I SA/Gd 1301/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. G. B. wnioskiem z dnia 27 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 100 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych dokumentów (uzasadnienia wyroku w sprawie o rozwód, umowy najmu), ustalono, że osiąga ona dochody ze stosunku pracy w kwocie 1.800 zł netto miesięcznie, na jej utrzymaniu pozostają dwie małoletnie córki, na rzecz których były mąż skarżącej zobowiązany jest przekazywać alimenty w łącznej kwocie 700 zł miesięcznie, czego – jak wynika z uzasadnienia wyroku orzekającego rozwód – nie czyni, jej jedyny majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 38 m2, którego jest współwłaścicielką wraz z byłym mężem, aktualnie zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu i z tego tytułu opłaca czynsz w wysokości 500 zł miesięcznie, zaliczki na należności z tytułu opłat eksploatacyjnych w kwocie 300 zł miesięcznie oraz ponosi bieżące opłaty za media. W związku z zaległościami podatkowymi skarżącej, wynikającymi z zaskarżonej decyzji, wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Biorąc pod uwagę powyższe, uznano, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna i poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że były mąż skarżącej uchyla się od płacenia alimentów na rzecz małoletnich dzieci, zatem to skarżąca, z kwoty wypłacanego jej wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.800 zł, ponosi wszystkie koszty związane z utrzymaniem rodziny. Mając na względzie kwotę środków, jakimi dysponuje skarżąca, wysokość ponoszonych przez nią opłat w związku z wynajmem i eksploatacją mieszkania, brak zasobów pieniężnych, przyjąć należało, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia należnych kosztów sądowych. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.