I SA/Gd 1301/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca J. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Po analizie przedłożonego materiału dowodowego (oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów nadesłanych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 października 2014 r.), referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że obecnie nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, które kształtuje: 1) wpis od skargi będący wpisem stałym i wynoszący 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz 3) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia). Skarżąca nie posiada żadnego majątku, od 5 kwietnia 2014 r. jest zatrudniona na umowę o pracę na czas nieokreślony z miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie 1.237,20 zł netto, od 16 lipca 2014 r. (w związku z ciążą) przebywa na zasiłku chorobowym i z tego tytułu w okresie od września do października br. wypłacono jej świadczenia w łącznej kwocie 3.130,08 zł netto, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, małżonek osiąga dochody ze stosunku pracy, które w okresie od sierpnia do września br. wyniosły średnio 3.467,36 zł netto miesięcznie, poza samochodem marki [...] z 2009 r. o wartości 22.000 zł nie posiada innego majątku, średnie miesięczne koszty utrzymania małżonków, do których zaliczono opłaty związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego, za energię elektryczną, internet, a także wydatki na zakup leków, odpłatne wizyty skarżącej u lekarzy specjalistów oraz odpłatne jej badania, w okresie od sierpnia do września br. ukształtowały się na poziomie 1.268,42 zł. Nadto, z przedstawionych wyciągów z rachunków bankowych każdego z małżonków sporządzonych za okres od 1 sierpnia do 1 listopada 2014 r. wynika, że otrzymują oni pomoc finansową od członków rodziny i z tego tytułu na ich konta wpłynęły środki w kwocie 1.080 zł (w sierpniu br.), 6.665 zł (we wrześniu br.) i 7.250 zł (w październiku br.). W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że pomimo iż małżonkowie posiadają stałe źródła utrzymania, to jednak biorąc pod uwagę kwotę osiąganych przez nich aktualnie dochodów oraz wysokość ponoszonych przez nich wydatków, która – co należy podkreślić – nie uwzględnia pozostałych bieżących i niezbędnych kosztów ich utrzymania jak chociażby zakup żywności, środków czystości, odzieży, paliwa do samochodu, wyprawki dla dziecka, przyjąć należało, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wprawdzie małżonkowie otrzymują pomoc finansową od swoich rodziców i innych członków rodziny w znacznej wysokości, jednak z opisu dokonanych na kontach transakcji wynika, że środki przekazywane są m. in. na zakup niezbędnych rzeczy dla dziecka (np. na zakup wózka). Zresztą sam fakt korzystania przez małżonków z pomocy osób trzecich świadczy, że dochody, które uzyskują są niewystarczające na pokrycie wszystkich koniecznych wydatków związanych ze swoimi kosztami utrzymania. Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącej referendarz sądowy wziął także pod uwagę kwotę ciążących na niej zobowiązań podatkowych, które – jak wynika z zaskarżonej decyzji – wynoszą 181.629,61 zł (wraz z odsetkami za zwłokę). Z tych wszystkich względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.