I SA/Gd 1304/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 26 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący J. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy uznał dane zawarte w oświadczeniu skarżącego o stanie rodzinnym, majątku za wystarczające do dokonania oceny jego możliwości płatniczych. Na ich podstawie ustalono, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i małoletnią córką (uczennicą gimnazjum), skarżący nie posiada żadnego majątku, zaś jego żona posiada mieszkanie o powierzchni 38 m2, od maja 2013 r. skarżący nie ma stałego zatrudnienia – zajmuje się sprzedażą złomu oraz makulatury i z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości około 500 zł miesięcznie, natomiast żonie skarżącego przyznano zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 700 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Oboje małżonkowie pozostają bez pracy, nie posiadają oszczędności, nie mają stałych źródeł utrzymania, zaś osiągane przez nich miesięczne dochody w łącznej kwocie 1.200 zł nie pozwalają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb egzystencji trzyosobowej rodziny. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.