I SA/Gd 1304/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2014 r. Sygn. akt SKO [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2014 r nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Prezydent Miasta działając jako wierzyciel i organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2011 r. nr [...] wszczął egzekucję administracyjną opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia przez skarżącego postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania. Skarżący pismem z dnia 29 maja 2011 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2011 r. uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Orzekając na skutek zażalenia, SKO postanowieniem z dnia [...] 2011 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Po rozpoznaniu skargi skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 107/12 uchylił wydane uprzednio postanowienia organów egzekucyjnych obu instancji, zobowiązując ponownie rozpoznający sprawę organ do dokonania niebudzących wątpliwości i prawidłowych ustaleń faktycznych, co do istnienia obowiązku. Następnie, postanowieniem z dnia [...] 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta, rozpoznając ponownie zarzuty skarżącego odmówił ich uznania. Po rozpatrzeniu zażalenia, SKO postanowieniem z dnia [...] 2014 r. utrzymało w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji. Zdaniem SKO, fakt powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniach 8 października 2010 r. i 5 listopada 2010 r. został w sprawie udowodniony. Organ odwoławczy szeroko odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazując w szczególności, że nie budzi on wątpliwości co do zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. W ocenie SKO wykonane fotografie oraz sporządzony raport umożliwiają identyfikację zarówno pojazdu, jak i miejsca gdzie został zaparkowany pojazd. SKO odniosło się do wyroku Sądu Rejonowego z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II W 1344/11, uniewinniającego skarżącego od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, wskazując, że nie stanowi on dowodu na okoliczność, że strona nie pozostawiła pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. SKO stwierdził, że Sąd nie oceniał, czy w dniach 8 października 2010 r. i 5 listopada 2010 r. skarżący pozostawił pojazd w strefie płatnego parkowania, a jedynie, czy niewniesienie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania stanowi wykroczenie. Tym samym uniewinnienie skarżącego od zarzutu popełnienia wykroczenia nie oznacza zwolnienia z obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. Jednocześnie SKO wskazało na znajduje się w aktach sprawy upomnienie z dnia 16 lutego 2011 r. wzywające skarżącego do wykonania obowiązku polegającego na uiszczeniu opłaty dodatkowej za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniach 8 października 2010 i 5 listopada 2010 r., doręczonego skarżącemu w dniu 5 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1182/14 oddalił skargę strony na ww. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r. WSA w Gdańsku podkreślając fakt związania wydanym wcześniej wyrokiem WSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 107/12, stwierdził, że organy egzekucyjne uczyniły zadość wytycznym zawartym w ww. wyroku. Zdaniem sądu akta postępowania egzekucyjnego uzupełnione zostały o brakujące wcześniej dokumenty. Do akt tych włączono bowiem upomnienie z 16 lutego 2011 r. nr [...] jak również oba raporty kontrolera. Ponadto, sporządzono dodatkową dokumentację fotograficzną na wskazane przez WSA w Gdańsku okoliczności. Pracownik organu egzekucyjnego udał się na ul. [...] i wykonał siedem fotografii, na których widoczna jest ta sama zatoczka parkingowa, w której dnia 8 października 2010 r. parkował samochód zobowiązanego. Trzy z nich przedstawiają w zbliżeniu elementy fasady budynku widocznego również na zdjęciach z 2010 r. Tego samego dnia pracownik organu egzekucyjnego udał się również na ul. [...] i wykonał sześć fotografii, na których widoczny jest ten sam fragment ulicy, na której dnia 5 listopada 2010 r. parkował samochód skarżącego. Ponownie rozpoznające sprawę organy odniosły się również do przywołanego przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 2012 r. wyjaśniając znaczenie tego wyroku dla rozstrzygnięcia sprawy i ustosunkowując się do płynących z niego wniosków. Organy egzekucyjne wypowiedziały się także odnośnie do stwierdzonych pierwotnie nieścisłości związanych z osobą wierzyciela, wyjaśniając że organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego jest Prezydent Miasta. W ocenie WSA zgromadzony materiał jest zupełny i pozwala na przeprowadzenie miarodajnej oceny, czy realizowany na wniosek wierzyciela obowiązek rzeczywiście powstał. Sąd I instancji zaznaczył, że w przypadku zdarzenia z dnia 5 listopada 2010 r. drobne uchybienie organu polegające na wykonaniu jedynie dwóch zdjęć pojazdu, zamiast wymaganych Regulaminem trzech zdjęć, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem brak trzeciego zdjęcia nie podważa przyjętej przez organy tezy. Okoliczność parkowania pojazdu bez wymaganej opłaty ustalono niezbicie na podstawie innych wiarygodnych źródeł. WSA wskazał w szczególności na raporty kontrolera oraz wydruki z ogólnodostępnej internetowej mapy (https://www.google.pl/maps) oraz zrzuty ekranu z tej mapy zawierające widok ulicy w jej konkretnym punkcie. W ocenie WSA w realiach przedmiotowej sprawy ponad wszelką wątpliwość wykazano, że realizowany w drodze egzekucji administracyjnej obowiązek zaistniał, ponieważ samochód skarżącego dwukrotnie parkował w obrębie strefy płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 2012 r. pozostawał bez wpływu na sytuację skarżącego w niniejszym postępowaniu zaznaczając, że w postępowaniu przed sądem karnym okoliczność parkowania pojazdu w niedozwolony sposób była bezsporna. W konkluzji WSA stwierdził, że wobec wykazania, że przedmiotowy pojazd nieopłacony parkował w strefie płatnego parkowania, wierzyciel posiadał legitymację do żądania od skarżącego uregulowania dodatkowej opłaty. Uprawnienie to wynikało wprost z przepisów prawa miejscowego, uchwalonych na podstawie delegacji ustawowej. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że powoływane przez skarżącego okoliczności takie jak niesprawność parkomatu, czy zaśnieżenie miejsca postojowego nie zostały w żaden sposób wykazane, zaś gołosłowne twierdzenie skarżącego co do stanu utrzymania miejsca postojowego pozostawały w oczywistej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie WSA zdjęcia zaparkowanego samochodu nie wskazywały, aby w dniu ich sporządzenia zalegał tam jakikolwiek śnieg. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając złożoną przez skarżącego skargę kasacyjną uznał, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy i w związku z tym w dniu 22 czerwca 2017 r. wydał wyrok (sygn. akt II GSK 2624/15) którym uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. NSA wskazując na związanie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., w którym sformułowano ocenę prawną oraz zalecenia dla organów do wykonania w ponownym postępowaniu, przypomniał, że WSA w Gdańsku uznał za mające znaczenie twierdzenia skarżącego, iż fakt istnienia strefy płatnego parkowania nie jest warunkiem wystarczającym dla stwierdzenia, że za pozostawiony tam samochód należało uiścić opłatę za parkowanie; - organy nie wyjaśniły w dostatecznym stopniu, że doszło do zdarzeń powodujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej; - należy dokonać dalszych ustaleń, w tym m.in. o raporty kontrolerów strefy. Odnosząc się do powyższego NSA uznał za zasadny zarzut skarżącego, że ponownie rozpoznając sprawę uchybiono treści art. 153 p.p.s.a. przyjmując, iż wykonaniem wytycznych zawartych w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. było dołączenie do akt raportów nr [...] i [...], z których wprost wynika, że nie mogły to być raporty sporządzone w dniach zdarzeń, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłaty, gdyż powołują się one na nieistniejącą jeszcze w tamtym czasie podstawę – uchwałę Rady Miast nr [...] z dnia [...] 2012 r. w sprawie płatnego parkowania, co świadczy, że dowody te zostały sporządzone w czasie późniejszym, niż dzień zdarzenia. Zdaniem NSA pominięcie przez sąd I instancji tych okoliczności uzasadnia przyjęcie, że sąd w zaskarżonym wyroku błędnie przyjął, że organy egzekucyjne uczyniły zadość wytycznym zawartych we wcześniejszym wyroku WSA w Gdańsku. Nie chodziło bowiem o dołączenie jakichkolwiek raportów (nazwanych też wezwaniami) lecz dokumentów autentycznych, sporządzonych w dniu określonych zdarzeń. Sąd I instancji akceptując odstąpienie przez organ od wskazań dotyczących uzupełnienia postępowania dowodowego o określone dokumenty dopuścił się naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), gdyż wspomniane wskazania były wiążące także dla tego sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za zasadny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 13b ust. 1 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007, nr 19, poz. 15 ze zm., dalej: "u.d.p.") i przyjęcie, że dla pobierania opłaty parkingowej w strefie płatnego parkowania wystarczające jest podjęcie przez radę miasta uchwały ustalającej strefę płatnego parkowania, wysokość stawek i sposób ich pobierania oraz umieszczenie znaku D–44, podczas, gdy dla pobierania tej opłaty niezbędne jest także wyznaczenie stanowisk postojowych. Słusznie wskazywano w skardze kasacyjnej, że WSA w zaskarżonym wyroku błędnie przyjął, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie zaistniał, ponieważ samochód skarżącego dwukrotnie parkował w obrębie strefy płatnego parkowania bez wniesienia stosownej opłaty. Sąd podał przy tym, że Rada Miasta podjęła uchwałę – w dniu [...] 2008 r. Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzania opłaty abonamentowej, wykaz ulic wchodzących w skład strefy przedstawiono w załączniku nr 2 do tej uchwały. Tym samym, wobec wykazania, że przedmiotowy pojazd nieopłacony parkował w strefie płatnego parkowania wierzyciel posiadał legitymację żądania od skarżącego uregulowania dodatkowej opłaty. Zdaniem sądu II instancji, trafnie podniósł kasator, że tak określony zakres art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie (brzmienie to było niezmienne zarówno w dacie zdarzenia, jak i wystawiania tytułu wykonawczego), został przyjęty wadliwie. NSA przywołując treść art. 13b ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ww. ustawy oraz powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Załącznik nr 1 pkt 5.2.50 i 5.2.18) wyjaśnił, że z art. 13 b ust. 1 u.d.p. wynika, nie tylko, że opłatę za postój pobiera się jeśli zaparkowano pojazd w obrębie strefy płatnego parkowania w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, ale również koniecznym do pobrania opłaty jest, aby postój odbywał się w "wyznaczonym miejscu". Wyznaczone miejsce w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. oznacza wyznaczone za pomocą linii bądź znaków odpowiednie stanowisko przeznaczone na postój pojazdów samochodowych. Tym samym wyłączona jest możliwość pobierania opłaty za postój w innym niż wyznaczone miejsce. Nie jest przy tym dopuszczalne uznanie za wyznaczone miejsce całej strefy płatnego parkowania. Podsumowując NSA uznał za wadliwe przyjęcie przez sąd I instancji, że istotne dla możliwości pobrania opłaty za parkowanie, a w konsekwencji, wobec jej nieuiszczenia - możliwości pobrania opłaty dodatkowej, jest wyłącznie to, że pojazd skarżącego bez uiszczenia opłaty parkował w strefie płatnego parkowania. Sąd I instancji wychodząc z tego założenia nie ocenił, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wobec tego wystarczający dla uznania, że przesłanki z art. 13 b ust. 1 u.d.p. były spełnione, do czego będzie zobowiązany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu nakazującym jego uchylenie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym, sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest tylko i wyłącznie w granicach sprawy administracyjnej i sąd nie może orzekać o innych orzeczeniach lub aktach (w tym aktach prawa miejscowego), gdy wykracza to poza granicę danej sprawy administracyjnej. Sąd w niniejszej sprawie ma zatem prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nawet w takim zakresie w jakim, zarzut nie został w skardze podniesiony, ale może dokonać kontroli innych orzeczeń lub aktów, gdy te pozostają poza zakresem tej sprawy administracyjnej. Wskazać również należy, że stosownie do art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w wyżej cytowanych przepisach. Oznacza to, że sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest wykładnią prawną, wyrażoną w wyroku NSA z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2624/15. Związanie oceną prawną charakteryzuje się tym, że sąd, któremu została przekazana sprawa nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem. Przy czym ocena prawna, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania rozstrzygnięcia o określonej treści (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 385/17, LEX nr 2363496 oraz wyrok NSA z dnia 15 września 2017 r. sygn.. akt I FSK 1938/15, LEX nr 2384038). Związanie oceną prawną z art. 153 p.p.s.a. oznacza, że zarówno organ jak i sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z poglądem wyrażonym we wcześniej wydanym w sprawie prawomocnym wyrokiem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 września 2017 r. sygn.. akt II SA/Lu 400/17, LEX nr 2393296). Z powyższego wynika, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest, czy organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zastosowały się do wiążącej je oceny prawnej, jak również czy wykonały wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 107/12. Podkreślenia wymaga, że w ww. wyroku sąd uchylając wydane w sprawie postanowienia stwierdził, że organy nie wykazały istnienia obowiązku objętego spornym tytułem wykonawczym. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że okoliczność istnienia strefy płatnego parkowania nie jest warunkiem wystarczającym dla stwierdzenia, iż za pozostawiony tam samochód należało uiścić opłatę za parkowanie (miejsce powinno być wyznaczone i oznakowane). Organy nie wyjaśniły w dostatecznym stopniu, że doszło do zdarzeń powodujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, kwestia ta wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i poczynienia niezbędnych ustaleń, w tym m.in. w oparciu o raporty kontrolerów Strefy Płatnego Parkowania. Sąd rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że organ naruszył art. 153 p.p.s.a., albowiem nie można przyjąć, że wykonaniem wytycznych zawartych w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. było dołączenie do akt raportów nr [...] i [...], z których wprost wynika, że nie mogły to być raporty sporządzone w dniach zdarzeń, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłaty, gdyż powołują się one na nieistniejącą jeszcze w tamtym czasie podstawę – uchwałę Rady Miast nr [...] z dnia [...]r. w sprawie płatnego parkowania, co świadczy, że dowody te zostały sporządzone w czasie późniejszym, niż dzień zdarzenia. Organy egzekucyjne nie uczyniły zadość wytycznym zawartym we wcześniejszym wyroku WSA w Gdańsku, nie chodziło bowiem o dołączenie jakichkolwiek raportów (nazwanych też wezwaniami), lecz dokumentów autentycznych, sporządzonych w dniu określonych zdarzeń. Prowadzone przez organy postępowanie nie uwzględniało przedstawionych wyżej zaleceń, czym naruszono art. 153 p.p.s.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie tej doszło również do naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 13b ust. 1 i 6 u.d.p. i przyjęcie, że dla pobierania opłaty parkingowej w strefie płatnego parkowania wystarczające jest podjęcie przez radę miasta uchwały ustalającej strefę płatnego parkowania, wysokość stawek i sposób ich pobierania oraz umieszczenie znaku D–44, podczas, gdy dla pobierania tej opłaty niezbędne jest także wyznaczenie stanowisk postojowych. Organ błędnie przyjął, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie zaistniał, ponieważ samochód skarżącego dwukrotnie parkował w obrębie strefy płatnego parkowania bez wniesienia stosownej opłaty, natomiast Rada Miasta podjęła uchwałę – w dniu [...] 2008 r. Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzania opłaty abonamentowej, wykaz ulic wchodzących w skład strefy przedstawiono w załączniku nr 2 do tej uchwały. Tym samym, wobec wykazania, że przedmiotowy pojazd nieopłacony parkował w strefie płatnego parkowania wierzyciel posiadał legitymację żądania od skarżącego uregulowania dodatkowej opłaty. Zgodnie z art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Stosownie zaś do ust. 6 pkt 1 organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na parkowanie, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie oznakowanych pojazdów konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Zgodnie z treścią obowiązującego w dacie zdarzenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Załącznik nr 1 pkt 5.2.50 i 5.2.18) dla wskazania strefy, w której w ciągu całej doby lub w określone dni tygodnia lub w określonych godzinach za postój pobierana jest opłata stosuje się znak D-44, a dla oznaczania miejsca przeznaczonego do postoju pojazdów znak pionowy D-18. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego była już dokonywana wykładnia art. 13 b ust. 1 u.d.p. (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie sygn. akt I OSK 2356/15, opubl. Lex 2067886), z którą skład orzekający w tej sprawie się zgadza. Z przepisu tego wynika, nie tylko że opłatę za postój pobiera się jeśli zaparkowano pojazd w obrębie strefy płatnego parkowania w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, ale również koniecznym do pobrania opłaty jest, aby postój odbywał się w "wyznaczonym miejscu". Wyznaczone miejsce w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. oznacza zatem wyznaczone za pomocą linii bądź znaków odpowiednie stanowisko przeznaczone na postój pojazdów samochodowych. Odczytując treść analizowanego przepisu nie można pominąć zwrotu "wyznaczone miejsce", stanowiłoby to bowiem dokonywanie wykładni tekstu prawnego wbrew zakazowi per non est – czyli w taki sposób, że pewien jego fragment został uznany za zbędny, a więc niezawierający treści normatywnej. Tym samym wyłączona jest możliwość pobierania opłaty za postój w innym niż wyznaczone miejsce. Nie jest przy tym dopuszczalne uznanie za wyznaczone miejsce całej strefy płatnego parkowania. Podsumowując - uznać zatem trzeba za wadliwe stanowisko, że istotne dla możliwości pobrania opłaty za parkowanie, a w konsekwencji, wobec jej nieuiszczenia - możliwości pobrania opłaty dodatkowej, jest wyłącznie to, że pojazd skarżącego bez uiszczenia opłaty parkował w strefie płatnego parkowania. W niniejszej sprawie istotne było bowiem również, to czy miejsca były odpowiednio oznaczone, tzn. czy można w tym przypadku stwierdzić, że w dacie zdarzeń skarżący parkował (bez stosownej opłaty) w "miejscach wyznaczonych." Zauważenia wymaga, że niektóre zdjęcia, dołączone do akt sprawy zostały wykonane blisko po czterech latach od zdarzenia, nadto nie można na ich podstawie stwierdzić, że w czasie parkowania przez skarżącego miejsca były oznaczone za pomocą linii bądź znaków. Ze zgromadzonych fotografii nie wynika również, że aby zastosowano oznakowanie znakiem D-44. Reasumując sąd uznał, że z materiału dowodowego nie wynika, czy prawidłowo w dniu zdarzeń zostały oznaczone miejsce płatnego parkowania. Podkreślenia wymaga takie miejsca powinny być wyznaczone za pomocą linii bądź znaków w datach stwierdzenia parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. W powyższym kontekście organ w ponownie prowadzonym postępowaniu dokona dodatkowych ustaleń dotyczących parkowania w wyznaczonym miejscu i dopiero po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności wyda rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla uznania, że przesłanki z art. 13 b ust. 1 u.d.p. były spełnione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie organu I i II instancji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z treścią art. 200 ww. ustawy.