I SA/Gd 1305/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. M. K. wnioskiem z dnia 30 grudnia 2010 r. (sprecyzowanym w dniu 2 lutego 2011 r.) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżąca uzupełniła w dniu 25 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 marca 2010 r. ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z córką oraz małoletnim wnukiem, źródłem ich utrzymania jest renta wnioskodawczyni, która po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych, wypłacana jest w kwocie 785,52 zł netto miesięcznie, przyznany córce zasiłek rodzinny oraz świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem w łącznej kwocie 611 zł miesięcznie i zasądzone alimenty w kwocie 200 zł miesięcznie (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 1 marca 2010 r. o waloryzacji renty, wyciąg z rachunku bankowego wnioskodawczyni za okres od grudnia 2010 r. do lutego 2011 r., zaświadczenie miejsko gminnego ośrodka pomocy społecznej z dnia 21 marca 2011 r., odpis wyroku sądu rejonowego z dnia 17 lutego 2006 r.), majątek wnioskodawczyni stanowi dom o powierzchni 120 m2 oraz budynek gospodarczy, natomiast córka nie posiada jakiegokolwiek majątku, średnie miesięczne koszty związane z bieżącym utrzymaniem, do których zaliczono opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, wywóz nieczystości, podatek od nieruchomości, spłatę kredytu, ubezpieczenie na życie, zakup leków, a które ustalono na podstawie przedłożonych faktur VAT i dodatkowego oświadczenia, wynoszą około 590 zł, przy czym do kwoty tej należy również doliczyć wydatek poniesiony na zakup opału. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżąca wykazała, że na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia przede wszystkim kwota miesięcznych dochodów pozostająca do dyspozycji trzyosobowej rodziny, która po uwzględnieniu udokumentowanych miesięcznych wydatków wynosi 335,50 zł na osobę. Nadto, zarówno wnioskodawczyni, jak i jej córka nie posiadają oszczędności, co potwierdza nadesłana historia rachunku bankowego. Z tych względów uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.