I SA/Gd 1305/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. F., M. F. i P. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2013 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 2 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą K. F., M. F. i P. F. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 na kwotę 26.292 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji. Uzasadniając złożony wniosek wskazali, że w ich ocenie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody i w konsekwencji spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jej wyrządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, t.j.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Skarżący ograniczyli się wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bez przytaczania jakichkolwiek okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie referendarz sądowy zarządzeniami z dnia 6 grudnia 2013 r. pozostawił wnioski K. F. i P. F. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzeń wskazał, że skarżący nie dochowali zakreślonego terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Ponadto sytuacja majątkowa skarżącej M. F. została wykazana w przeprowadzonym postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmówił M. F. przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie przeciwko przyjęciu, że skarżąca M. F. nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych świadczą środki pieniężne zgromadzone przez nią na rachunkach bankowych. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że z rachunku bankowego o numerze [...] skarżąca dokonała przelewów na inne konto własne w następujących kwotach: w sierpniu br. – 4.000 zł, we wrześniu br. – 1.800 zł, zaś w październiku br. – 7.100 zł. Jednocześnie na rachunek ten dokonała we wrześniu i w październiku br. odpowiednio wpłat w łącznych kwotach 2.400 zł i 10.900 zł. W sierpniu br. pracodawca skarżącej, poza należnym jej wynagrodzeniem, dokonał wpłaty dodatkowo kwoty 900 zł, zaś w miesiącach wrześniu i październiku br. to skarżąca przekazała swojemu pracodawcy tytułem zasilenia odpowiednio kwoty 1.200 zł i 600 zł, a dodatkowo z konta o numerze [...] w październiku br. przekazała pracodawcy jednorazowo kwotę 14.000 zł. Natomiast rachunek o numerze [...] we wrześniu br. skarżąca zasiliła środkami w łącznej kwocie 8.100 zł (z czego część środków odpowiadająca kwocie 2.500 zł to wpłata gotówkowa własna). Nie można pominąć przepływu środków na koncie skarżącej o numerze [...] w lipcu br.; rachunek ten skarżąca zasiliła łączną kwotą 7.300 zł, a zarazem dokonała wypłat i przelewów na swój inny rachunek w łącznej kwocie 20.700 zł. Skarżąca posiada jeszcze jeden rachunek bankowy o numerze [...], na którym na dzień 30 września br. zgromadziła środki w kwocie 7.059,21 zł. W związku z powyższym referendarz sądowy uznał, że skarżąca M. F. ma realne możliwości poniesienia kosztów sądowych. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że skarżący ograniczyli się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bez przytaczania jakichkolwiek okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Podkreślić należy, że Sąd dysponuje jedynie danymi odnośnie sytuacji majątkowej M. F. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmówił zaś przyznania jej prawa pomocy stwierdzając, że skarżąca ma realne możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżących K. F. i P. F., co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.