I SA/Gd 1308/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.F. z udziałem H.F. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2002r. w sprawie sygn. akt ISA/Gd 1376/00 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. w wysokości zaległości w tym podatku, oraz wysokości odsetek za zwłokę p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1376/00 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę H. i J.F. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. Pismem z dnia 4 czerwca 2010 r. J.F., w oparciu o art. 271, art. 272, art. 273 oraz art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania sądowego w ww. sprawie. Skarżący uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania podniósł, że przy wydawaniu wyroku z dnia 21 czerwca 2002 r. NSA pominął wynik kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. nr [...] z dnia 30 grudnia 1998 r. Kolejno skarżący wskazał, że nową okolicznością w sprawie jest treść orzeczenia Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt II Ks 20/04, z którego wynika, że wydane decyzje w sprawach małżonków F. dokonane były w wyniku przestępstw urzędniczych, co pozostaje w sprzeczności z wyrokiem w sprawie I SA/Gd 1376/00. Strona powołała się także na fakt usunięcia przez organy podatkowe z akt administracyjnych odwołań skarżącego od decyzji z dnia 20 stycznia 2000 r. co miało wpływ na wydanie błędnego rozstrzygnięcia w sprawie I SA/Gd 1376/00. Skarżący podniósł, że za wznowieniem postępowania na podstawie art. 273 § 2 P.p.s.a. przemawia również późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, aż do dnia 27 maja 2010 r. tj. uzyskanie z NSA informacji z dnia 19 maja 2010 (nr V Inf/S 041/207/10). Strona wskazała, że z powodu dziewięciodniowego przetrzymania przez Prezesa NSA O/Z w Gdańsku akt sądowych, Rzecznik Praw Obywatelskich nie mógł sporządzić w terminie rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu, co skutkowało odmową merytorycznego badania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 273 § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosowanie do art. 278 P.p.s.a. po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. Z obszernej treści skargi o wznowienie postępowania jak i z pism procesowych skarżącego nie wynika, aby powoływał się on na przesłanki, o których mowa w art. 278 P.p.s.a., tj. pozbawienie strony możliwości działania lub brak należytej reprezentacji, uzasadniające wznowienie postępowania pomimo upływu pięcioletniego terminu. Również Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, wystąpienia tych przesłanek się nie dopatrzył. Jak wynika z protokołu z rozprawy z dnia 21 czerwca 2002 r. pełnomocnik skarżącego stawił się na rozprawie osobiście. Następnie wobec niepodjęcia przesyłki sądowej w terminie, Sąd pozostawił korespondencję w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia uznając, że wyrok z dnia 21 czerwca 2002 r. został doręczony pełnomocnikowi w trybie zastępczym. Ponadto z akt sprawy o sygn. I SA/Gd 1376/00 wynika, że w dniu 28 października 2002 r. J.F. otrzymał kserokopię ww. wyroku z uzasadnieniem. Badając dopuszczalność przedmiotowej skargi należy mieć na uwadze, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie, której wznowienia domaga się skarżący, został wydany w dniu 21 czerwca 2002 r. i w tej dacie, jak to wynika z art. 57 ust. 1 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), stał się prawomocny. Liczony więc od tego dnia pięcioletni termin upłynął z dniem 21 czerwca 2007 r. Skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyrokiem skarżący wniósł w dniu 7 lipca 2010 r., a więc po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stwierdzenie powyższej przeszkody o charakterze procesowym, wykluczało merytoryczną ocenę wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że strona przekroczyła termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i dlatego na mocy art. 278 P.p.s.a. w zw. z art. 281 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.