I SA/Gd 1308/13

PostanowienieWSA w Gdańsku2015-04-10

Skład orzekający: Krzysztof Przasnyski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu i nie został uzupełniony w terminie, może być rozpoznany przez sąd?
Ratio decidendi
Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, należy pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. Wniosek złożony później na formularzu nie stanowi uzupełnienia braków formalnych wcześniejszego wniosku, lecz jest nowym wnioskiem.
Stan faktyczny
Skarżąca H. K. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 28 stycznia 2015 r., jednak nie złożyła go na urzędowym formularzu PPF. Organ sądowy przesłał jej druk PPF z terminem 7 dni na uzupełnienie, jednak skarżąca nie odebrała pisma z placówki pocztowej i nie uzupełniła wniosku w terminie. Wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, a skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia.
Rozstrzygnięcie
Postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 stycznia 2015 r. zostało utrzymane.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 stycznia 2015 r. Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca H. K. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 lutego 2015 r. przesłano skarżącej druk PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Doręczenie przedmiotowego zarządzenia nastąpiło w dniu 27 lutego 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Ponieważ skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 16 marca 2015 r., doręczonym w dniu 23 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek z dnia 28 stycznia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca wniosła w dniu 30 marca 2015 r. (data stempla pocztowego) sprzeciw od ww. zarządzenia podnosząc, m.in. że nie uchybiła terminowi do złożenia urzędowego formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie, czego potwierdzaniem jest treść art. 257 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie, wnioskiem z dnia 28 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) H. K. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 lutego 2015 r. przesłano skarżącej druk PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Doręczenie przedmiotowego zarządzenia nastąpiło w dniu 27 lutego 2015 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także dorosłemu domownikowi, administracji lub dozorcy domu w przypadku nieobecności adresata w domu, przechowuje się pismo przez okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Adresata zawiadamia się o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym wyżej siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia opisanego wyżej czternastodniowego terminu (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z potwierdzenia odbioru, przedmiotowa przesyłka, wobec niemożności jej doręczenia, w dniu 13 lutego 2015 r. pozostawiona została w placówce pocztowej - UP B. [...], a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej. Treść adnotacji zamieszczonych na kopercie wskazuje, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma pozostawione zostało w dniu 23 lutego 2015 r., a skarżąca pisma nie podjęła w terminie. Zatem termin wyznaczony skarżącej do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku upłynął bezskutecznie z dniem 27 lutego 2015 r. Ponieważ skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, wniosek z dnia 28 stycznia 2015 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a. – należało pozostawić bez rozpoznania. Niezależnie od tego wyjaśnić należy, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony przez skarżącą na formularzu PPF w dniu 2 marca 2015 r. z ww. przyczyn nie stanowił uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącej z dnia 28 stycznia 2015 r.; został on zakwalifikowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, na podstawie art. 257 p.p.s.a. należało pozostawić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło