I SA/Gd 131/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za okres od 2005 do 2009 r. postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2010 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 18 lutego 2010 r., S. J. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (kopii decyzji ZUS o waloryzacji emerytury wnioskodawcy i jego małżonki za 2009 r., faktur za energię elektryczną, gaz, usługi telekomunikacyjne, rozliczeń ze Spółdzielnia Mieszkaniową za wodę wraz z informacją o wysokości czynszu, odcinków opłat za polisy na życie, faktur za leki, odpisów dokumentacji medycznej) Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką K. J. Małżonkowie utrzymują się z otrzymywanych emerytur i dodatków pielęgnacyjnych w łącznej wysokości 2.309 zł, oboje zostali zaliczeni na stałe do I grupy inwalidów (wnioskodawca z związku ze stanem narządu wzroku, a jego małżonka z uwagi na stan narządu ruchu), zamieszkują w mieszkaniu córki. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ponoszą stałe, konieczne z uwagi na ich stan zdrowia, wydatki na opłacenie kosztów leczenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności łączną wysokość dochodów wnioskodawcy i jego małżonki oraz to, że nie posiadają oni żadnych zasobów pieniężnych, Sąd uznał, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.