I SA/Gd 1312/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.I. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie kary porządkowej strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, nakładającego na skarżącego karę porządkową w kwocie 2600 zł, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody i spowodowania skutków nieodwracalnych w postaci utraty środków utrzymania i zagrozi egzystencji skarżącego. W chwili obecnej zapłata kary jest trudna do spełnienia z przyczyn niezależnych od skarżącego, tj. z uwagi na ograniczoną wysokość dochodów, znaczną wysokość kary administracyjnej i znaczną wysokość zaległości podatkowej wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nie znajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w 2001 r. oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania w wysokości 15.567 zł. Skarżący wskazał też, że jego sytuacja rodzinna i materialna znajduje udokumentowanie w aktach postępowania, w toku którego wydana została ww. decyzja, jak również w aktach postępowania dotyczącego ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych pani E.W. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z całości dokumentów znajdujących się w aktach tych postępowań. Dodatkowo skarżący podniósł, że zaskarżył odrębnym zażaleniem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] uznające za nieusprawiedliwione niestawiennictwo świadka w dniu 22 kwietnia 2010 r. i odmawiające uchylenia kary porządkowej. Także i z tego względu, zdaniem strony, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym jest w rozpatrywanej sprawie wskazane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do skutków nieodwracalnych, w szczególności do utraty środków utrzymania, z uwagi na niskie dochody skarżącego. Zauważyć jednak trzeba, że wywody zawarte w omawianym wniosku nie zostały połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonego postanowienia na sytuację życiową wnioskodawcy. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z całości dokumentów znajdujących się w aktach postępowań odwoławczych Dyrektora Izby Skarbowej zauważyć należy, iż, po pierwsze, w będącej przedmiotem rozpoznania sprawie wpadkowej, w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, który to wniosek nie wszczyna postępowania w sprawie, Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego. Po drugie, co także istotne, Sąd na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. może przeprowadzić dowody jedynie uzupełniające. Tymczasem wniosek skarżącego – o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentów zgromadzonych w aktach innych spraw, w tym także sprawy dotyczącej innej osoby - zdecydowanie wykracza poza ramy postępowania uzupełniającego. Z powyższych względów wniosek dowodowy strony nie mógł zostać uwzględniony. Informacji niezbędnych dla oceny zasadności wniosku nie można było też ustalić w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, nie wynikają one także z charakteru niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że kara porządkowa wynosi 2.600 zł. Obiektywnie rzecz biorąc nie jest to zatem kwota tak znaczna, aby bez dodatkowych ustaleń można przyjąć, że jej uiszczenie doprowadzi do utraty środków do życia. Podobnie nie wiadomo, czy zobowiązanie podatkowe ustalone we wskazanej przez skarżącego decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] w kwocie 15.567 zł podlega obecnie wykonaniu w egzekucji administracyjnej, a jeśli tak, to jaki ma to wpływ na stan majątkowy skarżącego. Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Podobnie przesłanki takiej nie stanowi okoliczność zaskarżenia postanowienia w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.