I SA/Gd 1313/16

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2010 rok postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 2 października 2017 r., skarżąca S. G. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Rozpoznanie przedmiotowego wniosku jest zbędne. Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy, zwalniając ją w niniejszej sprawie od kosztów sądowych w całości. Powyższe oznacza, że skarżąca została w niniejszej sprawie zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych, zatem nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Prawo pomocy przyznane skarżącej powołanym postanowieniem nie zostało cofnięte w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W tym stanie sprawy za zbędne należało uznać rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w tożsamym zakresie. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.