I SA/Gd 1315/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w tytułu objęcia udziałów w spółkach mających osobowość prawną za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część w wysokości 111.736 zł. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione wysokim prawdopodobieństwem uchylenia kwestionowanej decyzji przez sąd administracyjny. Ponadto nienależnie pobrana kwota podatku narażałaby skarżącego na uszczuplenie jego majątku. Brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi nie tylko do wyrządzenie szkody majątkowej, ale i do powstania nieodwracalnych skutków w majątku skarżącego. Z kolei wstrzymanie wykonania nie wpłynie w najmniejszym stopniu na możliwość późniejszego wyegzekwowania kwoty zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza stwierdzeniem, że pobrana kwota podatku narażałaby skarżącego na uszczuplenie jego majątku a brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi nie tylko do wyrządzenie szkody majątkowej, ale i do powstania nieodwracalnych skutków w majątku skarżącego skarżący w zasadzie nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Co prawda, do wniosku załączono kilka dokumentów mających zobrazować rozmiar prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa (m.in. zgłoszenie identyfikacyjne oraz wyciągi z rachunków bankowych), nie załączono natomiast dowodów takich jak ewidencja środków trwałych i ilości zatrudnianych osób, oświadczenia o zarejestrowanych na żonę skarżącego pojazdach mechanicznych oraz dokumentów obrazujących aktualną wartość udziałów posiadanych w innych firmach. Informacje te pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą i jego majątek. Również przekonanie skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.) stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.