I SA/Gd 1315/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A.C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 16 sierpnia 2016 r. Sygn. akt SKO [...] w przedmiocie podatku rolnego i leśnego za 2016 rok oddala skargę. Wójt Gminy decyzją z dnia 10 lutego 2016 r. ustalił A. i M.C. wymiar podatku rolnego, leśnego za rok 2016 w kwocie 8 zł. Podatek rolny naliczono w wysokości 1,00 zł od użytków rolnych o pow. 0,3071 hektara przeliczeniowego, zaś podatek leśny został naliczony w wysokości 7,00 zł od lasów o pow. 0.2761 hektara. Przy czym podatek został naliczony od pow. 0.1661 hektara, gdzie zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu występują sosny o wieku 45 lat. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy podnieśli, że na ich działce nr [...] nie znajduje się las. Podkreślili, że w dniu 30 listopada 2015 r. złożyli wniosek o wyłączenie działki nr [...] w K. spod obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku rolnego, jak i podatku leśnego, ewidencja gruntów i budynków jest podstawą do wymiaru tych podatków, a na konieczność ustalenia charakteru gruntu w oparciu o dane z ewidencji gruntów wskazują bezpośrednio art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 716) oraz art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 374), gdzie wymienia się ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Wskazano też, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm.),dalej jako "p.g.k.", podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z informacją z rejestru gruntów odwołujący się są współwłaścicielami działki nr [...] w K. o pow. 1.0755 ha, na której występują użytki: RVI o pow. 0.2435 ha, ŁV o pow. 3133 ha, PsV o pow. 0.2426 ha, LsV o pow. 0.2600 ha, LsVI o pow. 0.0161 ha oraz działki nr [...] o pow. 1.43 ha, na którą składają się użytki: ŁV o pow. 1.41 ha, W o pow. 0.02 ha. Zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasów niebędących własnością Skarbu Państwa położonych na terenie wsi K. na okres od 1 stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2023 roku zatwierdzonym w dniu 2 stycznia 2014 roku na działce nr [...],na powierzchni 0.2761 ha znajduje się las 15 i 45-letni. Organ odwoławczy podkreślił, że dane z ewidencji gruntów oraz planu urządzenia lasu są wiążące w tej sprawie i końcowo wyjaśnił, że dopiero w przypadku gdy dojdzie do zmiany w uproszczonym planie zagospodarowania lasu organ pierwszej instancji będzie zobowiązany uwzględnić ją przy wymiarze podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: I. Przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ. U. z 2015 r. ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy, gdy istniały podstawy do jej uchylenia i umorzenia postępowania; 2. Art. 120, art.121, art.122, art.123 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 124, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 4 i 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie prowadzące do bezzasadnego utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. II. Przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynika sprawy, tj.: 1. Art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 1 ust. 2 i art. 2 ustawy o podatku leśnym poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieruchomość w K., nr [...] pokryta jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach, zaś skarżący są podatnikami podatku leśnego; 2. Art. 6 ustawy o podatku leśnym poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o aktualną ewidencję gruntów i uproszczony plan urządzenia lasu, podczas gdy skarżący w dniu 30.11.2015 r. złożyli wniosek o wyłączenie działki nr [...] w K. spod obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu, zaś dane ujawnione w ewidencji gruntów nie odpowiadają stanowi faktycznemu; 3. Art. 7 ust. 1 ustawy o podatku leśnym poprzez jego niezastosowanie i ustalenie podatku leśnego dla drzewostanu, który liczy do 40 lat (zarzut składany z daleko idącej ostrożności, na wypadek uznania przez organ odwoławczy, że nieruchomość nr [...] w K. stanowi las w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dane ujawnione w uproszczonym planie urządzenia lasu – a co za tym idzie dane w ewidencji gruntów – nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Działka nr [...] nie jest pokryta lasem. A skoro dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem faktycznym, to nie mogą być uznane za podstawę wymiaru podatku leśnego. Skarżący podkreślili, że organ podatkowy w niewystarczającym stopniu wziął pod uwagę, że w dniu 30.11.2015 r. został złożony wniosek o wyłączenie działki nr [...] spod obowiązywania Planu Urządzania Lasu dla miejscowości K. Ponadto SKO nie wyjaśniło wyczerpująco sprawy pod kątem zwolnienia części powierzchni nieruchomości od podatku rolnego i leśnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, t.j. dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Jedynie stwierdzenie tych okoliczności obliguje Sąd do uchylenia (stwierdzenia nieważności) zaskarżonej decyzji. Badając przedmiotową sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził opisanego w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. naruszenia prawa. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi bowiem rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą do trafnej subsumpcji tego stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zakres postępowania dowodowego jest zdeterminowany przesłankami określonymi w przepisach stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie doszło do zarzuconych w skardze naruszeń prawa procesowego, art. 120, art. 121, art. 122 O.p. poprzez niepełne i niewłaściwe rozpoznanie stanu faktycznego, oparcie się na niekompletnym materiale dowodowym i dokonania błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Organy zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, pozwalający na zrekonstruowanie stanu faktycznego i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń . Dowody z dokumentów nie były przy tym kwestionowane. Podkreślić należy, że to iż wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest odmienna od oczekiwań strony nie może dowodzić wadliwości tej oceny, która zdaniem Sądu jest zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem odpowiada wymogom art. 191 O.p. Powyższe nie stanowi również naruszenia zasady zaufania podatników do organów podatkowych. Zaskarżona decyzja odpowiada także wymogom art. 210 Ordynacji podatkowej, nie narusza także zasady przekonywania z art. 124 taj ustawy. Za zupełnie niezrozumiały uznać trzeba także zarzut naruszenia art. 200 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie zebrał materiał dowodowy obejmujący te okoliczności, z którymi na gruncie stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego wiążą się skutki prawne. Reasumując, w kontrolowanym postępowaniu nie można dopatrzyć się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów procesowych, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodzą do meritum sporu przypomnieć trzeba, że podstawę wymiaru podatków, w myśl 21 ust. 1 p.g.k., stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA: z 26 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 309/10, z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył takich dokumentów. Wymaga wyjaśnienia, że ewentualnego kwestionowania prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Jednocześnie przypomnieć trzeba, zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2014r. poz. 1153 ze zm.), ustalenie planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się zarówno w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, jak i w ewidencji gruntów i budynków. Plan urządzenia lasu stanowi podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy). Jak wynika z informacji z rejestru gruntów skarżący są współwłaścicielami działki nr [...] w K. o pow. 1.0755 ha, na której występują użytki: RVI o pow. 0.2435 ha, ŁV o pow. 3133 ha, PsV o pow. 0.2426 ha, LsV o pow. 0.2600 ha, LsVI o pow. 0.0161 ha oraz działki nr [...] o pow. 1.43 ha, na którą składają się użytki: ŁV o pow. 1.41 ha, W o pow. 0.02 ha. Zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasów niebędących własnością Skarbu Państwa położonych na terenie wsi K. na okres od 1 stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2023 roku zatwierdzonym w dniu 2 stycznia 2014 roku na działce nr [...],na powierzchni 0.2761 ha znajduje się las 15 i 45-letni. Trafnie zatem organy podatkowe za podstawę wymiaru podatku przyjęły dane wynikające z aktualnej ewidencji. Przy czym z treści decyzji organów obu instancji jednoznacznie wynika, że wymierzając podatek organy podatkowe miały na względzie zwolnienie ustanowione w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym, w myśl którego zwalnia się od podatku leśnego lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat. Z tabeli przedstawionej przez organ pierwszej instancji, jak i z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika bowiem , że podatek w wysokości 7 zł został naliczony od powierzchni 0.1661 ha, gdzie zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu występują sosny o wieku 45 lat. Okoliczność złożenia wniosku o wyłączenie działki nr [...] spod obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu pozostaje zaś bez wpływu na ustalenie podstawy wymiaru podatku leśnego, albowiem jak już wyjaśniono podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd skargę oddalił.