I SA/Gd 1317/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 5 listopada 2014 r., skarżący T. F. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 236 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie danych zawartych w oświadczeniu skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentach przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2014 r. ustalono, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz córką, małżonkowie posiadają dom o powierzchni 130 m2, na którego budowę zaciągnęli kredyt, którego miesięczna spłata wynosi 1.133,49 zł oraz samochód osobowy marki [...] z 2005 r. o wartości 19.000 zł, nie posiadają środków pieniężnych na rachunku bankowym, na którym w okresie od 6 sierpnia do 3 grudnia 2014 r. zostały zaksięgowane jedynie spłaty należności z tytułu opłat i prowizji a jego saldo końcowe wynosiło 44,79 zł, skarżący nie ma stałego zatrudnienia – wykonuje tzw. prace dorywcze (w gospodarstwie rolnym, wokół domu, zajmuje się również zbieraniem metali kolorowych) i z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości około 1.000 zł miesięcznie albo otrzymuje pomoc rzeczową w postaci produktów spożywczych, natomiast żona skarżącego otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1.237,20 zł netto (1.680 zł brutto), miesięczne udokumentowane koszty utrzymania małżonków wynoszą średnio 2.374,50 zł (zaliczono do nich opłaty za energię elektryczną, wodę, wywóz odpadów, ogrzewanie, telefon, internet, telewizję, podatek od nieruchomości, ratę spłaty kredytu mieszkaniowego, zakup biletu miesięcznego). Nadto, z oświadczenia złożonego przez żonę skarżącego na druku PPF w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1318/14 wynika, że małżonkowie z osiąganych dochodów nie są w stanie zaspokoić swoich potrzeb socjalnych i z tego powodu korzystają z pomocy udzielanej im przez rodziców żony skarżącego. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Skarżący pozostaje bez pracy, jedynym stałym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest wynagrodzenie wypłacane żonie skarżącego, małżonkowie nie posiadają oszczędności. Zauważyć należy, że miesięczne wydatki ponoszone przez małżonków przede wszystkim na koszty związane z eksploatacją domu oraz spłatą kredytu (2.374,50 zł), przewyższają kwotę osiąganych przez nich dochodów (2.237,20 zł netto). Nie mogąc zaspokoić wszystkich swoich podstawowych potrzeb małżonkowie korzystają z pomocy, jakiej udzielają im rodzice żony skarżącego. Z tych względów uznano, że skarżący wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.