I SA/Gd 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 22 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. D. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 22 listopada 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w wysokości 4 608 zł z tytułu odziedziczenia środków pieniężnych, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący wskazał, że utrzymuje się ze świadczenia emertytalnego w wysokości 2 000 zł netto, nie posiada środków finansowych, ma problemy zdrowotne, przysługuje mu udział w ½ prawa własności nieruchomości – domu o wartości 40 000 zł, nie posiada oszczędności ani wartościowych ruchomości. Nadto skarżący wyjaśnił, że ponosi stałe wydatki miesięczne w wysokości 1 950 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004, wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna nakładająca na jej adresata obowiązek o charakterze pieniężnym pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter. W razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie bowiem podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. II GSK 1562/11). Znaczna, w stosunku do uzyskiwanej emerytury wysokość zobowiązania, nie przesądza o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący posiada bowiem udział ½ w prawie własności nieruchomości - domu o wartości 40 000 zł, a więc wielokrotnie przewyższającej wysokość zobowiązania. Nieruchomość ta jak, wynika z porównania jej adresu oraz adresu skarżącego wskazanego w skardze, nie jest miejscem zamieszkania skarżącego. Fakt posiadania takiej nieruchomości świadczy o zdolność kredytowej skarżącego oraz możliwości uzyskania dochodów z nieruchomości na podstawie stosunku zobowiązaniowego lub w przypadku jej zbycia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako niezasadny.