I SA/Gd 132/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF dołączonym do skargi, skarżący M. D. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy należy mieć na uwadze, że orzeczenie w tej kwestii winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że na tym etapie sprawy koszty sądowe kształtuje wpis od skargi, który zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie) wynosi 185 zł. Natomiast pozostałe koszty, które mogą powstać w przyszłości stanowią: wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (§ 3 rozporządzenia); wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd, który wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na wezwanie z dnia 7 lutego 2017 r. referendarz sądowy ustalił, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący jest współwłaścicielem w części ½ domu o wartości około 40.000 zł. Innego majątku nie posiada. Skarżący utrzymuje się z emerytury w kwocie 2.746,62 zł netto miesięcznie. Na pokrycie stałych opłat za energię elektryczną, dostawę wody i odprowadzanie ścieków, telefon, zakup opału oraz leków przeznacza średnio kwotę około 868 zł miesięcznie (koszty te zostały przez skarżącego udokumentowane). Do pozostałych stałych wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem skarżący zaliczył zakup środków czystości i higieny (100 zł), odzieży (100 zł), składkę na ubezpieczenie w PZU (100 zł), odpłatne wizyty lekarskie (150 zł). Skarżący podał, że na swoje wyżywienie przeznacza kwotę 800 zł miesięcznie. Powyższe wydatki na poziome wskazanym przez skarżącego referendarz sądowy uznał za wiarygodne. Z dokonanych ustaleń wynika, że po odliczeniu wszystkich bieżących i koniecznych kosztów utrzymania skarżącego do jego dyspozycji pozostaje kwota 628 zł miesięcznie. Zdaniem orzekającego część tej kwoty skarżący może przeznaczyć na uiszczenie należnego wpisu sądowego od skargi, jak również ma on realne możliwości, aby zabezpieczyć te środki na koszty sądowe, które mogą powstać na dalszym etapie postępowania. W ocenie referendarza sądowego przeznaczenie przez skarżącego części środków, których nie wydatkuje on na swoje bieżące potrzeby na koszty sądowe w niniejszej sprawie nie wywoła skutków, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów uznano, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.