I SA/Gd 1323/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2015 r. [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku oddala skargę I SA/Gd 1323/15 UZASADNIENIE I. Samorządowego Kolegium Odwoławczego działając na podstawie art. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.), art. 233 § 1 pkt 1, art. 219 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; O.p.), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego M. K. na postanowienie Burmistrza [...] z dnia 16 lutego 2015 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z dnia 31 grudnia 2014 r. - utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. II. Stan sprawy: wnioskiem z 31 grudnia 2014 r. skarżący zwrócił się do organu podatkowego o umorzenie zaległości w podatku od środków transportowych wraz z odsetkami i kosztami ubocznymi wskazując, że szczegółowe i precyzyjne uzasadnienie przedstawi w trakcie postępowania. Burmistrz [...] wezwał skarżącego do określenia tytułu pomocy, o którą się ubiega, przedłożenia zaświadczeń o pomocy de minimis oraz przedstawienie dalszych dokumentów uzasadniających ubieganie się o tę ulgę wraz z pouczeniem, że niezastosowanie się do tego wezwania spowoduje pozostawienie wniesionego podania bez rozpatrzenia. Wezwania te zostały doręczone skarżącemu 22 stycznia 2015 r. Postanowieniem Nr [...] z 16 lutego 2015 r. Burmistrz [...] postanowił pozostawić bez rozpatrzenia wniosek skarżącego. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że skarżący został wezwany do określenia tytułu pomocy, o którą się ubiega oraz o dostarczenie informacji niezbędnych dla udzielenia pomocy de minimis, jednakże nie uczynił zadość temu wezwaniu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wskazał na naruszenie Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie winno być prowadzone z udziałem ustanowionego pełnomocnika. Załączył także kserokopię pełnomocnictwa, które udzielił W. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu swej decyzji (pkt. I) wskazało na dyspozycję art. 169 § 1 O.p., zgodnie z którą jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W myśl § 4 tego przepisu organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. SKO podkreśliło, że biorąc pod uwagę, iż pismo skarżącego zawierało jedynie wniosek o umorzenie zaległości w podatku od środków transportowych bez jakiegokolwiek uzasadnienia czy wskazania o jaką formę pomocy podatnik się ubiega, prawidłowym było wezwanie go przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia braków złożonego podania w oparciu o art. 169 O.p. wraz z pouczeniem o skutkach nieprzedłożenia wymaganych zaświadczeń de minimis. W kontekście treści zażalenia organ wyjaśnił, że wniosek z dnia 31 grudnia 2014 r. został wniesiony przez skarżącego i co istotne nie działał on przez pełnomocnika, ani nie powoływał się na złożone w innym postępowaniu organowi podatkowemu pełnomocnictwo. Zarówno ustanowienie pełnomocnika jak i jego wybór należy do strony, nie ma także przeszkód, by działała ona samodzielnie. Uwzględniając to, zdaniem SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo skierował wezwanie do uzupełnienia braków złożonego wniosku do skarżącego. Wezwanie to zostało stronie doręczone w sposób zastępczy w dniu 22 stycznia 2015 r. (kserokopia koperty, wraz z pieczęciami operatora pocztowego). Tym samym siedmiodniowy termin wyznaczony przez organ pierwszej instancji na uzupełnienie braku podania upłynął bezskutecznie w dniu 29 stycznia 2015r.; w konsekwencji organ podatkowy zobligowany był do wydania postanowienia o pozostawieniu wniesionego podania bez rozpatrzenia. W tym kontekście wskazano także, że również zażalenie strona wniosła samodzielnie. III. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia i nakazanie organom administracyjnym rozpatrzenie wniosku z 31 grudnia 2014 r. Wskazał w uzasadnieniu skargi, że był on nieprawidłowo reprezentowany i zdezorientowany. IV. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: V. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego oraz poprzedzające postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. VI. Jak wynika z akt przedstawionych sądowi w tej sprawie skarżący osobiście złożył wniosek w dniu 31 grudnia 2014 r. Nie działał przez pełnomocnika ani nie powoływał się na złożone organowi podatkowemu pełnomocnictwo. Organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia braków złożonego wniosku, a wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego w tym celu terminu, organ ten wydał postanowienie o pozostawieniu wniesionego podania bez rozpatrzenia. Na to postanowienie skarżący wniósł - również osobiście - zażalenie, w którym powołał się na udzielone swojemu ojcu pełnomocnictwo i wskazał, że postępowanie winno się toczyć z jego udziałem. Zdaniem sądu organ pierwszej instancji zasadnie skierował wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku do skarżącego. W tej bowiem sprawie skarżący występował bez pełnomocnika. Z mocy art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Co prawda z mocy art. 169 § 3 O.p. organ podatkowy winien jednak rozpatrzeć podanie niespełniające warunku, o którym mowa w § 2 art. 169 O.p., jeżeli: 1) za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes strony; 2) wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity; 3) podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą. Jednak w tej sprawie należy wyraźnie wskazać, że w tej sprawie nie występują przywołane przesłanki art. 169 § 3 pkt 3 O.p.; brak jest przeszkód w ponownym sporządzeniu wniosku o umorzenie, przy czym wniosek taki winien spełniać wymogi wymagane w danym przypadku przez prawo dołączając dokumentację na poparcie tego wniosku a nade wszystko udzielać odpowiedzi na wezwania organu podatkowego. Skarżący powołuje się na okoliczność pominięcia w tej sprawie pełnomocnika strony. Jednak, jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwo zostało przedłożone organowi dopiero wraz z odwołaniem. Zgodnie z art. 136 O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Oznacza to, że każdy podmiot, który jest stroną postępowania, może udzielić pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Pełnomocnictwo to powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 137 § 2 O.p.; należy tu zwrócić uwagę, że art. 136 i 137 uchylony został z dniem 1 stycznia 2016r. przez art. 1 pkt 96 ustawy z 10 września 2015r.; Dz. U.2015, poz. 1649). Z przepisu art. 137 § 3 O.p., obowiązującego w tej sprawie z uwagi na datę wydania skarżonego postanowienia, wynika natomiast obowiązek pełnomocnika – do dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Tylko w sprawach mniejszej wagi organ podatkowy może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (art. 137 § 3a O.p.). Pełnomocnik ma obowiązek złożyć dokument potwierdzający pełnomocnictwo w każdym postępowaniu, w którym ma reprezentować mocodawcę, nawet wówczas, gdy pełnomocnictwo udzielone wcześniej dawało umocowanie w prowadzonym wówczas postępowaniu, a z jego treści wynika, że uprawnia do działania w kolejnych postępowaniach, a taka sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca, nawet przyjmując, że ojciec skarżącego w niektórych postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec syna – występował jako jego pełnomocnik. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. EK