I SA/Gd 133/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 12 marca 2009 r., E. R. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez nią na wezwanie dokumentów źródłowych (wyciągu za okres od 1 stycznia do 30 marca 2009 r. z rachunku bankowego, odpisu decyzji z dnia 12 marca 2009 r. o przeliczeniu renty, odpisu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego) i dodatkowego oświadczenia z dnia 4 kwietnia 2009 r. ustalono, że wnioskodawczyni ma na utrzymaniu pięcioro dzieci, na które otrzymuje rentę rodzinną w wysokości 534,99 zł netto (po uwzględnieniu potrąceń w kwocie 31,81 zł dokonywanych w ramach prowadzonej z tego świadczenia egzekucji sądowej) oraz zasiłek rodzinny w wysokości 756 zł, pobiera też dodatek mieszkaniowy w kwocie 58,85 zł przyznany jej na okres od 1 listopada 2008 r. do 30 kwietnia 2009 r., nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jej majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 75,5 m2 (jak podała do kapitalnego remontu) oraz nieruchomość rolna o obszarze 1,69 ha. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość łącznego dochodu przeznaczonego na potrzeby sześciu osób oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.