I SA/Gd 1331/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nieujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2012 r., złożonym na formularzu PPF, którego braki uzupełniono w dniu 31 stycznia 2012 r., G. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, załączonych do wniosku dokumentów źródłowych (odpisu umowy o pracę z dnia 5 stycznia 2012 r., upomnienia z dnia 14 grudnia 2011 r., zawiadomienia o zmianie opłat za eksploatację i utrzymanie nieruchomości z dnia 19 grudnia 2011 r. oraz odcinka dla banku odbiorcy obrazującego wysokość opłat za prąd), jak również dowodów przedłożonych przez wnioskodawczynię do sprawy o sygn. akt I SA/Gd 1042/11 (oświadczenia z dnia 29 sierpnia 2011 r., zaświadczenia z dnia 1 września 2011 r. komornika sądowego oraz zaświadczeń z urzędu pracy z dnia 6 lipca 2011 r. i 7 września 2011 r.) ustalono, że wnioskodawczyni w okresie od 18 października 2010 r. do 26 czerwca 2011 r. była zarejestrowana jako bezrobotna, w czerwcu zeszłego roku podjęła pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej na okres do dnia 31 sierpnia 2011 r., na podstawie której otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 1.200 zł, od dnia 7 września 2011 r. została ponownie zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Obecnie wnioskodawczyni jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę z dnia 5 stycznia 2012 r. zawartej na czas określony do dnia 31 lipca 2012 r. z wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 900 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni ma na utrzymaniu uczącego się syna, otrzymującego alimenty w kwocie 500 zł (egzekwowane przez komornika sądowego), nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, posiada natomiast zadłużenie względem spółdzielni mieszkaniowej z tytułu opłat za mieszkanie w wysokości 2.823, 72 zł (stan na dzień 30 listopada 2011 r.), jej majątek stanowi udział w mieszkaniu o powierzchni 59,5 m2. Do stałych i koniecznych kosztów utrzymania wnioskodawczyni zaliczyła opłaty wnoszone na rzecz spółdzielni mieszkaniowej w łącznej miesięcznej wysokości 528,24 zł oraz opłatę za energię elektryczną w wysokości 662,92 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodów pozostających do dyspozycji wnioskodawczyni, przeznaczonych na potrzeby dwóch osób, oraz brak zasobów pieniężnych i posiadane zadłużenie, uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że aktualnie nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.