I SA/Gd 1334/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 24 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżąca I. H. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do oceny sytuacji finansowej skarżącej, ustalono, że nie posiada ona żadnego majątku, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, z dniem 26 czerwca 2014 r. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej (dowód: wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – k. 48 akt podatkowych), obecnie jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura wypłacana w kwocie 700 zł (1.100 zł brutto) miesięcznie, z której prowadzona jest egzekucja. Skarżąca posiada zadłużenie wobec urzędu skarbowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz wobec banku z tytułu kredytu. Z uwagi na niskie dochody skarżąca zaprzestała terminowego uiszczania opłat za czynsz i energię elektryczną, nie jest też w stanie zakupić wszystkich niezbędnych leków, które powinna regularnie zażywać; korzysta z tzw. pożyczek chwilówek, gdyż banki odmawiają jej udzielenia kredytu. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy; obecnie nie ma ona realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.