I SA/Gd 134/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 14 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. M. ("Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącemu w dniu 10 maja 2018 r. Pismem 17 maja 2018 r. (data stempla pocztowego) Skarżący, działający przez Pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że o wydaniu zarządzenia w przedmiocie usunięcia braków formalnych skargi dowiedział się z postanowienia o odrzuceniu skargi, doręczonego w dniu 10 maja 2018 r. Z tego postanowienia wynika, że w dniu 19 lutego 2018 r. doręczono mu zarządzenie, dotyczące usunięcia braków formalnych skargi. Tymczasem w przesyłce, którą mu doręczono, była odpowiedź na skargę wraz z pismem z przewodnim, ale nie było ww. zarządzenia. W związku z tym Pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że nie ma możliwości bezspornego wykazania, że doszło do niedoręczenia przedmiotowego zarządzenia. Pismem z dnia 17 maja 2018 r. (data stempla pocztowego) Pełnomocnik Skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż w sytuacji jednoczesnego wniesienia środka odwoławczego od rozstrzygnięcia odrzucającego pismo z powodu uchybienia terminu do dokonania czynności oraz wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, omawiane instytucje procesowe wykluczają się wzajemnie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd powyższy akceptuje. Należy mieć bowiem na uwadze, że w przypadku, gdy strona kwestionuje ocenę sądu, że do uchybienia terminu doszło, tzn. gdy twierdzi, że czynności dokonała w terminie, a sąd błędnie uznał, iż terminowi uchybiła, powinna wnieść środek odwoławczy. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności strona powinna wnieść w sytuacji, gdy nie kwestionuje ona faktu, że uchybiła terminowi, jednakże w jej ocenie to uchybienie nie było zawinione i następnie wskazuje przyczyny usprawiedliwiające niedokonanie czynności w terminie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 listopada 1999r. sygn. akt II CZ 129/99, z dnia 4 października 2001r. sygn. akt I CZ 116/01, z dnia 10 stycznia 2002r. sygn. akt I CZ 198/01, z dnia 3 października 2002r. sygn. akt I CZ 120/02 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 61/04). Omawiane powyżej instytucje procesowe, tj. środek odwoławczy i wniosek o przywrócenie terminu, oparte są więc na przeciwstawnych przesłankach - podstawą skorzystania ze środka odwoławczego jest przekonanie, że do uchybienia terminu nie doszło, natomiast wniosek o przywrócenie terminu opiera się na twierdzeniu, że do tego uchybienia doszło, lecz jest ono niezawinione. Tak więc złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Stosownie bowiem do treści art. 85 P.p.s.a. dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna. Należy przy tym zauważyć, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Ponadto pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Podkreślić trzeba, że w sytuacji, gdy strona złożyła środek odwoławczy od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka odwoławczego. W ocenie Sądu, uznać zatem należy, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 P.p.s.a., może być złożony dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął, czy też nie. Natomiast przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uznać trzeba za niedopuszczalny z mocy ustawy zgodnie z art. 88 P.p.s.a., co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazuje, że Skarżący w dniu 17 maja 2018 r. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2018 r., odrzucające skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, a jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uwzględniając zatem powyższą argumentację i powołane orzecznictwo sądowe oraz stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, że omawiany wniosek o przywrócenie terminu został złożony przedwcześnie, gdyż w chwili jego złożenia nie została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia terminowości dokonania czynności procesowej. Wniosek Skarżącego podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu wniosku