I SA/Gd 1341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lipca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 listopada 2013 r. określającą podatniczce zryczałtowany podatek dochodowy za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 1.130.722,00 zł. Pismem z dnia 7 września 2015 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że dochody osiągane przez nią z działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą [...] nie pozwalają na wykonanie decyzji. W 2013 r. skarżąca osiągnęła dochód w kwocie 17.888,80 zł, a w 2014 w kwocie 1.965,99 zł. Na utrzymaniu skarżącej pozostaje małoletnia córka, która jest dzieckiem specjalnej troski. Koszt jej utrzymania to co najmniej 2000 zł miesięcznie. Wykonanie przedmiotowej decyzji wiązałoby się zatem z egzekucją środków trwałych służących do prowadzenia działalności gospodarczej oraz egzekucją z rachunków bankowych, co skutkowałoby zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej i sprzedażą majątku prywatnego. Dlatego wykonanie przedmiotowej decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła zasadności swojego wniosku. Powołała się na swoją trudną sytuację majątkową i niewielkie przychody uzyskiwane z działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą [...], niemniej jednak na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Sąd ustalił, że oprócz dochodów z tego źródła skarżąca uzyskuje także inne dochody, których źródeł nie ujawnia. Świadczy o tym choćby porównanie wysokości ponoszonych przez nią wydatków z deklarowanymi przychodami. Średnie miesięczne wydatki skarżącej, ustalone na podstawie nadesłanych dokumentów, do których zaliczono spłatę zobowiązań wobec banków z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek (6.113,34 zł), opłat za energię elektryczną (454,89 zł), dostawę wody i odprowadzanie ścieków (214,54 zł), ogrzewanie (370 zł), telewizję kablową (209,90 zł), czesne za prywatną szkołę córki (815 zł), wynoszą 8.177,67 zł. W kwocie tej nie zostały uwzględnione pozostałe bieżące wydatki, jakie bez wątpienia skarżąca ponosi na wyżywienie, zakup środków czystości, odzieży, obuwia, pomocy szkolnych dla dziecka, opłaty za telefon, czy internet. Jednocześnie skarżąca zadeklarowała przychody na poziomie 2100 zł netto miesięcznie z działalności gospodarczej i około 1300 zł miesięcznie od męża tytułem alimentów. Przychody te zatem nie pokrywają nawet połowy udokumentowanych przez stronę wydatków, co w zasadniczy sposób podważa wiarygodność podanych przez skarżącą informacji. Ponadto z historii operacji na rachunkach bankowych należących do skarżącej wynika, że dokonywane są na nie wpłaty gotówkowe, których pochodzenie nie zostało wyjaśnione. W okresie od 8 lipca do 29 września na trzy rachunki skarżącej (dwa w [...] i jeden w Banku [...]) wpłynęła w ten sposób kwota ponad 44.000 zł. Oznacza to, że skarżąca uzyskuje dodatkowe dochody, których źródła ani faktycznej wysokości nie ujawniła. Nie jest też znany rzeczywisty stan majątkowy skarżącej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała że jest właścicielką jednego tylko lokalu mieszkalnego o powierzchni 38 mkw. położonego w G. w dzielnicy [...], tymczasem jako adres zamieszkania i prowadzenia działalności skarżąca wskazała inny adres. Z jej twierdzeń wynika, że lokal ten nie jest jej własnością, nie wyjaśniła jednak jaki inny tytuł prawny przysługuje jej do tego lokalu. Z akt sprawy wynika też, że skarżąca w 2006 r. nabyła spółdzielcze własnościowe prawo do dwóch lokali położonych w G., a w 2007 r. nabyła prawo własności do dwóch nieruchomości rolnych. Nie wiadomo, czy skarżąca nadal pozostaje właścicielką ww. nieruchomości, czy też dokonała ich zbycia, a jeśli tak, to czy uzyskane w ten sposób środki nadal pozostają w jej dyspozycji czy tez zostały w inny sposób zainwestowane. Ponieważ nie jest znana rzeczywista wysokość uzyskiwanych przez skarżącą przychodów ani jej rzeczywisty stan majątkowy, nie sposób zweryfikować jej twierdzeń, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak zatem danych co do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy faktycznie wykonanie decyzji spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia nawet znacznej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty zaległości i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawczyni było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżąca nie wykazała. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.