I SA/Gd 1345/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2011 r., złożonym na formularzu PPF, E. P. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych (odpisów wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia ze SKOK, decyzji w przedmiocie wysokości renty rolniczej, oświadczenia córki wnioskodawczyni z dnia 10 lutego 2011 r., decyzji w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego, decyzji w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010 oraz dowodów obrazujących wysokość opłat za media i składek na ubezpieczenie), ustalono, że otrzymuje ona rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 691,11 zł netto oraz świadczenia rodzinne w wysokości 471 zł, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką, pobierającą rentę rodzinną w wysokości 350,80 zł netto. Wnioskodawczyni ani jej córka nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi dom o powierzchni 100 m2, gospodarstwo rolne o powierzchni 6,79 ha, które jest dzierżawione w zamian za czynsz w postaci płodów rolnych, oraz samochód osobowy (rok produkcji 1999). Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności łączną wysokość dochodów przeznaczaną na potrzeby dwóch osób (1.512,91 zł netto) oraz brak oszczędności, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.