I SA/Gd 1345/96

oddala skargę. W jednolitym dokumencie administracyjnym SAD zawarto decyzję z dnia 22 lutego 1996 r., na podstawie której Dyrektor Urzędu Celnego w G. dopuścił do wywozu za granicę folię introligatorską do laminowania i w związku z tym wymierzył firmie ARGO SA w G. opłatę manipulacyjną. Do dokumentu SAD - wywozowego dołączono m.in. dokument SAD - przywozowy wystawiony jednakże na firmę ARGO TRADE z G. W dokumencie SAD - wywozowym funkcjonariusz celny dokonał zmiany kodu procedury z deklarowanej przez firmę ARGO SA 1040 na kod 1000, wskazując jako przyczynę tego, że nie można było stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości tożsamości towaru celnego wywożonego na podstawie dokumentów pierwotnej odprawy celnej przywozowej. Z tej przyczyny procedura powrotnego wywozu poza obrotem czasowym nie mogła być uwzględniona. W odwołaniu od decyzji wywozowej, firma ARGO SA wnosiła o zmianę procedury odprawy, bowiem - jej zdaniem - możliwe było na podstawie cech charakterystycznych opisanych w fakturach importowych i eksportowych oraz opakowaniach zawierających towar celny, ustalić tożsamość towaru a także o zwrot należności celnych i podatkowych. W trakcie toczącego się postępowania odwoławczego firma ARGO SA wyjaśniła, że importu folii introligatorskiej dokonała firma ARGO TRADE i następnie sprzedała ją firmie ARGO SA. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 20 czerwca 1996 r. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego firma ARGO SA wnosiła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji zarzucając organom celnym, iż na skutek niezachowania szczególnej staranności dokonali błędnej tożsamości towaru. Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddala z przyczyn, które - nie będąc związany granicami skargi - stwierdza z urzędu. Przyczyny zaś są następujące: W myśl przepisu art. 20 ust. 1 Prawa celnego powrotny wywóz towaru za granicę jest wolny od wymaganego pozwolenia, zgodnie z art. 7, a powrotny przywóz towaru do kraju jest wolny od takiego pozwolenia i od cła, jeżeli tożsamość towaru została ustalona w sposób nie budzący wątpliwości na podstawie przedstawionych dokumentów pierwotnej odprawy celnej. Natomiast z przepisu art. 20 ust. 2 wynika, że w przypadkach określonych w ust. 1 podmiotowi, który uprzednio dokonał przywozu z zagranicy towaru będącego przedmiotem powrotnego wywozu zwraca się pobrane cło. Wykładnia gramatyczna przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że ażeby zakwalifikować czynność wywozu towaru, po uprzednim jego przywozie, do właściwej procedury celnej, a następnie żądać skutecznie zwrotu pobranego cła, muszą być spełnione łącznie przesłanki podmiotowo-przedmiotowe. Za przesłankę podmiotową uznać należy sytuację, gdy ten sam podmiot w powrotnym wywozie przemieszcza za granicę uprzednio przywieziony przez siebie towar. Przesłanka przedmiotowa polegać będzie natomiast na tożsamości towaru wywożonego poza obrotem czasowym z towarem przywiezionym. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie stwierdzono, że inny podmiot przywiózł towar, zaś inny podmiot towar ten wywiózł, to podmiot wywożący towar nie może żądać dokonania odprawy w powrotnym wywozie poza obrotem czasowym, a zatem w konsekwencji nie może też żądać zwrotu cła. Taka wykładnia przytoczonych przepisów znajduje potwierdzenie w tym, że ich celem jest zwrot cła temu podmiotowi, od którego pobrano cło podczas przywozu towaru z zagranicy. Za nie dające się pogodzić z zasadą słuszności byłoby przyjęcie stanowiska, że zwrot cła - na skutek uznania za prawidłową procedury powrotnego wywozu - przysługuje podmiotowi, który mógł wywieźć towar tylko opierając się na procedurze odnoszącej się do eksportu towaru i nie poniósł obciążenia w postaci pobrania cła. Za sprzeczne zatem z procedurą administracyjną byłoby ingerowanie iż ostateczną decyzję dotyczącą podmiotu, który nie mógł być legitymowany w postępowaniu o wydanie pierwotnej decyzji administracyjnej.