I SA/Gd 1355/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2002 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 października 2010 r. Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2010 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego i złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 592 zł z pouczeniem, że w wypadku, gdy strona nie uzupełni braków i nie uiści należnego wpisu w zakreślonym terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, nastąpi odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 tejże ustawy, Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia należnego wpisu wskazanego w zarządzeniu z dnia 31 grudnia 2010 r. i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Pomimo doręczenia pełnomocnikowi ww. wezwań w dniu 10 stycznia 2011 r., zakreślony siedmiodniowy termin, który kończył się z dniem 17 stycznia 2011 r., upłynął bezskutecznie. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.