I SA/Gd 1361/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia H. K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 sierpnia 2016 r., którym uznano za nieuzasadnione zarzuty H. K. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...] oraz [...] z dnia 12 września 2014 r. wystawionych przez Burmistrza B. Rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej zapadło na tle następującego stanu faktycznego: Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. nr [...], [...] oraz [...] wystawionych przez Burmistrza B., obejmujących zaległości H. K. w podatku od nieruchomości. W toku postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego sporządził w oparciu o ww. tytuły wykonawcze zawiadomienie z dnia 1 października 2014 r. o zajęciu prawa majątkowego, stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., które dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 6 października 2014r. Odpis przedmiotowego zajęcia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanej w dniu 16 października 2014 r. W odpowiedzi na ww. zajęcie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. pismem z dnia 13 października 2014 r. poinformował o wysokości świadczenia przysługującego zobowiązanemu (od 6 listopada 2014 r. w wysokości 1415,47 zł) oraz wskazał, że wprowadzono potrącenie, począwszy od należności za listopad 2014 r. Pismem z dnia 22 października 2014 r. H. K. strona zgłosiła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie ww. tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie egzekucji i uchylenie lub zawieszenie egzekucji. Strona podniosła, że organ gminy pozbawił ją możliwości odwołania w prowadzonym postępowaniu. Strona sformułowała zarzuty: błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności drogi egzekucyjnej, niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, "ustawy podatkowej oraz k.p.c." Z związku z wniesionymi zarzutami, postanowieniem z dnia 27 października 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie pismem z dnia 27 października 2014 r. organ egzekucyjny wystąpił do Burmistrza B. o zajęcie stanowiska w zakresie wniesionych przez zobowiązaną zarzutów. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r. Burmistrz B. ocenił zarzuty zgłoszone przez H. K. jako niezasadne. Zobowiązana pismem z dnia 17 listopada 2014 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie z dnia 7 listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty H. K. wniesione pismem z dnia 22 października 2014 r. odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. H. K. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazała, iż organ błędnie ocenił zarzuty wniesione na postępowanie egzekucyjne, bowiem przeczą temu dowody, które nie zostały rozpoznane przez organ, tj. prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B., sygn. akt. [...] oraz pełnomocnictwo udzielone mężowi wniesione w dniu 16 kwietnia 2014 r. W przekonaniu strony, dowody te świadczą o tym, że tytuł egzekucyjny jest błędnie wystosowany, gdyż nie jest ona osobą zobowiązaną. Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, polegającego na prawidłowej w świetle przepisów prawa ocenie zarzutów podniesionych przez stronę w piśmie z dnia 22 października 2014 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. uznał zarzuty H. K. na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Zobowiązana, pismem z dnia 17 listopada 2014 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r. uchylił postanowienie z dnia 16 listopada 2015 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, polegającego na prawidłowej w świetle przepisów prawa ocenie podniesionego w piśmie z dnia 22 października 2014 r. zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. H. K. wniosła zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i uznania za uzasadnione wniesionych zarzutów w całości. Ponadto wniosła o wstrzymanie egzekucji do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 5 sierpnia 2016 r.. W motywach rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej, po przywołaniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, odnotował, że H. K. wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...] oraz [...] z dnia 12 września 2014 r., tj. błąd co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 - dalej jako "u.p.e.a."). Badając zasadność podniesionych zarzutów, w pierwszej kolejności organ II instancji odniósł się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. W tym zakresie wskazał, że z treści ostatecznego postanowienia Burmistrza B. z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów wynika, iż w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, ponieważ w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której ciąży obowiązek podatkowy. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że nie pełniąc roli organu wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza B., nie jest uprawniony do weryfikacji wydanych rozstrzygnięć przez ww. organ administracji. Odnosząc się do zarzutów niedopuszczalności egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. oraz niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., organ II instancji zauważył, że w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucyjnej przez organ egzekucyjny powinno obejmować przede wszystkim ustalenie, czy egzekucja administracyjna oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. dotyczy niedopuszczalności ze względów formalnych. Niedopuszczalność egzekucji z przyczyn merytorycznych jest bowiem przedmiotem przesłanek określonych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, których zobowiązana nie podniosła. Organ II instancji wskazał, że w uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że postępowanie egzekucyjne wszczęto na podstawie prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych, spełniających wymogi art. 27 u.p.e.a. Wskazany przez wierzyciela rodzaj dochodzonej należności w postaci podatku od nieruchomości wypełnia przesłanki wskazane przez ustawodawcę w art. 2 u.p.e.a, zatem egzekwowany obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. Ponadto wszczęcie egzekucji nastąpiło przez właściwy w myśl art. 22 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej analizy zarzutu zobowiązanej w przedmiocie niedopuszczalności prowadzonej w stosunku do niej egzekucji administracyjnej. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przy czym zgodnie z art. 3 § 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Zważywszy na fakt, iż na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. dochodzona jest należność dotycząca podatku od nieruchomości ustalona w drodze decyzji, to obowiązki objęte tymi tytułami podlegają egzekucji administracyjnej. W dalszej kolejności organ II instancji podał, że wbrew zarzutom zażalenia, tytuły wykonawcze sporządzone są zgodnie z obowiązującym wzorem zamieszczonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 (Dz. U. z 2014 r., poz. 650) i zawierają wskazane w nim elementy. Tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Końcowo, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że organ I instancji postanowieniem z dnia 27 października 2014 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 3 u.p.e.a., a więc wstrzymanie już zawieszonego postępowania egzekucyjnego jest niemożliwe. Nie zgadzając się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej, H. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżąca podniosła, że organ podatkowy oraz organ nadzoru błędnie oceniły zarzuty wniesione na postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. Zdaniem skarżącej, organ egzekucyjny oraz organ nadzoru nie rozpoznały podniesionego przez nią zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. W ocenie skarżącej, Burmistrz B. celowo zataja fakty związane z podatkiem od nieruchomości, położonej przy ul. (...) nr [...] w B.. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Do skargi załączono kopie pozwu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym Gminy B., przeciwko skarżącej, opinii radcy prawnego z dnia 19 kwietnia 2010 r., postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt [...] oraz pozwu o zapłatę przeciwko H. K. wniesionego przez Gminę B. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 września 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zarzutów, dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał zarzuty podniesione przez skarżącą na podstawie art. 33 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Wyjaśnić należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a, jest wiążące dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Należy podkreślić, iż funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do przyczyn związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, podkreślenia wymaga, że regulacja taka nie występuje w przypadku innych środków prawnych. W orzecznictwie wskazuje się, że wyjaśnienie tej kwestii znajduje się w unormowaniu zawartym w art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten określa, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obie normy prawne ustanawiają wyraźną granicę między postępowaniem rozpoznawczym a egzekucyjnym oraz zakreślają granice uprawnień organów egzekucyjnych. Relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 u.p.e.a. a podstawami zarzutów określonymi w art. 33 §1 pkt 1-5 u.p.e.a. sprawia więc, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1135/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę, że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). W niniejszej sprawie skarżąca zgłosiła następujące zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego: błąd co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.. Organ egzekucyjny trafnie zatem zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów. Burmistrz B., działając jako wierzyciel, postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r. zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów, uznając je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel podniósł, że w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, ponieważ w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której ciąży obowiązek podatkowy. Wierzyciel podkreślił również, że podstawą obowiązku podatkowego są ostateczne decyzje Burmistrza B. z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...], z dnia 7 lutego 2013 r. nr [...], z dnia 12 lutego 2014 r., nr [...] ustalające zobowiązanie podatkowe. Skoro więc wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia 7 listopada 2014 r. uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanej za bezpodstawny, to organ egzekucyjny był takim stanowiskiem związany. W tym stanie rzeczy organ egzekucyjny, również organ nadzorczy, nie był uprawniony do kwestionowania stanowiska wierzyciela w zakresie tych zarzutów. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 in fine u.p.e.a.). Na marginesie, należy zauważyć, że trafnie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że prawidłową drogą kwestionowania zasadności postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela było wniesienie na nie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o czym strona skarżąca została pouczona w treści ww. postanowienia. Przy czym strona skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia zażalenia po ustawowym terminie, a w konsekwencji czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Sąd podziela także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie zarzutów zgłoszonych w oparciu o przesłanki wymienione w art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. W zakresie zarzutu zgłoszonego przez skarżącą w oparciu o przesłankę z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ II instancji wyjaśnił, że badanie dopuszczalności egzekucyjnej przez organ egzekucyjny powinno obejmować przede wszystkim ustalenie, czy egzekucja administracyjna oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Zatem, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zarzut z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. dotyczył niedopuszczalności ze względów formalnych. Niedopuszczalność egzekucji z przyczyn merytorycznych jest bowiem przedmiotem przesłanek określonych w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., których zobowiązana nie podniosła. Dalej organ II instancji argumentował, że postępowanie egzekucyjne wszczęto na podstawie prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych, spełniających wymogi art. 27 u.p.e.a. Wskazany przez wierzyciela rodzaj dochodzonej należności w postaci podatku od nieruchomości wypełnia przesłanki wskazane przez ustawodawcę w art. 2 u.p.e.a., a więc egzekwowany obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. Ponadto wszczęcie egzekucji nastąpiło przez właściwy organ egzekucyjny w myśl art. 22 § 2 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przy czym zgodnie z art. 3 § 1 cytowanej ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Zważywszy na fakt, iż na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 września 2014 r. dochodzona jest należność dotycząca podatku od nieruchomości ustalona w drodze decyzji, to obowiązki objęte tymi tytułami podlegają egzekucji administracyjnej. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonał prawidłowej analizy zarzutu skarżącej w przedmiocie niedopuszczalności prowadzonej w stosunku do niej egzekucji administracyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., przypomnieć trzeba, że w świetle art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 27 § 1. u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku. Podkreślić należy, że tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Aby to jednak było możliwe, powinien zawierać wszystkie elementy wymagane w wyżej cytowanym art. 27 u.p.e.a. Brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, aby tytuły wykonawcze stanowiące podstawę egzekucji prowadzonej wobec skarżącej nie spełniały wymogów art. 27 u.p.e.a. Wobec powyższego zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że zarzut skarżącej zgłoszony w oparciu o przesłankę w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.