I SA/Gd 1369/17

Dnia 2 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. od zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 10 maja 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2017 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 3 kwietnia 2018 r., skarżący M.K. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W przedłożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący w rubryce 7.1. nie podał wszystkich wymaganych danych dotyczących posiadanych nieruchomości, w szczególności ich szacunkowej wartości, wskazując jedynie, że posiada dom o powierzchni około 220 m2, mieszkanie o powierzchni około 90 m2, działkę rolną zabudowaną budynkiem warsztatowym o powierzchni 600 m2 oraz inne nieruchomości (których rodzaju ani przeznaczenia nie podał) o powierzchni 61 m2 i 248 m2. W rubryce 7.3. wnioskodawca podał jedynie, że posiada niezbędny sprzęt, maszyny, urządzenia i narzędzia oraz środki transportu do prowadzenia działalności gospodarczej, nie wyszczególniając posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W rubryce 10, w której winien był podać wysokość i tytuł uzyskania dochodów własnych i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podał jedynie, że uzyskuje dochód z działalności usługowej (którego wysokości nie podał), który przeznacza na utrzymanie siebie i rodziny, zaś w rubryce 11 wskazał jedynie, że ponosi koszty utrzymania mieszkania i koszty działalności gospodarczej, również nie wskazując rodzaju ani wysokości tych wydatków. Z uwagi na powyższe braki formalne wniosku uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do ich usunięcia przez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, następujących rubryk formularza PPF: nr 7.1 przez wskazanie szacunkowej wartości każdej nieruchomości oraz rodzaju i przeznaczenia innych nieruchomości o powierzchniach 61 m2 i 248 m2, nr 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń, nr 10 przez wskazanie wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę, nr 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał w dniu 25 kwietnia 2018 r. pismo, w którym wyjaśnił, iż nieruchomości o powierzchniach 61 m2 i 248 m2 stanowią lokale użytkowe, uchylając się jednocześnie od określenia wartości posiadanych nieruchomości. Skarżący uchylił się również od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, stwierdzając jedynie, że posiadane środki transportu są używane i mają wartość zbliżoną do złomu. Nadto mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Zarządzeniem z dnia 10 maja 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza z dnia 12 kwietnia 2018 r. (k. 66), strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.