I SA/Gd 1371/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 21 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2017 postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1371/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. K. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2017. Wnioskiem z dnia 23 lutego 2018 r., złożonym na formularzu PPF, Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 1 marca 2018 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem rubryk formularza PPF: nr 7.1 przez wskazanie szacunkowej wartości każdej nieruchomości, a ponadto w przypadku nieruchomości rolnej – wskazanie jej powierzchni, a w przypadku innych nieruchomości – wskazanie ich rodzaju; nr 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń; nr 10 przez wskazanie wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę; nr 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny; w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 14 marca 2018 r. wskazał, że wartość szacunkowa nieruchomości (przy czym nie podał której) to ok. 180 tys. zł, działka rolna przy zakładzie to nieużytki zakrzaczone o powierzchni o. 7 a, pozostałe nieruchomości to lokale użytkowe w nieruchomości wspólnej. Skarżący uchylił się od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, stwierdzając jedynie, że są to samochody osobowe, dostawcze i ciężarowe oraz sprzęty i maszyny do działalności usługowej ślusarskiej o różnym przeznaczeniu, niezbędne do wykonywania działalności. Nadto mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 21 marca 2018 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie, wskazując, że usunął braki formalne wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. W związku z tym, że złożony przez Skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieczytelny i nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 1 marca 2018 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane, których złożony wniosek nie zawierał, powinny zostać wskazane w poszczególnych rubrykach formularza. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że odpowiedź udzielona przez Skarżącego, nie czyni zadość wezwaniu i nie stanowi uzupełnienia wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie. Jakkolwiek w piśmie z dnia 14 marca 2018 r. Skarżący wskazał, że wartość szacunkowa nieruchomości (przy czym nie podał której) to ok. 180 tys. zł, działka rolna przy zakładzie to nieużytki zakrzaczone o powierzchni o. 7 a, pozostałe nieruchomości to lokale użytkowe w nieruchomości wspólnej, a także że posiada samochody osobowe, dostawcze i ciężarowe oraz sprzęty i maszyny do działalności usługowej ślusarskiej o różnym przeznaczeniu, niezbędne do wykonywania działalności, to jednak udzielona przez Skarżącego odpowiedź nie była pełna. Nie zawierała bowiem podstawowych informacji, które winny zostać podane w rubrykach 7.3, 10 oraz 11 urzędowego druku PPF, o uzupełnienie których wzywał Skarżącego referendarz sądowy, a które są niezbędne do przyjęcia wniosku do rozpoznania. Skarżący nie podał bowiem szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Wskazane przez Skarżącego okoliczności nie stanowią pełnego i prawidłowego uzupełnienia braków wymaganych danych, zawartych w w/w rubrykach formularza urzędowego. Wbrew stanowisku Skarżącego, nie wypełnił on zobowiązania referendarza sądowego w sposób prawidłowy i kompletny. Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, na podstawie przywołanego art. 257 p.p.s.a., o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 21 marca 2018 r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.