I SA/Gd 1384/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G.P. i B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 – dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.") po rozpatrzeniu odwołania B. B. i G. P. ( dalej jako ,,Skarżący’’ ) od decyzji Wójta Gminy z dnia 30 września 2015 r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło skarżącym wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w łącznej kwocie 281 zł, 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy. Decyzją z dnia 30 stycznia 2013 r. Wójt Gminy ustalił skarżącym B. B. oraz G. P. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 rok w kwocie 327 zł. Po rozparzeniu wniesionego przez skarżących odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 stycznia 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia powierzchni użytkowej budynków. W tym celu organ podatkowy powinien m.in. wezwać podatnika do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 rok ze szczególnym wskazaniem na konieczność ustalenia powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości. Jeżeli podatnik nie wskaże powierzchni użytkowej budynków lub organ poweźmie wątpliwości co do wskazanej powierzchni użytkowej, to powinien przeprowadzić dowód z oględzin nieruchomości w celu wyliczenia powierzchni użytkowej każdego z budynków. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia 15 lipca 2014 r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 rok w kwocie 312 zł. W uzasadnieniu swej decyzji Wójt Gminy stwierdził, iż opodatkowaniu podlegają trzy budynki. Od przedmiotowej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, w którym wskazali, że znajdujące się na działce trzy obiekty budowlane to altany dające ochronę w okresie wakacyjno-urlopowym. Kolegium pismem z dnia 28 lutego 2015 r. wezwało podatników do złożenia wyjaśnień w zakresie podania powierzchni użytkowej dwóch budynków położonych na działce nr [...] w Gminie . Podatnicy nie wskazali powierzchni użytkowej budynków. Skarżąca wskazała, że oczekuje na wyrok WSA w sprawie sygn. akt II [...]. Kolegium ustaliło, że WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r. oddalił skargę na postanowienie Wojewody z dnia 18 sierpnia 2014 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie określenia rodzaju obiektu budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Wójt Gminy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przeprowadzić ma dowód z oględzin w celu wyliczenia powierzchni użytkowej każdego z budynków. 3. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia 30 września 2015 r. r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 rok w kwocie 312 zł. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy stwierdził, iż opodatkowaniu podlegają trzy budynki. 4. Skarżący wnieśli odwołanie od przedmiotowej decyzji, w którym wskazali, że znajdujące się na działce trzy obiekty budowlane to budowle – altany. W toku postępowania odwoławczego podatnicy wskazali – na wezwanie Kolegium z dnia 24 sierpnia 2016 r. – powierzchnię użytkową budynków. 5. Po rozparzeniu wniesionego przez skarżących odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło skarżącym wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w łącznej kwocie 281 zł,. SKO uznało – po analizie opinii biegłego – że tylko dwa spośród trzech obiektów budowlanych, tj. nr 1 (oznaczony w ewidencji pod nr [...]) i nr 3 (oznaczony w ewidencji pod nr [...]) spełniają wymogi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – zwanej dalej u.p.o.l. Natomiast obiekt nr 2 (oznaczony w ewidencji pod nr [...]) nie posiada fundamentów, przez co nie jest trwale związany z gruntem. Powyższe ustalenie skutkuje, w ocenie Kolegium, stwierdzeniem, że obiekt ten nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając zaskarżoną decyzję, Kolegium wyjaśniło podatnikom, że sporne obiekty nie są i nie mogą być budowlami. Przyjęcie stanowiska podatników , że sporne obiekty są altanami w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego potwierdza zasadność ich zaliczenia do kategorii budynków, a nie budowli. Dodatkowo Kolegium wskazało, że analiza przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wskazuje, że żadna z wymienionych w nim budowli nawet nie jest podobna do altan letniskowych. Odnosząc się do kwestii powierzchni użytkowej budynków, organ odwoławczy stwierdził, że opodatkował budynki nr 1 i 3 według powierzchni wskazanych przez podatników w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 24 sierpnia 2016 r. W dalszej części decyzji Kolegium podało, że w przypadku opodatkowania gruntów istotne jest ustalenie, jak dany grunt został zaklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków. Jeśli w ww. ewidencji grunt ujęto, jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, to nieruchomość taka opodatkowana zostanie – co do zasady – podatkiem rolnym, nie zaś podatkiem od nieruchomości, oczywiście z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż we wrześniu 2010 r. nastąpiła zmiana klasyfikacyjna mającą wpływ na opodatkowanie gruntu, tj. działki nr 227/34 o łącznej powierzchni 812 m2. Przed zmianą działka ta oznaczona była w ewidencji jako grunt orny (symbol "RVI") o pow. 520 m2 oraz jako teren mieszkaniowy (symbol "B") o pow. 292 m2. Natomiast po zmianie klasyfikacja działki przedstawiała się następująco: grunt orny (symbol "RVI") o pow. 453 m2 oraz inne tereny zabudowane (symbol "Bi") o pow.359 m2. Z tych względów opodatkowano grunty pozostałe o powierzchni 292 m2 za okres 9 miesięcy oraz o powierzchni 59 m2 za okres 3 miesięcy. Końcowo Kolegium wyjaśniło, że kwestia wykorzystania budynków oraz gruntu jedynie w części roku kalendarzowego nie ma wpływu na wysokość podatku, gdyż podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący podnieśli zarzut przedawnienia, wskazując, iż zaskarżona decyzja wydana została po upływie 5-letniego terminu oraz kwestionują prawidłowość dokonanych w toku postępowania ustaleń faktycznych, a w konsekwencji zasadność opodatkowania spornych budynków. Zdaniem skarżących żaden z trzech drewnianych obiektów budowlanych na działce [...] w S. nie miał przeprowadzonych robót ziemnych związanych z budową fundamentu. Wykonane prace polegały na ułożeniu na gruncie bloczków z pustaków jako podmurówki oraz uszczelnieniu wylewką betonową wokół obiektu budowlanego przed podmywaniem, co nie oznacza przeprowadzenia robót ziemnych, których wymaga fundament. Posadowione na ww. działce obiekty nie są trwale związane z gruntem przez fundament, co potwierdza treść protokołu oględzin z dnia 30 czerwca 2010 r. dokonanych przez pracowników urzędu gminy. Skarżący w skardze zakwestionowali zasadność i prawdziwość opinii biegłego, na której oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. W opinii skarżących sporne obiekty to wykorzystywane jedynie w okresie wakacyjnym altany (o czym świadczą zdjęcia), które należy uznać za budowle. 7. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 8.1. Skarga nie jest zasadna. 8.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. 8.3. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w skardze najdalej idącego zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji, Sąd uznał go za chybiony. Wskazać należy, iż z uwagi na konstytutywny charakter zaskarżonej decyzji w sprawie mają zastosowanie przepisy zawarte w art. 68 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie zaś z art. 68 § 2 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, bądź w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie), zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Po upływie określonego terminu przedawnia się, więc prawo organu podatkowego do wydania i doręczenia decyzji ustalającej, a przez to wygasa ciążący na podatniku obowiązek zapłacenia podatku. Jednakże, gdy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego zostanie doręczona we właściwym terminie, powstaje zobowiązanie do zapłacenia podatku. W tym miejscu zauważyć należy, że odmiennie niż w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, przy zobowiązaniach o charakterze ustalającym, decydujące znaczenie ma fakt wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji. Z tym bowiem momentem powstaje zobowiązanie podatkowe, a późniejsze rozstrzygnięcie nie wpływa na jego istotę. Doręczenie decyzji organu pierwszej instancji ustalającej zobowiązanie pozwoliło na przekształcenie obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe. W orzecznictwie jak i w doktrynie podnoszone jest, że do powstania zobowiązania podatkowego w przypadku decyzji konstytutywnej, a więc tworzącej to zobowiązanie, niezbędne jest doręczenie decyzji przed upływem terminu przedawnienia, w tym przypadku pięcioletniego, przy czym wystarczające jest zachowanie tego terminu przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w istocie nie ustala zobowiązania podatkowego, gdyż jak wskazano wyżej, zobowiązanie to zostało już ustalone. Decyzja organu odwoławczego nie jest powtórnym merytorycznym rozstrzygnięciem kreującym zobowiązanie podatkowe, lecz oznacza jedynie stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji, w wyniku której powstało zobowiązanie podatkowe, była zgodna z prawem. W wyroku z dnia 5 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 974/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "organ odwoławczy wydając decyzje po upływie terminu z art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej nie może skierować sprawy do ponownego rozpatrzenia, ale może wydać decyzję, w której ustali wysokość zobowiązania w kwocie niższej niż to wynika z decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym doręczenie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej w całości lub w części decyzję organu pierwszej instancji i orzekającą mniejszą kwotę tego zobowiązania nie stanowi naruszenia przepisu art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 974/08, wyrok NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 145/08 ). Przedstawione stanowisko dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych i akceptowane jest także w piśmiennictwie ( por. J. Zubrzycki (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa..., 2003, s. 281-282; A. Huchla (w:) C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja..., s. 254). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, iż bezspornie w niniejszej sprawie doręczenie konstytutywnej decyzji organu I instancji nastąpiło w niniejszej sprawie przed upływem ww. terminów. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasad określonych w art. 68 § 1 i § 2 O.p. przez organ odwoławczy, gdyż z uwagi na istotę podjętego rozstrzygnięcia –uchylenie decyzji organu I instancji w całości i ustalenie zobowiązania podatkowego w niższej wysokości – ww. terminy wydania (doręczenia) decyzji przez organ odwoławczy nie mają tu zastosowania. Jak już wyżej zostało wskazane organ odwoławczy po upływie tych terminów może bowiem albo utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy albo uchylić ją w całości lub w części – i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, z tym jednak zastrzeżeniem, że niedopuszczalne jest podwyższenie zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ pierwszej instancji. Możliwa jest natomiast korekta "w dół" orzeczenia organu pierwszej instancji w tym sensie, że kwota zobowiązania podatkowego zostanie orzeczona w niższej wysokości. Organ odwoławczy rozpoznający odwołanie nie kreuje w takim wypadku zobowiązania podatkowego, które już powstało w wyniku doręczenia podatnikowi decyzji organu pierwszej instancji, lecz kontroluje prawidłowość dokonanego ustalenia, i w razie stwierdzenia, że ustalenie jest wadliwe, jest zobowiązany do dokonania niezbędnej korekty. W świetle obowiązującej procedury korekta ta wymaga uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem zaskarżoną decyzją SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 30 września 2015 r. i ustaliło skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 281 zł, a więc w niższej wysokości niż w decyzji organu pierwszej instancji, doręczonej przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. Tym samym zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. nie zasługuje na uwzględnienie. 8.4. Rozpoznając zarzut nieprawidłowego dokonania ustaleń faktycznych, Sąd uznał go za bezzasadny. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. W myśl przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wykładnia językowa przywołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż aby zakwalifikować dany obiekt budowlany do kategorii budynków musi on być trwale związany z gruntem, być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamenty i dach. Wszystkie wymienione cechy są konieczne i muszą wystąpić łącznie, aby uznać dany obiekt za budynek. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż Starostwo Powiatowe dokonało w dniu 15.09.2010 r. zmian danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...], stanowiącej współwłasność skarżących. Zgodnie z wprowadzonymi zmianami powierzchnia działki zawiera grunty orne oznaczone "RVI" o powierzchni 0,0453 ha oraz grunty letniskowe oznaczone jako "Bi" o powierzchni 0.0359 ha. Figurują w niej ( po dopisaniu dwóch nowych) 3 budynki letniskowe o łącznej powierzchni zabudowy 86 m2. Organ I instancji przeprowadził dwukrotnie oględziny działki [...] położonej w S. Oględziny przeprowadzone w dniu 17 listopada 2010 r. dokonano z udziałem rzeczoznawcy majątkowego uprawnionego do wydawania opinii w sprawach budowlanych. Rzeczoznawca majątkowy uznał, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego budynkami są dwa spośród trzech wymienionych w rejestrze budynków tj. budynek nr 3 o powierzchni 15 m2 i budynek nr 1 o powierzchni 37 m2. Natomiast budynek nr 2, w ocenie biegłego, nie spełnia warunków do uznania go za budynek ze względu na brak fundamentów i jego związania z gruntem. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż Kolegium zasadnie zakwalifikowało obiekty nr 1 i 3 do kategorii budynków, opodatkowując je podatkiem od nieruchomości. W świetle sporządzonej opinii tylko budynek nr 2 jako nienoszący wszystkich koniecznych cech budynku podlega wyłączeniu z opodatkowania. Poprawność i wiarygodność spornej opinii, wbrew gołosłownym twierdzeniom skarżących, nie budzi wątpliwości Sądu. Fakt, że dowód z opinii biegłego miał kluczowe znaczenie dla organu podatkowego, nie oznacza jeszcze, iż nie rozpatrzył on w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ odwoławczy treści protokołu oględzin z dnia 30 czerwca 2010 r., Sąd stwierdza, iż nie zawsze dokonanie poprawnych ustaleń co do wykazywania przez dany obiekt budowlany koniecznymi cechami budynków jest możliwe w drodze przeprowadzenia oględzin. Są bowiem sytuacje, w których jednoznaczne stwierdzenie tych okoliczności wymaga przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy zawiera dowody przeciwne w postaci protokołu z pierwszej wizji lokalnej z dnia 30 czerwca 2010 r. i opinii biegłego z dnia 30 listopada 2010 r. Podkreślenia jednak wymaga, iż ocena wartości dowodowej poszczególnych dowodów leży w gestii organu podatkowego. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy dał pierwszeństwo ustaleniom wynikającym z opinii biegłego nad dokonanymi w drodze oględzin pracowników organu. Podkreślić należy, iż kwestionowana przez skarżących opinia zawiera wiadomości specjalne z zakresu Prawa budowlanego, których nie posiadają pracownicy organu podatkowego. Została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i będącą rzeczoznawcą majątkowym po przeprowadzeniu wizji lokalnej dokonanej w dniu 17 listopada 2010 r. przez autora opinii i przedstawicieli gminy bez udziału skarżących, którzy pomimo powiadomienia nie uczestniczyli w czynnościach biegłego. To, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżących oceniony przez organy podatkowe nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd w niniejszym składzie podziela wyrażany w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że w przypadku obiektów budowlanych organ podatkowy powinien najpierw wyjaśnić, czy dany obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Dopiero po ustaleniu, że jest to budynek w rozumieniu ustawy podatkowej, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków będą miały charakter wiążący przy wymiarze podatku. Innymi słowy ma ona moc wiążącą, jedynie co do ustalenia wysokości opodatkowania a nie przedmiotu opodatkowania. Przyjęcie przez organ podatkowy wiążącego charakteru ewidencji gruntów i budynków także w zakresie zaliczenia obiektu budowlanego do określonej kategorii byłoby zdaniem Sądu nieprawidłowe. Sąd nie podziela wyrażanego przez skarżących poglądu, iż sporne obiekty należy uznać za budowle. W świetle bowiem przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli zalicza się: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jak słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji żadna z wymienionych w tym przepisie budowli nawet nie jest podobna do altan letniskowych. Nadto należy zwrócić uwagę skarżących, w ocenie których sporne obiekty budowlane to altany, iż przepisy Prawa budowlanego zaliczają je do kategorii budynków, a nie budowli. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zalicza bowiem altany do wolno stojących parterowych budynków gospodarczych. Tym samym przyjęcie stanowiska podatników w tym zakresie potwierdza zasadność zaliczenia spornych obiektów budowlanych do kategorii budynków, a nie budowli, jak tego chcą skarżący. Konkludując Sąd stwierdza, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo, zaś organ odwoławczy w sposób właściwy dokonał subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego pod odpowiednie normy prawa materialnego. 8.5. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.