I SA/Gd 1384/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 18 października 2017 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 6 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca M. M. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Skarżąca jest właścicielką nieruchomości rolnej o powierzchni 13 arów, zabudowanej domem o powierzchni 72 m2 i budynkiem gospodarczym (kurnikiem) o powierzchni użytkowej 21 m2, której wartość (wraz z drzewami owocowymi i kurami) oszacowała na kwotę około 120.000 zł, innego majątku nie posiada, utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 1.443,67 zł netto miesięcznie. Skarżąca zamieszkuje wspólnie z córką, jej mężem i dwojgiem ich małoletnich dzieci, przy czym nie prowadzi z nimi wspólnego gospodarstwa domowego – córka i jej mąż partycypują w stałych kosztach utrzymania nieruchomości w ½ części, tj. opłatach za energię elektryczną, gaz, wodę i odprowadzanie ścieków, które wynoszą średnio 240 zł miesięcznie oraz zakupie opału (we wrześniu br. był to koszt 700 zł). Natomiast skarżąca w całości ponosi opłatę za wywóz śmieci (64 zł miesięcznie) oraz podatek od posiadanej nieruchomości (740 zł rocznie). Skarżąca dodatkowo uiszcza składki na ubezpieczenie na życie (75 zł kwartalnie), ponosi koszty dojazdów na wizyty lekarskie, zabiegi lecznicze i rehabilitacyjne (90 zł miesięcznie), wydatki na badania lekarskie (około 67 zł miesięcznie) i zakup leków (około 57 zł miesięcznie) oraz wydatki związane z prowadzeniem hodowli drobiu na własne potrzeby (zakupem inwentarza, paszy). Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów załączonych do wniosku praz przedłożonych na zarządzenie z dnia 16 listopada 2017 r. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, choćby w części. W ocenie referendarza sądowego wysokość miesięcznych dochodów skarżącej pozwala na zaspokojenie bieżących, koniecznych potrzeb skarżącej. Skarżąca nie ma możliwości poczynienia oszczędności. Referendarz sądowy postanowił ustanowić na rzecz skarżącej radcę prawnego jako pełnomocnika z urzędu, gdyż wnioskowany przez skarżącą doradca podatkowy nie ma uprawnień do występowania w charakterze pełnomocnika w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 794 ze zm.), doradca podatkowy występuje wyłącznie w postępowaniach w sprawach z zakresu obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest umorzenie postępowania w sprawie ustalenia skarżącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która nie mieści się w ww. zakresach. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.