I SA/Gd 1385/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2017 r. Prezydenta Miasta ustalił J.M. podatek od nieruchomości na 2017 r. w kwocie 188,- zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zakwestionował sposób wyliczenia podstawy opodatkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że w niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania jest grunt położony w W. przy ul. [...], stanowiący działki nr [...] o pow. 386 m2 i [...] o pow. 420 m2 o łącznej powierzchni 806 m2, oraz posadowiony na nim budynek. W budynku ustanowiono prawo odrębnej własności lokali. Przynależy ono następującym osobom: lokal nr [...] o pow. 81,5 m2 – F.M., lokal nr [...] o pow. 91,5 m2 - J.M. (KW [...]), lokal nr [...] o pow. 81,5 m2 – A.M., J.M., D. Ł. i D.M. Z ewidencji gruntów oraz księgi wieczystej nieruchomości gruntowej nr [...] wynika, że właścicielami nieruchomości gruntowej są F.M., J.M., A.M., J. M., D. Ł. i D.M. Księga wieczysta wskazuje, że udział J.M. w prawie własności nieruchomości gruntowej wynosi 4/12 części. SKO wskazało, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja opisana w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "u.p.o.l.", zgodnie z którym jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Organ stwierdził, że ponieważ nieruchomość składa się z działek o łącznej powierzchni 806 m2, wielkość zobowiązania podatkowego od gruntu przypadająca na udział J.M. wynoszący 4/12, wyliczona została jako iloczyn powierzchni gruntu i udziału w prawie własności tego gruntu (806 m2 x 4/12). Powierzchnia gruntu do opodatkowania przypadającą na J.M. stanowi zatem 268,67 m2. Wysokość zobowiązania należnego od J.M. za grunt wynosi więc 66,80 zł (268,67 m2 x stawka podatku wynosząca 0,45 zł/m2). Dodatkowo organ opodatkował także lokal należący do J.M. o pow. 91,5 m2, ustalając, że kwota zobowiązania za lokal wynosi 120,90 zł. (91,5 m2 x stawka podatku wynosząca 0,73 zł/m2). Łączna wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości stanowi sumę podatku należnego za grunt oraz za lokal i wynosi 188 zł. Organ wskazał, że poczynione ustalenia są zgodne ze złożoną w październiku 2014 r. przez J.M. deklaracją podatkową. Ustalenia te znajdują także potwierdzenie w treści księgi wieczystej prowadzonej dla gruntu nr [...] oraz w treści księgi wieczystej prowadzonej dla lokalu nr [...] należącego do J.M. , tj. KW [...]. SKO wskazało, że J.M. jest współwłaścicielem działek nr [...] oraz [...] na których znajduje się budynek, w którym wyodrębniony został lokal nr [...], którego jest on właścicielem. Ciąży zatem na nim obowiązek podatkowy związany z koniecznością zapłaty podatku od nieruchomości za lokal oraz grunt. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.M. wskazał, że argumentacja organu jest niewłaściwa i sprzeczna z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżący zarzucił, że SKO przekroczyło kompetencje, gdyż zakwestionowało postanowienie Sądu w sprawie o sygn. akt I Ns 659/13. Skarżący stwierdził, że budynek został darowany w stanie surowym, działki nr [...] i [...] uzupełniono działką nr [...] w celu wybudowania domu mieszkalnego. Urząd miejski zawarł umowę darowizny z małżonkami W. i J.M. jako współwłaścicielami działki [...]. Po śmierci W. i J.M. darowizna działki [...] i umowa użytkowania wieczystego nie zostały scedowane. Urząd miejski nie sporządzając jakiejkolwiek umowy i pobierając podatek zdaniem skarżącego utracił prawo własności działki [...]. Urząd bezprawnie pobierał opłatę za użytkowanie wieczyste od nieżyjących W. i J.M., urząd miejski i urząd skarbowy zalegają zatem ze zwrotem niesłusznie pobranych płatności. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Kwestionowany w skardze podatek od nieruchomości został wymierzony skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, zgodnie z którym, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Z okoliczności sprawy nie wynika, by nieruchomość, której właścicielem jest skarżący znajdowała się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu. Skarżący jest zatem zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości lokalowej. W związku z faktem, że skarżący jest właścicielem wyodrębnionego lokalu, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r. poz. 1529) ciąży na nim w zakresie odpowiadającym jego udziałowi w nieruchomości wspólnej. Podatek od nieruchomości został zatem obliczony prawidłowo. W szczególności wskazać należy, że organ zastosował właściwą stawkę podatkową. Wskazać należy, że stawka podatku od nieruchomości budynkowych jest stawką niższą, niż stawki od innych nieruchomości budynkowych. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., uchwalone przez gminę stawki podatku od nieruchomości nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 22,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 10,59 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,61zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Uchwałą Rady Gminy w z dnia 9 października 2012 r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości, zmienioną uchwałą z dnia 18 października 2016 r., stawki te ustalono odpowiednio w wysokości 0,73 zł, 22,66 zł, 10,59 zł, 6,61zł, 7,50 zł za m2. Stawka za lokal o charakterze mieszkalnym jest zatem najniższą stosowaną stawką podatku. Lokal skarżącego jest, zgodnie z zapisem w księdze wieczystej, lokalem mieszkalnym i takie też przeznaczenie ustaliły organy obu instancji. W ewidencji lokali znajduje się zapis, że lokal oraz pozostałe lokale w budynku, mają charakter niemieszkalny, który jest sprzeczny z zapisem wynikającym z księgi wieczystej, jak również treścią deklaracji złożonej przez skarżącego i wyjaśnieniami skarżącego, który potwierdził mieszkaniowy charakter lokali nr [...] i [...]. Gdyby lokal skarżącego nie miał charakteru mieszkalnego stawka podatku winna wynosić 7,50 zł za m2. Ustalenie takie byłoby zatem dla skarżącego niekorzystne. Przyjęta przez organ powierzchnia lokalu, wraz z pomieszczeniem przynależnym o wielkości 91,50 m2, także znajduje podstawę w treści księgi wieczystej nieruchomości oraz treści złożonej przez podatnika deklaracji. Wskazać także należy, że okoliczność, czy skarżący zamieszkuje w lokalu nie ma znaczenia dla oceny istnienia obowiązku zapłaty podatku. Zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za niezasadne. Z okoliczności sprawy nie wynika dokonanie przez organ ustaleń sprzecznych z treścią postanowienia wydanego w sprawie o sygn. akt I Ns 659/13. Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania nie był podatek od nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Zatem wszelkie okoliczności związane z prawnymi losami tej działki nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i organ słusznie nie dokonywał ustaleń w tym zakresie. Organ przy wydaniu decyzji nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał także prawidłowej wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.