I SA/Gd 1386/14

Dnia 27 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2011 r. do lipca 2012 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2011 r. do lipca 2012 r. Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 16 grudnia 2014 r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wskazane zostało, że wnioskodawca w dniu 9 grudnia 2014 r., uzyskał informację z Wydziału Informacji Sądowej, że przesyłka zawierająca wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi została uznana za doręczoną, po dwukrotnym jej awizowaniu i wobec jej nie podjęcia przez stronę. Wnioskodawczyni wskazała również, że po uzyskaniu tej informacji podjęła próbę wyjaśnienia zaistniałej sytuacji w placówce pocztowej niemniej jednak reklamacja nie została przyjęta, albowiem Spółka nie była nadawcą przesyłki. Strona wskazała również, że otrzymała informację, iż istnieją problemy z doręczaniem przesyłek w związku z zatrudnieniem nowego listonosza. Spółka do wniosku załączyła również dokumenty mające potwierdzać fakt odbierania korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Skarżąca wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powoływała się na brak wiedzy o doręczeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie została w sposób należyty uprawdopodobnione okoliczności, które wskazywałyby na brak winy strony w terminowym dokonaniu czynności postępowania. Skarżąca, poza złożeniem własnego oświadczenia, nie uprawdopodobniła bowiem, że przesyłka nie została jej doręczona oraz, że nie otrzymała informacji o jej awizowaniu. Należy podkreślić, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na skarżącej. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awizo nie pozostawiono w skrzynce oddawczej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona (lub jej pełnomocnik) mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że nie zostało ono umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., II FSK 180/12). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że brak jest podstaw do tego, aby kwestionować prawidłowość przeprowadzenia procedury awizowania przesyłki. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Należy przy tym dodać, że adnotacje zamieszczone na przesyłce adresowanej do Spółki są zbieżne z informacjami znajdującymi się na stronie internetowej Poczty Polskiej, pozwalającymi na śledzenie przesyłek. Zaznaczenia wymaga również to, że przesyłka została przesłana na prawidłowy adres, wskazany w treści skargi. Na ten sam adres była również kierowana korespondencja w toku postępowania administracyjnego jak i późniejsze pisma sądowe (poza przedmiotową przesyłką zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi), a przesyłki były odbierane przez adresata. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.