I SA/Gd 1388/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania G.P., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, luzem – bez opakowania, bez oznaczenia znakami akcyzy za listopad 2014 r. w wysokości 214.644,- zł oraz za grudzień 2014 r. w wysokości 133.006,- zł. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek wskazano, że w dniu 27 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej wystawił tytuły wykonawcze przeciwko G.P. na kwotę wynikającą z zaskarżonej decyzji i dokonał zajęcia jej rachunku bankowego. Egzekucja należności wynikającej z decyzji (347.650,- zł) doprowadzi do realnego uszczuplenia majątku skarżącej i spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki. Wskazano, że skarżąca choruje na nowotwór płuc i wszelkie dochody przeznacza na terapię. Pozbawienie skarżącej jakiejkolwiek części majątku, w szczególności zajęcie rachunku bankowego, uniemożliwi kontynuowanie terapii i zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, która wynosi łącznie 347.650,- zł. Strona wraz ze złożonym wnioskiem nie zobrazowała dokładnie stanu swoich finansów oraz sytuacji rodzinnej. Niemniej jednak w aktach sprawy znajdują się dokumenty złożone do wniosku o przyznanie prawa pomocy, pozwalające Sądowi dokonać oceny sytuacji rodzinnej i finansowej skarżącej, z którego wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, córką oraz dwójką wnucząt. Obecnie pięcioosobowa rodzina utrzymuje się z emerytury skarżącej (1.229,55 zł netto), dodatku pielęgnacyjnego (208,17) oraz alimentów na rzecz dzieci (800 zł). Skarżąca i jej rodzina cały swój dochód przeznaczają na zaspokojenie swoich bieżących i koniecznych potrzeb bytowych, w tym leczenie skarżącej, która choruje na nowotwór. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Z analizy dokumentacji załączonej do wniosku wynika, że skarżąca nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Mając na względzie powyższe ustalenia stwierdzić należy, że potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonych decyzji (należności głównej wraz z odsetkami) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, w tym do pozbawiona środków na podstawowe potrzeby życiowe skarżącej i jej rodziny. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.