I SA/Gd 1389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia 10 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lipca 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa– dalej jako "Dyrektor ARiMR", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej jako "kpa") w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A S. A. z siedzibą w P. – dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. 2. Jak wynika z zaskarżonej decyzji Skarżąca, działając jako rolnik, wystąpiła w dniu 30 kwietnia 2013 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z wnioskiem o przyznanie płatności, wnosząc o przyznanie jednolitej oraz uzupełniającej płatności obszarowej. W dniu 31 maja 2013 r. Skarżąca złożyła korektę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, którą zwiększono powierzchnię zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej o 50,41 ha i uzupełniającej płatności obszarowej o 35,51 ha. Skarżąca zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 11809,36 ha do jednolitej płatności obszarowej i 11514,31 ha do uzupełniającej płatności obszarowej. W dniach od 19 czerwca 2013 r. do 6 grudnia 2013 r. w gospodarstwie Skarżącej została przeprowadzona przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C., S., W. kontrola w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, z której został sporządzony raport. W trakcie kontroli stwierdzono, iż w budynkach oznaczonych jako Sekcja Nr 1, Sekcja Nr 2 i Sekcja Nr 3, znajdują się chore oraz zranione zwierzęta, które nie zostały oddzielone od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. Na dowód powyższego wykonano trzy kolorowe fotografie. Ponadto we wszystkich trzech budynkach stwierdzono liczne przypadki uszkodzeń skóry w okolicy kikuta ogona u zwierząt trzymanych grupowo w sektorach szpitalnych. W związku z powyższym, organ kontrolujący ocenił wagę wykrytych naruszeń w łącznej wysokości 9 punktów. Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła zastrzeżenia do ustaleń zawartych w załączniku IRZ-7, bezpośrednio po zakończeniu kontroli stwierdzając, iż w dniu kontroli na fermie było dokładnie 15 zwierząt z uszkodzeniem skóry w okolicach kikuta ogona, w tym w sekcji nr 2 znajdował się 1 tucznik z krwawiącą raną, który został przegoniony do osobnego pojedynczego kojca przez personel fermy, w sekcji nr 3 znajdowało się 8 zwierząt, które były poddane leczeniu, a w sekcji nr 4 było 6 tuczników z zaleczonymi i zabezpieczonymi ranami. W dniu kontroli na fermie było łącznie 8.650 świń, a 15 sztuk świń, u których stwierdzono uszkodzenia skóry to dokładnie 1,7 promila stanu, więc Skarżąca stwierdziła, że nie można uznać, iż są to liczne przypadki. Decyzją z dnia 10 marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał Skarżącej płatności na rok 2013 w łącznej wysokości 9.348.182,76 zł, w tym: - jednolitą płatność obszarową w wysokości 8.946.337,64 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 858.509,00 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego i zastosowanie modulacji płatności oraz - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 401.845,12 zł wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 1.203.056,49 zł ze względu na zastosowaną modulację płatności. Po wydaniu decyzji, do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. wpłynęło m.in. pismo od Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., w którym poinformował, że zakończono kontrolę wymogów wzajemnej zgodności w kampanii 2013 r. u Skarżącej oraz, że uznał jako niezasadne zastrzeżenia podmiotu, i przyjął jako ostateczne stanowisko organów nadrzędnych przedstawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S.. Dodatkowo wskazał, że sporządził raport na podstawie protokołów dostarczonych po kontrolach we wszystkich siedzibach stad producenta. Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. podczas kontroli stwierdził niezgodności dotyczące utrzymywania świń wykazujących agresję lub atakowanych przez inne świnie, które nie zostały oddzielone czasowo od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. W odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C., Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżonej decyzji Spółka zarzuciła, iż jest przedwczesna, albowiem Skarżąca otrzymała w dniu 26 lutego 2014 r. raport z kontroli wraz z załącznikami IRZ-2, IRZ-4, IRZ-8 utworzonego jako podsumowanie wszystkich protokołów powstałych podczas kontroli wymogów wzajemnej zgodności i złożyła umotywowane zastrzeżenia. Według Skarżącej okoliczności te nie zostały wzięte pod rozwagę przy ustaleniach stanu faktycznego dokonanych przez ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stąd nie odpowiada ona wymaganiom art. 77 kpa. Ponadto wskazała, iż do dnia złożenia odwołania nie uzyskała stanowiska Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., do czego jest zobowiązana na podstawie art. 31a ust. 12 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Według Skarżącej decyzja jest wyraźnie przedwczesna i nie było żadnych podstaw do zmniejszenia płatności w wysokości 276.690,85 zł, wynoszącej 3 %, albowiem nie wypowiedział się w sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii w C., a jego raport z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności, doręczony Spółce 26 lutego 2014 r. wraz z zastrzeżeniami Skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. jest podstawą do wydania niniejszej decyzji w zaskarżonej części. Skarżąca odniosła się także do wyników przeprowadzonej kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, stwierdzając w podsumowaniu, iż ustalone nieprawidłowości z uwagi na rozmiar, zasięg i trwałość są ewidentnie przypadkami drobnymi i organ winien odstąpić od nałożonej obniżki w wysokości 276.690,85 zł. Decyzją z dnia 20 października 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji, analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. z dnia 10 marca 2014 r. oraz z dnia 21 marca 2014 r. wraz z załącznikami stwierdził, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa. oraz art. 3 ust. 1 i ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bowiem nie ustosunkował się w wydanej decyzji do powyższych pism przesłanych do Biura Powiatowego ARiMR w C. uznając, że wydanie decyzji, bez ustosunkowania się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, było przedwczesne. Organ odwoławczy wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR winien ponownie zweryfikować zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności materiał dowodowy, który został przesłany do Kierownika Biura Powiatowego po wydaniu skarżonej decyzji, tj. wskazanych pism Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., a następnie na podstawie zebranego w sprawie całego materiału dowodowego wydać stosowną decyzję. 3. Decyzją z dnia 17 grudnia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał Skarżącej płatności na rok 2013 w łącznej wysokości 9.348.182,76 zł, w tym: - jednolitą płatność obszarową w wysokości 8.946.337,64 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 858.509,00 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego i zastosowanie modulacji płatności oraz - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 401.845,12 zł wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 1.203.056,49 zł ze względu na zastosowaną modulację płatności. W uzasadnieniu organ wskazał odnośnie jednolitej płatności obszarowej, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 11.809,36 ha, a powierzchnia stwierdzona działek rolnych wyniosła 11.808,80 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16, ze zm.). Początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego w wysokości 2,45365800 %, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wyniosła 240.369,88 zł, co stanowi równowartość 56.841,16 euro. Ponadto zastosowano modulacje płatności, która wyniosła 341.448,27 zł, co stanowi równowartość 80.743,54 euro. W związku ze stwierdzeniem nieprzestrzegania norm i wymogów, co ustalono na podstawie raportu z kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, zmniejszono o 3 % całkowitą kwotę płatności, co stanowi kwotę w wysokości 276.690,85 zł Odnośnie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych organ wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 wynosiła 11.514,31 ha, a powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 11.513,75 ha. W powyższej sprawie zastosowano zmniejszenie uzupełniającej płatności obszarowej o 10% całkowitej kwoty przekraczającej 5 tys. euro, zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013, co oznacza, iż organ zmniejszył płatność o 1.138.860,43 zł, co stanowi równowartość 269.310,54 euro i dodatkowo do kwoty 379.517,03 euro, stanowiącej nadwyżkę ponad kwotę 300.000 euro, zastosował zmniejszenie o 4 %, co oznaczało dodatkowe zmniejszenie uzupełniającej płatności podstawowej o 15.180,68 euro, co stanowi równowartość 64.196,06 zł. Organ wskazał, iż podczas czynności kontrolnych, przeprowadzonych przez Inspekcję Weterynaryjną ustalono, że w budynkach oznaczonych jako sekcja Nr 1, sekcja Nr 2 i sekcja Nr 3, zwierzęta chore oraz zranione, nie zostały oddzielone czasowo od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. W trakcie kontroli w budynku Sekcja Nr 2 w kojcu oznaczonym jako szpitalny w obecności kontrolujących 1 tucznik był atakowany przez inne zwierzęta (zwierzę leżało apatyczne, w tym czasie inne zwierzęta obgryzały mu kikut ogona oraz uszy). Na żądanie kontrolujących zwierzę zostało odizolowane, co zostało post factum udokumentowane przez kontrolujących w postaci 3 fotografii kolorowych. We wszystkich trzech budynkach stwierdzono liczne przypadki uszkodzeń skóry w okolicy kikuta ogona u zwierząt trzymanych grupowo w sektorach szpitalnych Podczas czynności kontrolnych nie stwierdzono nieprawidłowości w kontrolowanych siedzibach stada producenta, w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt, załącznik IRZ-1 i IRZ-2 oraz w obszarze B, w zakresie zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt oraz zgłaszania niektórych chorób, załącznik IRZ-3 i IRZ-4. Natomiast w zakresie dobrostanu zwierząt, załącznik IRZ-7 i IRZ-8, stwierdzono, że świnie chore, zranione, wykazujące agresję lub atakowane przez inne świnie nie zostały oddzielone czasowo od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. 4. W odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 17 grudnia 2014 r. Skarżąca, kwestionując zmniejszenie płatności o kwotę 276.690, 85 zł., zarzuciła zaskarżonej decyzji: - brak stanowiska Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. odnośnie oceny zgłoszonych przez Spółkę umotywowanych zastrzeżeń, do czego jest on zobowiązany na podstawie art. 31a o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a przytoczone w decyzji stanowisko nie wypełnia dyspozycji wskazanego przepisu – w rezultacie decyzja jest przedwczesna; - brak uzasadnienia w zakresie niemożności uznania uchybień za drobne, w świetle wyjaśnień strony z uwzględnieniem, że brak innych uchybień, poza stwierdzonymi w stadzie nr 38, obejmującymi dobrostan zwierząt (załącznik IRZ-7 i 8), a także brak uzasadnienia w zakresie stwierdzenia, że niezgodności stanowią bezpośrednie ryzyko dla zdrowia, a zdaniem Skarżącej nie ma mowy o zagrożeniu zdrowia zwierząt, a tym bardziej bezpośrednim, gdyż zwierzęta były otoczone opieką, a ranne zwierzęta były oddzielone i poddane leczeniu - znaleziona ranna świnia była wcześniej leczona i trzymana w kojcu pojedynczym, gdzie została podleczona i przeniesiona do kojca szpitalnego, zatem tucznik był niezwłocznie izolowany. Strona powołała się także na procedury produkcyjne i przeszkolony personel i stwierdziła, iż jej przypadek nie nosi cech zaniedbania. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu kontroli było dokładnie 15 zwierząt z uszkodzeniami skóry w okolicy kikuta ogona, co stanowi jedynie 1,7 promila stanu zwierząt i 0,6 promila ogólnego stanu zwierząt, zatem opisane przypadki to szczątkowa część produkcji. Zdaniem Skarżącej Agencja płatnicza może podjąć decyzję o zmniejszeniu bądź zwiększeniu współczynnika obniżki płatności (art. 71 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009). Można pośrednio wywodzić, iż Agencja uznała argumentację Skarżącej, albowiem nie kwestionowała ani nie wezwała do uzupełnienia dowodów, jednakże Agencja nie rozważyła obniżenia ani odstąpienia od zmniejszeń, na podstawie art. 54 ust. 1 lit c akapit 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Znaleziona przez inspektorów świnia zostałaby znaleziona przez pracowników podczas obchodu, który w dniu kontroli miał zostać przeprowadzony w godzinach późniejszych. 5. Decyzją z dnia 10 lipca 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając przedmiotową decyzję organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, szczegółowo odniósł się do zarzutów Skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w konsekwencji uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem skarżona decyzja odpowiada prawu. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy skonstatował, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zasadnie obniżył kwoty przysługujących Skarżącej płatności, albowiem w zakresie dobrostanu zwierząt, załącznik IRZ-7 i IRZ-8, stwierdzono, że świnie chore, zranione, wykazujące agresję lub atakowane przez inne świnie nie zostały oddzielone czasowo od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zaskarżyła decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 10 lipca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 w części dotyczącej: - pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej współczynnikiem korygującym 2,45365800 % z powodu przedeklarowania przez rolnika powierzchni gruntu rolnego, co skutkuje obniżeniem płatności o 56.841,15 Euro (240.369,88 zł) pomimo urzędowego stwierdzenia, że różnica pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli wynosi 0,0047 % (błąd rolnika), co Skarżąca uznała za drobny błąd rachunkowy, - pomniejszenia uzupełniającej płatności podstawowej z powodu przedeklarowania przez rolnika powierzchni działek rolnych kwalifikowalnych w stosunku do powierzchni stwierdzonej w czasie kontroli o 0,0049 % (błąd rolnika), co skutkuje obniżeniem płatności o 10 % zmniejszenia płatności uzupełniających w kwocie 269.310.54 euro (czyli 1.138.860.43 zł), co Skarżąca uznała za drobny błąd rachunkowy, i co spowodowało dalsze zmniejszenie płatności uzupełniającej podstawowej o kwotę 64.196,06 zł (4 % od nadwyżki ponad 300.000 Euro - nadwyżka wynosząca 379.517,03 Euro, - pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej o kwotę 276.690,85 zł. na skutek stwierdzenia na fermie G. powiat [...] przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. 15 sztuk świń z otarciami skóry (przy wielkości obsady świń na fermie 8640 sztuk - czyli 1,7 promila stanu świń), co doprowadziło do zmniejszenia o 3 % kwoty płatności bezpośrednich – o kwotę 276.690, 85 zł. co wobec skali produkcji przeczy zasadzie proporcjonalności. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu z równoczesnym obciążeniem tego organu kosztami postępowania sądowego. Uzasadniając zarzuty dotyczące pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności podstawowej Skarżąca stwierdziła, że łączne potrącenia rolnikowi kwoty 1.443.426,37 zł. są nieproporcjonalne do skali popełnionego błędu w obrachunku dokonanym przez Skarżącą, wynoszącego maksymalnie (w zależności od rodzaju dopłat) 0.0049 %, co przeczy zasadzie proporcjonalności. Odnośnie pomniejszenia kwoty płatności bezpośrednich z powodu wykrycia nieprawidłowości w zakresie chowu trzody chlewnej, Skarżąca stwierdziła, że kontroli weterynaryjnej dokonano z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem zgodnie z art. 31a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organem kontroli jest lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce zamieszkania i siedzibę rolnika, którym dla P. (powiat [...]) jest Powiatowy Lekarz Weterynarii w C.. Skoro kontrola miała miejsce na fermie G., powiat [...], to Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. winien posiadać upoważnienie, o którym szczegółowo mówi przepis art 31a ust 4 powołanej wyżej ustawy. Brak tego upoważnienia czyni przeprowadzoną kontrolę bezskuteczną, a poczynione ustalenia nie mogą być podstawą do skutecznego obniżenia płatności. W ocenie Skarżącej decyzja organu I instancji była przedwczesna, albowiem Skarżąca do dnia złożenia odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji nie uzyskała stanowiska Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. odnośnie oceny złożonych zastrzeżeń do czego jest on wyraźnie zobowiązany w świetle art. 31a ust 12 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Nie wypełnia dyspozycji powołanego wyżej przepisu prawa, stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., przytoczone w decyzji, od której złożono odwołanie, co jest w konkluzji rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącej ARiMR bezzasadnie uznał, iż jedna świnia, u której stwierdzono opisywane dolegliwości (zranione ucho i rana w okolicach ogona) na tle stada liczącego 8.640 sztuk na kontrolowanej fermie i stanu 242.094 świń w Spółce w dniu kontroli nie pozwala na uznanie niezgodności za "drobną". Skarżąca, powołując się na stanowisko zootechników i lekarzy weterynarii, stwierdziła, że argumentacja organu nie przystaje do realiów sprawy. Skarżąca wyjaśniła, że jest kontrolowana przez urzędowych lekarzy weterynarii od 20 lat w różnych obiektach hodowli świń położonych w woj. pomorskim, woj. zachodniopomorskim, woj. wielkopolskim, woj. mazowieckim i jako duży producent trzody chlewnej dysponuje procedurami, które egzekwuje, i które wymuszają parogodzinne obchody ferm, w czasie których niewątpliwie wyselekcjonowano by tę jedną świnię i znalazłaby się ona w pojedynczym kojcu szpitalnym. Fakt, że organ kontroli znalazł zwierzę parę minut przed pracownikami Spółki (którzy dokonywali selekcji w innym sektorze) nie poświadcza nawet nieumyślnych zaniedbań, a w realiach Spółki nie mogło dojść do "bezpośredniego ryzyka dla zdrowia zwierząt", albowiem wszystkie zwierzęta na fermie były otoczone należytą opieką. Skarżąca wyjaśniła, że stosuje odpowiednie procedury, zgodnie z którymi zwierzęta ranne oddzielane są od grupy w kojce szpitalne i poddawane są należytemu leczeniu i opiece. Zdaniem Skarżącej samo stwierdzenie pojedynczego przypadku zranienia u świni nie może być uznane za przesądzające o podjęciu tak istotnej sankcji majątkowej w stosunku do Spółki. Z treści art. 24 Rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wynika, że w uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu zmniejszenia, gdy z uwagi na swoi rozmiar, zasięg i trwałość, przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Zdaniem Skarżącej z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem w dniu kontroli na fermie było dokładnie 15 zwierząt z uszkodzeniem skóry w okolicy kikuta ogona. W sekcji nr 2 znajdował się 1 tucznik z krwawiącą raną, który został przegoniony do osobnego, pojedynczego kojca przez personel fermy, a w sekcji nr 3 znajdowało się 8 zwierząt Zwierzęta te były poddane leczeniu, rany odpowiednio zabezpieczono. W sekcji nr 4 było 6 tuczników z zaleczonymi i zabezpieczonymi ranami (faza gojenia). W dniu kontroli w fermie było 8.650 świń, a 15 sztuk to dokładnie 1,7 promila stanu zwierząt, więc nie można uznać, iż są to "liczne przypadki"; ewidentnie są one jednostkowe na tle całego stanu stada. Według wewnętrznego raportu Skarżącej w dniu kontroli w fermach należących do Spółki było 242.094 świń, więc liczba 15 sztuk nie jest w żadnym wypadku grupą reprezentacyjną tak dużej populacji zwierząt. Zmniejszenie dopłaty z tego powodu jest rażąco krzywdzące i narusza zasadę proporcjonalności zapisaną w Konstytucji RP, mającą odniesienie w prawie wspólnotowym (orzecznictwo ETS). Zasada ta została wprowadzona w art. 5 TWE w tym samym przepisie co zasada subsydiarności. Oznacza ona, że środki podejmowane z zamiarem osiągnięcia zamierzonego celu muszą być właściwe, wystarczające i konieczne. 7. Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Skarżąca zmieniła skargę w części dotyczącej jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności podstawowej w ten sposób, że cofnęła skargę ze zrzeczeniem się zarzutów w części z pkt 1 i 2 i wniosła o umorzenie postępowania w tym zakresie, natomiast podtrzymała skargę w części dotyczącej pomniejszenia dopłat bezpośrednich z uwagi na dostrzeżone uchybienia w sposobie chowu trzody chlewnej. 8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 9.1. Skarga nie jest zasadna. 9.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. 9.3. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 10 lipca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013. Wobec zmiany zakresu skargi Sąd przyjął, że spór w sprawie dotyczy zasadności pomniejszenia przez organy jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej o kwotę 276.690,85 zł. na skutek stwierdzenia na fermie G. przez powiatowego lekarza weterynarii, że świnie chore, zranione, wykazujące agresję lub atakowane przez inne świnie nie zostały oddzielone czasowo od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. 9.4. W związku z podniesionymi zarzutami dotyczącymi braku upoważnienia do kontroli udzielonego Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w S., Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do tych zarzutów, wskazujących na bezskuteczność przeprowadzonej kontroli. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm. ) zwana dalej ,,ustawą o płatnościach" w brzmieniu nadanym ustawą z dnia z dnia 25 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2013 r., poz. 311). Zgodnie z art. 31a ust. 1 powołanej ustawy powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika, jako organ kontroli, o którym mowa w art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, jest właściwy do przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przestrzegania wymogów wskazanych w rozporządzeniu nr 73/2009 w załączniku II, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 13. Czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu, o której mowa w ust. 1, zwanej dalej "kontrolą wymogów", są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w ust. 1. ( ust. 2 ). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania.( ust. 3 ). Zgodnie z art. 31a ust. 4 ustawy o płatnościach w przypadku konieczności wykonania czynności kontrolnych w ramach kontroli, o których mowa w ust. 1, poza obszarem działania powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w ust. 1, lekarz ten upoważnia do wykonania tych czynności powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na położenie siedziby stada w rozumieniu przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na położenie siedziby stada wykonuje czynności kontrolne w ramach kontroli wymogów w miejscu, zakresie i terminie wskazanym w upoważnieniu; sporządza protokół z wykonania czynności kontrolnych; niezwłocznie przekazuje protokół, o którym mowa w pkt 2, powiatowemu lekarzowi weterynarii, o którym mowa w ust. 1. W niniejszej sprawie jak wynika z raportu z czynności kontrolnych zawartego w aktach sprawy, kontrolę przeprowadził w okresie od 19 czerwca do 6 grudnia 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. właściwy ze względu na siedzibę Skarżącej tj. P.- powiat [...]. Natomiast czynności kontrolne w ramach dokonywanej kontroli przeprowadzone w miejscowości G. - powiat [...], a więc poza obszarem działania Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. dokonane zostały przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S.. Czynności te zostały wykonane przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii ze względu na położenie siedziby stada w rozumieniu przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Protokół Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z kontroli zwierząt w siedzibie stada stanowi załącznik do raportu z czynności kontrolnych Powiatowego Lekarza Weterynarii w C.. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zarówno kontrolę jak i czynności kontrolne w ramach tej kontroli, dokonane w miejscu położenia siedziby stada w miejscowości G. tj. poza obszarem działania powiatowego lekarza weterynarii, zostały przeprowadzone przez właściwe organy w rozumieniu art. 31a ust. 1 i 4 ustawy o płatnościach. Sporządzony z kontroli raport, zgodnie z powołanym art. 31a ust. 10 ustawy, przekazany został Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w C. oraz Skarżącej, która prawidłowo pouczona mogła wnieść zastrzeżenia m.in. odnośnie tego, czy kontrolę przeprowadził organ właściwy. Analiza akt wskazuje, że Skarżąca obecna w trakcie kontroli zastrzeżeń w tym zakresie nie złożyła bezpośrednio kontrolującym, ani w chwili dostarczenia jej protokołu kontroli, ani też na etapie składania umotywowanych zastrzeżeń. W ocenie Sądu w sytuacji gdy kontrola została przeprowadzona przez właściwe organy, to brak w aktach sprawy upoważnienia udzielonego Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w S. do przeprowadzenia kontroli nie pozwala na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut zawarty w skardze dotyczący braku stanowiska Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. w związku ze złożonymi przez Spółkę zastrzeżeniami dotyczącymi ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli. Zgodnie z art. 31a) ust. 11 i 12 ustawy w przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia, na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych powiatowemu lekarzowi weterynarii, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w raporcie osobie, która wykonywała czynności kontrolne. Powiatowy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając zgłoszone zastrzeżenia, uzupełnia ustalenia zawarte w raporcie. W przypadku nieuwzględnienia zgłoszonych zastrzeżeń powiatowy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, przekazuje zgłoszone zastrzeżenia wraz ze swoim stanowiskiem do tych zastrzeżeń i raportem, do właściwego kierownika biura powiatowego Agencji. Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. w piśmie z dnia 21 marca 2014 r. przekazując zgłoszone zastrzeżenia Skarżącej do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. nie uwzględnił zastrzeżeń zgłoszonych przez spółkę i podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. oraz w piśmie Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia 3 marca 2014 r. W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 31a) ust.12 ustawy o płatnościach. 9.5. Przechodząc do istoty sporu w niniejszej sprawie wskazać należy, że z przepisów ustawy nie wynika uprawnienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do weryfikacji ustaleń kontroli przeprowadzonej przez organy Inspekcji Weterynaryjnej. W ocenie Sądu prawidłowa jest konstatacja, że zgodnie z art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sporządzony raport kontroli, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. K.p.a. przyjmuje domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który wystawił dokument. Nie przewiduje natomiast wyraźnie domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, co jednakże nie przeszkadza doktrynie w formułowaniu trafnego poglądu, że takie domniemanie służy dokumentom urzędowym (np. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 362). Przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. art. 252 k.p.c.); zob. wyrok SN z dnia 5 października 1995 r., III ARN 38/95, OSNAPiUS 1996, nr 8, poz. 109, w którym stwierdzono, że "Przepis art. 76 § 3 k,p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu". Odnosząc te twierdzenia do stanu niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania dowodów, które mogłyby doprowadzić do ewentualnej zmiany ustaleń w sprawie wynikających z raportu kontroli przeprowadzonej przez powiatowego lekarza weterynarii. Sąd ocenił przedstawiane twierdzenia Skarżącej jako jedynie polemikę z ustaleniami organu w sprawie. Zdaniem Sądu raport Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie, w zakresie poruczonych jemu z mocy prawa zadań wskazanych w zakresie działania tego organu. Zdaniem Sądu nie ma podstaw, aby inaczej kwalifikować raport z czynności kontrolnych, o którym mowa w przepisie art. 31a ust. 10 ustawy. Jak wynika z raportu z czynności kontrolnych w trakcie przeprowadzonej w siedzibie stada kontroli wykryto świnie chore i zranione, które nie były oddzielone od grupy i nie były utrzymywane pojedynczo. W kojcu oznaczonym jako szpitalny zwierzę chore, które nie zostało odizolowane było atakowane przez inne zwierzęta. Dopiero na żądanie kontrolujących zwierzę zostało odizolowane, uszkodzenia ciała chorego zwierzęcia potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna zawarta w aktach sprawy. Z raportu wynika, że w trakcie kontroli stwierdzono także zwierzęta z licznymi przypadkami uszkodzeń skóry, u zwierząt trzymanych grupowo w sektorach szpitalnych. W związku ze złożonymi zastrzeżeniami przez stronę skarżącą do ustaleń zawartych w protokole kontroli w zakresie konieczności odizolowania chorego zwierzęcia do akt sprawy włączono pismo Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 7 lutego 2014 r. nr [...] (akta administracyjne sprawy k. 819), w którym uznał za niezasadne wątpliwości co do zgodności pomiędzy wymogami wzajemnej zgodności, a przepisami krajowymi w odniesieniu do utrzymania świń chorych i rannych, wskazując iż przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 56, poz. 344, ze zm.), nakazujący zwierzęta chore lub ranne otaczać opieką, a w razie potrzeby izolować jest wypełniony tylko wtedy, gdy wypełniony jest także § 19 ust. 4 tego rozporządzenia, który nakazuje zwierzęta chore zranione, wykazujące agresję lub atakowane przez inne zwierzęta czasowo utrzymywać pojedynczo. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie neguje wyjaśnień Skarżącej, że zapewnia ona procedury i personel opiekujący się zwierzętami w tym obchód siedziby fermy, w trakcie którego klasyfikowane są zwierzęta wymagające pomocy i odosobnienia. Jednakże skoro Skarżąca jako firma zajmująca się profesjonalnie chowem zwierząt nie zapewniała przebywanie chorych zwierząt w kojcach pojedynczych, to winna tak zorganizować nadzór nad zwierzętami, aby nie dochodziło do przypadków agresji zwierząt w stosunku do osobników chorych czy słabszych jak miało to miejsce w tracie prowadzonej kontroli przez powiatowego lekarza weterynarii. Skoro opisana sytuacja zaistniała w trakcie przeprowadzonej kontroli wskazywała na istnienie bezpośredniego ryzyka dla zdrowia i życia zwierzęcia, to organ prawidłowo wskazał procentową wartość zmniejszenia dla danej niezgodności, którą zasadnie ustalił w zależności od liczby punktów ustalonych dla danej niezgodności, na zasadach określonych w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434, ze zm. dla niezgodności nieumyślnych oraz w załączniku nr 6 dla niezgodności popełnionych celowo). 9.6. Sąd, odnośnie wskazanej w skardze kwestii zasadności zastosowania art. 24 rozporządzenia nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16, ze zm.) stwierdził, że brak jest podstaw do uznania wskazanego przypadku za drobną niezgodność, albowiem nie sposób przyjąć, że udokumentowany przypadek stanowiący bezpośrednie zagrożenie utraty zdrowia lub życia przez zranione zwierzę może być uznany za drobny. Zgodnie z art. 24 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu zmniejszenia, gdy z uwagi na swój rozmiar, zasięg i trwałość, przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Przypadki, które uznaje się za drobną niezgodność oraz liczba punktów, jaką się jej przypisuje zostały określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów. Przypadki niezgodności stanowiące bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt nie są jednak uznawane za drobne. W sprawie bez znaczenia pozostaje podnoszona wielokrotnie przez Skarżącą okoliczność, że w dniu kontroli na fermie przebywało 8.650 zwierząt, z czego jedynie 15 sztuk posiadało uszkodzenia ciała, co stanowi 1,7 promila całej populacji, albowiem jak już wskazano powyżej wskazano w trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowości, a ranne zwierzę, którego zdrowie było zagrożone, nie zostało odizolowane w oddzielnym kojcu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził również brak zasadności odstąpienia od zmniejszeń w oparciu o art. 54 ust. 1 lit. c akapit 2 rozporządzenia nr 1122/2009, albowiem w sprawie brak jest podstaw do obniżenia współczynnika pomniejszenia albo odstąpienia od zmniejszeń, bowiem z uwagi na bezpośrednie ryzyko dla zdrowia zwierząt pomniejszenie płatności z zastosowaniem współczynnika obliczonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. było w pełni uzasadnione. 9.7. Reasumując Sąd stwierdził, że organy ARiMR obu instancji zasadnie uznały za rzetelne ustalenia raportu sporządzonego przez powiatowego lekarza weterynarii oraz uznały, że skoro kontrola została przeprowadzona bez naruszenia praw strony, uprawnione było zaakceptowanie przez organy ARiMR tychże ustaleń i wydanie stosownych decyzji w sprawie. Oceniając ustalenia poczynione przez organy administracji należy stwierdzić, że znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski, co prowadzi do konstatacji, że zaskarżona decyzja nie narusza zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. oraz reguł postępowania zawartych w art. 77 § 1 k.p.a. w myśl których, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. 9.8. Końcowo Sąd stwierdził, że wobec zmiany treści skargi i sformułowanych żądań, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 w zakresie jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności podstawowej. Jednakże dokonując z urzędu analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że stawkę jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2013 r. określono prawidłowo na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1334), którą zasadnie pomniejszono na podstawie art. 57 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 78 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w związku z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013, art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, §17c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.) z zastosowaną modulację płatności (zgodnie z art. 10a ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009) i właściwie przeliczono na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006 r., ze zm.). Natomiast stawkę uzupełniającej płatności podstawowej do 1 ha uprawy w 2013 r. właściwie określono na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1360), która pomniejszono zgodnie z § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, oraz zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013. W związku z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, z uwzględnieniem art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006. W ocenie Sądu umorzenie postępowania w części wobec wycofania zarzutów w tym zakresie nie było zasadne, albowiem zaskarżona decyzja stanowiła merytoryczną całość. Poza tym, co już wskazano powyżej, rozpoznając skargę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). 9.9. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.