I SA/Gd 1399/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem zawartym w skardze, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 30 listopada 2016 r., J. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną, nieuzyskującą żadnych dochodów i nieposiadającą majątku w postaci nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych oraz wierzytelności. Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która również jest osobą bezrobotną, oraz dorosłymi dziećmi, które uzyskują dochody z wynagrodzenia za pracę w łącznej wysokości 3930 zł netto. Stałe wydatki czteroosobowej rodziny wnioskodawcy kształtują się na poziomie 2.800 zł miesięcznie i zaliczają się do nich: czynsz, opłaty za media oraz spłata zobowiązań kredytowych. Wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy była już przedmiotem oceny w sprawie o sygn. akt I SA/Gd I SA/Gd 302/16, w której tut. Sąd postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. przyznał mu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy nie uległa poprawie i nie ma on realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania również w niniejszej sprawie. W szczególności wzięto pod uwagę, że wnioskodawca pozostaje faktycznie na utrzymaniu swoich dzieci, sam nie posiadając dochodu ani zasobów pieniężnych, jak również innego majątku, którego spieniężenie pozwoliłoby mu na pokrycie kosztów sądowych i opłacenie pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.