I SA/Gd 1402/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2007 r., od stycznia do kwietnia 2008 r. oraz czerwiec 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2007 r., od stycznia do kwietnia 2008 r. oraz czerwiec 2008 r., skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podał, że wyliczone przez organy zobowiązanie łącznie z odsetkami wynosi aktualnie około 700 000 zł, a wnioskodawca nie dysponuje taką kwotą na jednorazową spłatę zobowiązania, które co do zasady kwestionuje. Jedynym sposobem na spłatę zaległości jest sprzedaż stacji paliw, co wiąże się z nieodwracalnymi skutkami w postaci utraty źródła utrzymania oraz likwidacji zatrudnienia. Taka sprzedaż praktycznie wyłączy skarżącego z rynku paliwowego. W ocenie wnioskodawcy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli mu podjęcie rozmów z urzędem skarbowym w sprawie układu ratalnego oraz – w oparciu o przychody ze stacji paliw – zagwarantować organom wywiązanie się z takiego układu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter zamknięty, inne okoliczności (np. sporny charakter należności) nie mogą być brane pod uwagę. Wskazane wyżej przesłanki należy rozumieć w ten sposób, iż brak ochrony tymczasowej doprowadzi do powstania takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - Wyd. Prawnicze LexisNexis 2006, s. 190 i powołane tam orzecznictwo). Jednakże to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanego wniosku, należy wskazać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji polega na uiszczeniu przez skarżącego kwoty wynikającej z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, natomiast spełnienie świadczenia pieniężnego nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi przez Sąd, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 167/11 i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r. , sygn. akt VII SA/Wa 733/11 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek pozostająca do zapłaty kwota zaległości podatkowych jest obiektywnie wysoka, a skarżący podnosił, że jedynym sposobem na jej spłatę jest sprzedaż stacji paliw - co wiąże się z nieodwracalnymi skutkami w postaci utraty źródła utrzymania - to jednak okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. W uzasadnieniu wniosku znalazły się wyłącznie ogólnikowe i nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenia o braku środków na jednorazową spłatę zobowiązania. Co istotne, we wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącego (np. jego dochodów (straty), wydatków). Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, (np. finansowo – księgowych, bankowych), na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny aktualnej płynności finansowej jego przedsiębiorstwa. Tymczasem to skarżący powinien wskazać poprzez podanie konkretnych faktów, znajdujących potwierdzenie w dokumentach źródłowych, zwłaszcza dotyczących jego sytuacji majątkowej i finansowej, że brak tymczasowej ochrony skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.