I SA/Gd 141/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017r. sprawy ze skargi A.Ł. i D.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 listopada 2016 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r. Wójt Gminy w wyniku wznowienia postępowania uchylił w całości własną decyzję ostateczną z dnia 9 lutego 2015 r. w sprawie ustalenia D.L. i A.L. wymiaru podatku od nieruchomości za 2015r. w kwocie 7 828 zł i ustalił podatek od nieruchomości należny za 2015r. w wysokości 48 284 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. ustalił podatnikom wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 7.828,00 zł, na podstawie złożonej w dniu 10 grudnia 2014 r. informacji w sprawie podatku oraz danych z ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Postępowanie podatkowe zostało wznowione na podstawie art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 615 ze zm.), zwanej dalej O.p., w związku z otrzymaniem informacji od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego o zgłoszeniu przez A.L. zakończenia budowy w dniu 29 grudnia 2014 r. i zwróceniu się przez nią o wydanie pozwolenia na użytkowanie hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalnym jako części pozwolenia na budowę pod nazwą "Budowa hali produkcyjno-magazynowej, budynku administracyjno-socjalnego na posesji położnej w C. dz. [...]". Określono datę rozpoczęcia (27.07.2011r.) oraz datę zakończenia (29.12.2014r.) robót wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 21 września 2009 r. i 4 czerwca 2014r. We wniosku wskazany został zakres robót pozostałych do wykonania po odbiorze: hala produkcyjno-magazynowa – druga część, wykończenie budynku administracyjno-mieszkalnego, drogi, place, część instalacji deszczowej odprowadzającej wody deszczowe z dróg i placów. Ponadto Inwestor oświadczył, że wszystkie roboty zostały wykonane, nie zgłoszono sprzeciwu ani uwag ze strony zawiadomionych w dniu 12 grudnia 2014 r. Państwowej Inspekcji Sanitarnej i Państwowej Straży Pożarnej. Dodatkowo w przedmiotowym wniosku znajduje się oświadczenie kierownika budowy, który pouczony o odpowiedzialności za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oświadczył o zgodności wykonywanego obiektu budowlanego z projektem budowlanym wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, warunkami pozwolenia na budowę oraz obowiązującymi przepisami oraz że doprowadzono do należytego stanu i porządku teren budowy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ ustalił, że budowa została zakończona w dniu 29 grudnia 2014 r., co oznacza, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od wybudowanego budynku powstał w myśl art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l., od dnia 1 stycznia 2015 r. Organ zatem obok działki gruntu, opodatkowaniem objął również 1814,16 m2 powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, stosując stawkę podatkową wynikającą z uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 29 wrzenia 2014r. w sprawie określenie wysokości stawek w podatku od nieruchomości w wysokości 22,30 zł/m2. Podatnicy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, w której zarzucili organowi naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w dniu 29 grudnia 2014r. powstał po ich stronie obowiązek podatkowy z uwagi na zakończenie budowy obiektu. Wskazali, że budowa obiektu w 2014r. faktycznie nie została zakończona, gdyż po tej dacie nadal toczyły się prace polegające na pracach elektrycznych i układaniu posadzki. Nie było więc podstaw do uznania, że obiekt budowlany odpowiadał warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane. Zdaniem strony, organ naruszył także art. 57 ustawy Prawo budowlane przyjmując, że wniosek o pozwolenie na użytkowanie jest tożsamy z zakończeniem budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. oraz przyjmując, że wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozwolenie na użytkowanie obiektu jest tożsame z potwierdzeniem zakończenia budowy, podczas gdy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. uzależnione jest od faktycznego zakończenia prac związanych z wznoszeniem obiektu budowlanego. Zdaniem podatników, nie było podstaw do zastosowania art. 245 1 pkt 1 O.p. Doszło również do rażącego naruszenia art. 121 w związku z art. 122 w związku z art. 187 i art. 191 O.p. Zaniechano bowiem podjęcia niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia, czy budowa obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją faktycznie została zakończona, czy obiekt budowlany odpowiadał warunkom jakie przewiduje prawo budowlane i był w stanie, który umożliwiał jego normalną eksploatację i użytkowanie. Zdaniem odwołujących się organ I instancji zaniechał podjęcia czynności dowodowych w związku z informacją dotyczącą daty zakończenia budowy spowodowanej prowadzonymi w dniach 2-5 stycznia 2015r. pracami elektrycznymi w przedmiotowym obiekcie i wykonaniem innych prac budowlanych w obiekcie - wykonaniem posadzki przemysłowej w hali produkcyjnej pod pomieszczenia gospodarcze hali. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 listopada 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium uznało, że materiał dowodowy potwierdza wniosek, iż w dacie złożenia zgłoszenia odbioru częściowego inwestycji, budynek nadawał się do użytkowania. Potwierdza to fakt wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 9 stycznia 2015r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia budowlanego: hali produkcyjno-magazynowej nr 1, budynku administracyjno-socjalnego, części podziemia wraz z infrastrukturą. Również podatnicy we wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie wskazali jako datę zakończenia budowy dzień 29 grudnia 2014 r. Podatnicy podnieśli w odwołaniu, że w dniach 2-5 stycznia 2015r. musieli usunąć usterkę instalacji elektrycznej, polegającą na tym, że zasilanie bram w hali produkcyjnej nie spełniało wymagań szybkiego wyłączania zasilania. Ich zdaniem, bez wyeliminowania tej usterki "nie można mówić o tym, że przedmiotowy obiekt budowlany nadaje się do normalnej eksploatacji i użytkowania". Kolegium jednak nie dało wiary tym tłumaczeniom. Wskazało, że usterka ta ujawniona została w wyniku przeprowadzonych 29 listopada 2014r. pomiarów elektrycznych. Była znana w dacie wydawania pozwolenia na użytkowanie. Co więcej, Komendant Państwowej Straży Pożarnej zapoznał się z protokołem pomiarów elektrycznych z dnia 29 listopada 2014 r. i nie zgłosił sprzeciwu ani uwag w przedmiocie uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. W piśmie z dnia 5 grudnia 2015 r. Komendant Państwowej Straży Pożarnej wyjaśnił, że gdyby instalacja elektryczna nie została wykonana i sprawdzona, jego stanowisko w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu byłoby negatywne. Skoro Państwowej Straży Pożarnej przedstawione zostały dokumenty potwierdzające wykonanie w dniu 29 listopada 2014r. badania instalacji elektrycznej, należy przyjąć, że instalacja ta nie tylko została wykonana ale również wykonano ją poprawnie. W tej sytuacji Kolegium uznało, że złożona w dniu 3 listopada 2015r. przez A.L. informacja o zmianie daty zakończenia budowy jest niewiarygodna i w ustalonym stanie faktycznym sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nie dał również wiary oświadczeniu A.G. z dnia 2 listopada 2015 r., iż w dniach od 2 do 5 stycznia 2015 r. prowadził prace elektryczne w nowo budowanej hali produkcyjno-magazynowej wraz z budynkiem administracyjno-socjalnym. Po pierwsze, w oświadczeniu tym nie wskazano, jakie prace po dokonaniu odbioru technicznego instalacji elektrycznej wymagały wykonania. Po drugie, w dzienniku budowy brak jest wpisu dotyczącego prowadzenia na budowie po dniu 29 grudnia 2014r. prac obejmujących instalację elektryczną. Po trzecie wreszcie, przeczy temu dokumentacja techniczna potwierdzająca wykonanie badań instalacji elektrycznej z 29 listopada 2014r. Dokumentacja ta nie mogła wskazywać istnienia usterki zagrażającej życiu i zdrowiu i tym samym na konieczność dokonania napraw instalacji elektrycznej, bo na jej właśnie podstawie PPSP dokonała odbioru tejże instalacji i nie wniosła zastrzeżeń. Oznacza to, że instalacja ta była sprawna i nadawała się do użytkowania. Ewentualne jej naprawy nie stanowiły o dalszym prowadzeniu budowy i zakończeniu jej dopiero w dniu wykonaniu prac wskazanych przez A.G. w oświadczeniu z dnia 2 listopada 2015r. W tej sytuacji Kolegium przyjęło, że podatnicy winni w 2015r. zgłosić do opodatkowania powierzchnię użytkową oddanego do użytku obiektu. W myśl art. 6 ust. 2 u.p.o.l. jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zakończenie budowy nastąpi, gdy właściwy organ zostanie o tym zawiadomiony. Niemniej zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 Prawa budowlanego nie jest konieczne do uznania, iż faktycznie zakończono budowę. Wystarczy, że będą wypełnione przesłanki upoważniające do jego złożenia. Związane jest to z faktem, że według przepisów ustawy Prawo budowlane rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Kolegium zwróciło uwagę, że kwestionowana decyzja wydana została w trybie wznowieniowym. Podstawę wznowienia postępowania stanowi w tym przypadku przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazujący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Okolicznością uznaną za istotną dla sprawy jest ustalenie, że w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji ostatecznej, na opodatkowanej nieruchomości istniały budynki przemysłowe, których podatnik nie zgłosił do opodatkowania. Słusznie organ I instancji uwzględnił art. 245 § 1 pkt 1 O.p. uchylając decyzję z dnia 9 lutego 2015r. w całości i ustalając prawidłowy wymiar podatku od nieruchomości uwzględniający powierzchnię budynku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: 1) rażące naruszenie przepisu prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, względnie niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że: w okolicznościach niniejszej sprawy, w dniu 29 grudnia 2014 roku, powstał po stronie skarżących obowiązek podatkowy z uwagi na to, że budowa obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją została faktycznie zakończona, podczas gdy brak jest podstaw do uznania, że w dniu 29 grudnia 2014 roku powstał po stronie skarżących obowiązek podatkowy, przez wzgląd na to, że budowa obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją nie została jeszcze faktycznie zakończona, w okolicznościach niniejszej sprawy, w dniu 29 grudnia 2014 roku, przedmiotowy obiekt budowlany odpowiadał warunkom jakie przewiduje prawo budowalne i był w takim stanie, który umożliwiał jego normalną eksploatację i użytkowanie, w konsekwencji czego można mówić o zakończeniu budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. i powstaniu w stosunku do skarżących obowiązku podatkowego, podczas gdy brak jest podstaw do uznania, że w dniu 29 grudnia 2014 roku przedmiotowy obiekt budowlany odpowiadał warunkom jakie przewiduje prawo budowlane i był w takim stanie, który umożliwiał jego normalną eksploatację i użytkowanie, w konsekwencji czego nieuzasadnione było przyjęcie przez organ, że doszło do zakończenia budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. i powstania w stosunku do skarżących obowiązku podatkowego - w konsekwencji czego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. Z art. 245 § 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. polegającego na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, 2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414, z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię, względnie niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu: że złożenie (w dniu 29 grudnia 2014 roku przez skarżących) wniosku o pozwolenie na użytkowanie jest tożsame z zakończeniem budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l., podczas gdy zakończenie budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. uzależnione jest od faktycznego zakończenia prac związanych z wnoszeniem obiektu budowlanego, a nie od prawidłowego złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie wraz z wymaganymi załącznikami, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 9 stycznia 2015 roku decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest tożsame z potwierdzeniem faktu zakończenia budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l., podczas gdy zakończenie budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. uzależnione jest od faktycznego zakończenia prac związanych z wznoszeniem obiektu budowlanego, a nie od wydania przez uprawniony organ decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, - w konsekwencji czego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. Z art. 245 § 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 57 ustawy Prawo budowlane polegającego na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, 3) rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 127 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 229 w zw. z art. 233 § 2 w zw. z art. 235 O.p. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, w tym zwłaszcza poprzez: nieustalenie tego, czy budowa obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją została faktycznie zakończona, nie ustalenie tego, czy przedmiotowy obiekt budowlany odpowiadał warunkom jakie przewiduje prawo budowalne i był w takim stanie, który umożliwiał jego normalną eksploatację i użytkowanie, zaniechanie podjęcia stosownych czynności dowodowych w związku ze zgłaszanymi przez stronę skarżącą informacjami dotyczącymi zmiany daty zakończenia budowy spowodowanej prowadzonymi w dniach od 2 do 5 stycznia 2015roku pracami elektrycznymi w przedmiotowym obiekcie budowlanym i prowadzonymi do dnia 7 stycznia 2015 roku innymi pracami budowlanymi polegającymi na wykonaniu posadzki przemysłowej w hali produkcyjnej pod pomieszczenia gospodarcze hali, w konsekwencji czego organ nie ustalił charakteru powyższych prac prowadzonych na przedmiotowym obiekcie budowlanym, d. zaniechanie przeprowadzenia na żądanie strony dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję w zakresie sformułowanych w odwołaniu wniosków dowodowych, w sytuacji w której organ nie uchylił decyzji organu I instancji i nie przekazał jej temu organowi do ponownego rozpoznania, 4) rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 235 O.p. polegające na: przekroczeniu przez organ granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnej oceny dowodów poprzez zaniechanie dokonania oceny dowodów w oparciu o wszechstronną ocenę całokształtu materiału dowodowego, w tym zwłaszcza poprzez bezpodstawne uznanie, że w okresie od 2 stycznia do 5 stycznia 2015 roku prace elektryczne na przedmiotowym obiekcie nie były prowadzone (lub stanowiły jedynie prace uzupełniające, niemające istotnego znaczenia dla oceny tego, czy przedmiotowy budynek nadawał się do normalnej eksploatacji i użytkowania) w sytuacji, w której organ zaniechał ustalenia tego czy przedmiotowe prace były prowadzone, oraz zaniechał ustalenia charakteru tych prac, pomimo zgłaszanych w tym zakresie przez stronę skarżącą informacji, przekroczeniu przez organ granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnej oceny dowodów poprzez zaniechanie dokonania oceny dowodów w oparciu o wszechstronną ocenę całokształtu materiału dowodowego, w tym zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie w końcowej ocenie materiału dowodowego sprawy zgłaszanych przez stronę skarżącą informacji dotyczących zmiany daty zakończenia budowy spowodowanej prowadzonymi w dniach od 2 do 5 stycznia 2015 roku pracami elektrycznymi w przedmiotowym obiekcie budowlanym i prowadzonymi do dnia 7 stycznia 2015 roku innymi pracami budowlanymi polegającymi na wykonaniu posadzki przemysłowej w hali produkcyjnej pod pomieszczenia gospodarcze hali, względnie, c. przekroczeniu przez organ granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnej oceny dowodów poprzez zaniechanie dokonania oceny dowodów w oparciu o wszechstronną ocenę całokształtu materiału dowodowego, w tym zwłaszcza poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób niezgodny z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania, tj. poprzez uznanie, że pomimo zgłaszanych przez stronę skarżącą informacji dotyczących zmiany daty zakończenia budowy spowodowanej prowadzonymi w dniach od 2 do 5 stycznia 2015 roku pracami elektrycznymi w przedmiotowym obiekcie budowlanym i prowadzonymi w dniu do dnia 7 stycznia 2015 roku innymi pracami budowlanymi polegającymi na wykonaniu posadzki przemysłowej w hali produkcyjnej pod pomieszczenia gospodarcze hali budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została zakończona. W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy z dnia 11 kwietnia 2016 roku w całości i umorzenie wznowionego postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy z dnia 11 kwietnia 2016 roku w całości. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Istotą sporu w aspekcie materialnoprawnym była ocena prawidłowości ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości (hali produkcyjno-magazynowej znajdującej się na działce nr [...] w C.) w świetle art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Wiodąca była zwłaszcza kwestia przyjęcia, kiedy nastąpiło zakończenie budowy tego obiektu budowlanego, tzn. czy jeszcze w 2014 r., czy też dopiero z początkiem 2015r. Z ustalonego w sprawie i zaaprobowanego przez Sąd stanu faktycznego wynika, że w dniu 29 grudnia 2014 r. A.L. złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego wniosek o pozwolenie na użytkowanie części zamierzenia budowlanego: hali produkcyjno-magazynowej nr 1, budynku administracyjno-socjalnego część podziemna wraz z infrastrukturą w C. na terenie działki nr [...]. We wniosku jako datę zakończenia budowy/robót wskazała datę 29 grudnia 2014 r. Do wniosku został załączony szereg dokumentów, w tym m.in. oświadczenie kierownika budowy, że budowa została wykonana zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi normami, oraz że doprowadzono do należytego stanu i porządku teren budowy, a także że budynek nadaje się do użytkowania; protokół z pomiarów elektrycznych z dnia 29 listopada 2014r., w którym stwierdzono, że instalacja elektryczna w obiekcie nadaje się do bezpiecznego użytkowania oraz że ogólny wynik oględzin i pomiarów jest dodatni; pismo z dnia 23 grudnia 2014 r. zawierające stanowisko Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym, w którym nie wniesiono sprzeciwu ani uwag w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu; jak również dziennik budowy, w którym pod datą 29 grudnia 2014 r. umieszczony został przez inspektora nadzoru wpis, że kontrola częściowo zrealizowanego budynku produkcyjno-magazynowego hali nr 1) oraz pomieszczeń socjalnych jest zgodna z projektem zamiennym, pozwoleniem na budowę, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i sztuki budowlanej. Na podstawie tego wniosku wydana została w dniu 9 stycznia 2015 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja o pozwoleniu na użytkowanie części zamierzenia budowlanego: hali produkcyjno-magazynowej nr 1, budynku administracyjnego—socjalnego część podziemna wraz z infrastrukturą w C. na terenie działki nr [...]. W decyzji tej wskazano m.in., że przeprowadzono kontrolę i stwierdzono, że budynek nadaje się do użytkowania. Powyższy stan faktyczny jest bezsporny, z pewnym wyjątkiem. Strona twierdziła, że we wniosku o pozwolenie na użytkowanie z dnia 29 grudnia 2014 r. nie wskazała daty zakończenia budowy, na dowód przedkładając kserokopię tego wniosku niezawierającego daty zakończenia budowy (k. 11 akt SKO). Niemniej jednak Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nadesłał kserokopię tego wniosku znajdującego się w jego posiadaniu, w którym data zakończenia budowy (29.12.2014r.) była wpisana (k. 2 akt organu I instancji). Twierdzenia zatem strony są bezpodstawne. Słusznie też organ nie dał wiary tłumaczeniom strony skarżącej, że w dacie składania wniosku o pozwolenie na użytkowanie nie miała świadomości o konieczności przeprowadzenia dodatkowych prac elektrycznych, przeczy temu bowiem treść protokołu z pomiarów elektrycznych z dnia 29 listopada 2014 r., w którym wskazano w pozycji "uwagi" zakres sugerowanych poprawek, a który został załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu co do daty zakończenia budowy i związanego z tym momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Moment ten określony jest w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W powołanym przepisie powstanie obowiązku podatkowego połączone zostało więc z faktem istnienia budynku (budowli) lub nawet jego części. Jeżeli zakończono jego budowę lub rozpoczęto użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem (budynek musi zatem istnieć), podatnik może skorzystać z wydłużonego (odroczonego) okresu powstania obowiązku podatkowego, co wynika z chęci ulgowego opodatkowania nowych budynków lub budowli w roku, w którym je wybudowano lub rozpoczęto użytkowanie przed ich ostatecznym wykończeniem. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3785/14 (to orzeczenie jak i wszystkie pozostałe cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), "zasadniczy problem związany ze stosowaniem tej regulacji to zakres znaczeniowy terminu "zakończenie budowy". W przepisach prawa podatkowego nie znajdziemy jego definicji. Ponadto w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca nie odsyła w celu ustalenia znaczenia tego terminu do innego aktu prawnego. Z tych też powodów punktem wyjścia do ustalenia znaczenia tego terminu zasadniczo powinna być wykładnia językowa. Jeżeli chodzi o rozumienie słowa "zakończyć" w języku polskim, to oznacza ono pewien etap procesu polegający na doprowadzeniu jakiejś czynności definitywnie do końca. Zakończenie budowy w tym znaczeniu to ostateczne wykonanie prac budowlanych prowadzących do stanu, w którym można powiedzieć, że dany obiekt budowlany istnieje (jest kompletny). Należy jednak zwrócić uwagę, że takie rozumienie tego pojęcia, w oderwaniu od jakichkolwiek norm, miałoby charakter wyjątkowo ocenny i jednocześnie mogłoby prowadzić do wielu nadużyć. Łatwo bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której podatnik dążący do przedłużenia sobie wakacji podatkowych celowo nie wykonuje pewnych prac (jednocześnie nie użytkując jeszcze budynku), mimo że obiekt w rzeczywistości już się nadaje do używania. Wykładnia opierająca się na normach prawa budowlanego również nie jest pozbawiona słabych punktów. Przede wszystkim, odnosząc się do argumentu racjonalnego ustawodawcy, należy postawić tezę, że gdyby jego intencją było wprowadzenie takiego rozumienia przepisu, wyraźnie wprowadziłby odesłanie do konkretnych norm prawa budowlanego (podobnie jak to uczynił np. w odniesieniu do pojęcia obiektu budowlanego). Tymczasem – jak wiadomo – takiego odesłania w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. brak. Po wtóre, odniesienie się stricte do procesu budowlanego regulowanego przez P.b. prowadziłoby do niewątpliwie niewłaściwego wniosku, zgodnie z którym tzw. samowola budowlana nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Trzecia wątpliwość wynika z faktu, że P.b. w rzeczywistości nie definiuje pojęcia "zakończenie robót budowlanych". Mimo wszystko na podstawie przepisów prawa budowlanego można pokusić się o uniwersalną interpretację tego pojęcia. Z pewnością o zakończeniu prac budowlanych może świadczyć wydanie pozwolenia na użytkowanie, umożliwiającego legalne korzystanie z obiektu, o którym mowa w art. 59 u.p.b. O zakończeniu prac budowlanych można jednak mówić już wcześniej. W szczególności należałoby odnieść się tutaj do art. 54 u.p.b., który wprowadza obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy.". Odwołując się zatem do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), wskazać należy, że zgodnie z art. 54 tej ustawy inwestor, który wybudował na podstawie pozwolenia na budowę obiekt budowlany, powinien zawiadomić organ administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu budowy. Dokumenty niezbędne, które winny być załączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego określa art. 57 ust. 1-3 prawa budowlanego. W tym przepisie stwierdza się m.in., że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego inwestor obowiązany jest dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Do zawiadomienia powinno zostać dołączone oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi polskimi normami, protokoły badań i sprawdzeń, dokumentacja geodezyjna, potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy. Wszystkie powyższe warunki zostały przez stronę skarżącą spełnione. Słusznie podnosi skarżąca, że złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy, podobnie jak uzyskanie pozwolenia na użytkowanie nie jest konieczne do uznania, że nastąpiło faktyczne zakończenie budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia tego zawiadomienia. Również w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1228/12 NSA stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót, a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku po spełnieniu warunków wskazanych w art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane. Błędnie jednak z faktu tego strona wywodzi, że złożenie wniosku o pozwolenie na użytkowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego jest bez znaczenia w świetle art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Przeciwnie, skoro wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że budowa została zakończona, jest spełnienie warunków upoważniających do złożenia zawiadomienia o jej zakończeniu lub spełnienia warunków do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, tym bardziej uznać należy, że jej zakończenie nastąpi z momentem skutecznego wystąpienia do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Wniosek zaś jest skuteczny, jeśli został uwzględniony, a tak się stało w niniejszej sprawie. Wbrew zatem zarzutom skargi organ nie naruszył art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w związku z art. 57 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że złożenie wniosku o pozwolenie na użytkowanie i wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest tożsame z potwierdzeniem faktu zakończenia budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Błędnie też strona zarzuca, że organ nie ustalił czy budowa została zakończona i czy obiekt odpowiadał warunkom jakie przewiduje prawo budowalne. Takie ustalenia zostały poczynione. Budowa została zakończona, a obiekt odpowiadał warunkom jakie przewiduje prawo budowalne – świadczy o tym treść decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zamierzenia budowlanego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 194 § 1 O.p. decyzja jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Przepis ten ustanawia dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą dokumentu urzędowego. To drugie domniemanie oznacza, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że organ podatkowy jest związany normatywną oceną dokumentu urzędowego, co oznacza, że nie może swobodnie oceniać jego treści. Zasada swobodnej oceny dowodów, wynikająca z art. 191 O.p. jest w tej sytuacji wyłączona (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B.Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 722). Wprawdzie art. 194 § 3 O.p. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jednakże skarżąca ostatecznie nie zdołała podważyć ustaleń zawartych we wskazanej decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Strona starała się podważyć wiarygodność opisanych wyżej dokumentów w zakresie daty zakończenia budowy, tj. własnego wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie, w którym data ta została wskazana jako dzień 29 grudnia 2014 r. oraz decyzji uwzględniającej ten wniosek, podniesione jednak przez nią argumenty okazały się nieskuteczne. Fakt wykonania w dniu 7 stycznia 2015 r. posadzki przemysłowej pod pomieszczeniami gospodarczymi hali, udokumentowany wpisem w dzienniku budowy, stanowi prace wykończeniowe, które nie wpływają na przyjętą datę zakończenia budowy. Jak wyżej wyjaśniono, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Obiekt ten powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można go było przekazać do normlanej eksploatacji i użytkowania. W wyroku z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3344/13, NSA stwierdził, że dany obiekt budowlany jest opodatkowany jako budynek wówczas, gdy ma cechy wynikające z ustawowej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynkiem - według tej ustawy - jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Jeżeli więc obiekt budowlany ma te elementy, to jest budynkiem w rozumieniu ustawy. Z tej definicji nie wynika, iż budynek taki musi mieć okna, schody, drzwi, instalacje i być oddany do użytku. Wystarczy, że ma dach, ściany i fundament i już jest budynkiem w rozumieniu przytoczonej definicji. Od tak rozumianego budynku jego właściciel (w niektórych przypadkach posiadacz) jest zobowiązany zapłacić podatek od nieruchomości. Powyższe rzutuje także na wykładnię art.6 ust.2 u.p.o.l. Z analizowanego art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wynika zatem, że rozpoczęcie użytkowania budynku nawet jeszcze niewykończonego ostatecznie powoduje konieczność zapłacenia podatku, od początku następnego roku, ustalanego od całego budynku. Nie ma znaczenia, z uwagi na obowiązek płacenia podatku, okoliczność, że w budynku trwają jeszcze wykończeniowe prace budowlane, a nawet że budynek nie został w całości oddany do użytkowania. Spełnione są bowiem dwa kryteria decydujące o powstaniu obowiązku podatkowego – istnieje budynek oraz rozpoczęto jego użytkowanie przed zakończeniem budowy. Pogląd powyższy tym bardziej zastosowanie ma do sytuacji, w której budowa została zakończona i budynek został oddany do użytkowania, choć toczą się jeszcze prace wykończeniowe. Przypomnieć należy, że mimo braku posadzki, zarówno kierownik budowy, inspektor nadzoru budowlanego jak i sam inwestor uznali, że budowa została zakończona i że budynek nadaje się do użytkowania, co znalazło wyraz w stosownym wpisie w dzienniku budowy oraz złożonym wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie, uwzględnionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzez wydanie decyzji z dnia 9 stycznia 2015r. Układanie posadzki nie stanowi prac budowlanych związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Są to prace wykończeniowe, które pozostają bez wpływu na opodatkowanie budynku podatkiem od nieruchomości. Strona powołała się również na fakt prowadzenia prac elektrycznych w dniach od 2 do 5 stycznia 2015 r. Wskazała, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2014 r. pomiarów elektrycznych okazało się, że po pierwsze, zasilanie bram w hali produkcyjnej nie spełnia wymagań szybkiego wyłączenia zasilania oraz że przeprowadzający pomiary zalecił wymianę zabezpieczenia tego samego typu o mniejszym prądzie, po drugie, zastosowano nieprawidłowe, za wysokie zabezpieczenia prądowego, tj. o prądzie poboru 25A dla wszystkich gniazd wtykowych o max. prądzie poboru 16A, po trzecie, nieprawidłowo zamontowano gniazda wtykowe, które mają zamienione L z N wg zaleceń L powinno być z lewej strony gniazda. Wszystkie te nieprawidłowości zdaniem skarżących stanowiły bardzo poważne zagrożenie dla zdrowia a nawet życia pracowników w związku z czym nie można mówić o tym, że przedmiotowy obiekt budowalny nadawał się do normalnej eksploatacji i użytkowania. Stanowisko prezentowane przez skarżącą nie może zostać uwzględnione. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącą, że wskazane nieprawidłowości stanowiły zagrożenie dla życia i zdrowia pracowników, przeczy temu bowiem treść protokołu z pomiarów elektrycznych, w którym nieprawidłowości te zostały opisane w pozycji "uwagi", a w którym ostatecznie w pozycji "wnioski" wpisano, że instalacja elektryczna w obiekcie nadaje się do bezpiecznego użytkowania. Co więcej, protokół ten został udostępniony do wglądu funkcjonariuszowi Straży Pożarnej przy czynnościach kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Na ich podstawie Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej zdecydował o niewniesieniu sprzeciwu ani uwag w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowania przedmiotowego obiektu. Treść tego protokołu nie stanowiła również przeszkody do sporządzenia przez kierownika budowy oświadczenia o nadawaniu się obiektu do użytkowania oraz do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o wydaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu. Przyjąć zatem należy, że opisane w tym protokole uwagi dotyczące instalacji elektrycznej nie stanowiły żadnej przeszkody do przystąpienia do użytkowania obiektu. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że wykonanie prac związanych z instalacją elektryczną w dniach od 2 do 5 stycznia 2015 r. nie został wykazany. Przede wszystkim brak jest stosownego wpisu w dzienniku budowy. Natomiast z oświadczenia A.G. z dnia 2 listopada 2015 r. nie wynika, że prace, które miał wykonywać w tych dniach w C., dotyczyły wybudowanej hali nr 1. Przypomnieć należy, że skarżący kontynuowali prace budowlane m.in. przez budowę hali nr 2, montaż suwnicy w hali nr 1, wykończenie budynku administracyjno-mieszkalnego, a z oświadczenia A.G. wynika jedynie, że prowadził prace elektryczne w "hali produkcyjno-magazynowej wraz z budynkiem administracyjno-socjalnym". Biorąc pod uwagę treść protokołu z pomiarów elektrycznych stwierdzającego, że mimo zaleceń instalacja elektryczna w obiekcie nadaje się do bezpiecznego użytkowania oraz brak wpisu w dzienniku budowy dotyczącego prac elektrycznych prowadzonych po dniu 29 grudnia 2014 r., trudno uznać powyższe oświadczenie za dotyczące spornej budowy. Okoliczność ta ma jednak charakter jedynie uboczny. Nawet bowiem gdyby stwierdzić, że prace te miały faktycznie miejsce, to przesądzające znaczenie ma to, że nie miały one charakteru prac wpływających na możliwość bezpiecznego użytkowania obiektu. Zalecenia zawarte w protokole pomiarów elektrycznych z dnia 29 listopada 2014 r. znane były stronie, która mimo to zgłosiła zakończenie budowy z dniem 29 grudnia 2014 r. i wystąpiła o pozwolenie na użytkowanie obiektu, znane też były Komendantowi Powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej, który nie zgłosił sprzeciwu ani uwag co do pozwolenia na użytkowanie obiektu, jak również znane były Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który wydał w dniu 9 stycznia 2015 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W tej sytuacji zgłoszone przez stronę wnioski dowodowe z zeznań świadków na okoliczność faktu prowadzenia w dniach od 2 do 5 stycznia 2015 r. prac elektrycznych, charakteru tych prac oraz ich konieczności z uwagi na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom, nie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Jakkolwiek Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do tych wniosków dowodowych, choć powinno czy to w treści uzasadnienia decyzji czy to w formie odrębnego postanowienia, to jednak uchybienie to nie miało wypływu na wynik sprawy. Wskazania wymaga, że uprawnienie strony wynikające z art. 188 O.p., mające przecież służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 O.p., nie ma charakteru bezwzględnego (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2600/04, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05, ). Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, iż należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2600/04, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 984-986/03, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 400/06)". Innymi słowy, samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z brzmienia art. 188 O.p. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09). Nie można przy tym zapominać, że możliwości dopuszczenia, przeprowadzenia i skorzystania z oznaczonego dowodu są określone przydatnością danego dowodu do wyjaśniania tych okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ nie uwzględnia tych dowodów, które nie mają znaczenia dla sprawy, albowiem nie przyczynią się do wyjaśnienia jej meritum i nie będą miały wpływu na jej załatwienie. Skoro na gruncie niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego uznał, że zakres prac elektrycznych sugerowany do wykonania w protokole pomiarów elektrycznych nie ma charakteru uniemożliwiającego użytkowanie obiektu i wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, to dowód z zeznań świadków nie mógłby tych ustaleń zmienić. Wnioskowane dowody w celu wykazania okoliczności wykonywania posadzki przemysłowej w hali produkcyjnej nie zmierzały do wykazania okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Fakt wykonania tej posadzki nie był w postępowaniu kwestionowany, nie miał on jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na uznanie, że prace wykończeniowe prowadzone po zakończeniu budowy nie wpływają na moment powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Za nieuzasadniony należy uznać także zarzut niewypełnienia obowiązku prawidłowego rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). Organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny dowodów przedłożonych przez organy budowlane jak i podatnika (w tym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego). Opisane wyżej uchybienie polegające na nieodniesieniu się do wniosku dowodowego w zakresie przesłuchania świadków nie miało wpływu na wynik sprawy, wniosek ten bowiem nie spełniał wymogów z art. 188 O.p. Ponadto zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, z pogwałceniem zasady swobodności ocen, a organy podatkowe, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 O.p., odnoszącą się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wzięły pod uwagę wszystkie dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego. Podsumowując, wobec ustalenia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, w uzasadnieniu którego wyjaśnił, że inwestor wypełnił dyspozycję art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, występując w dniu 29 grudnia 2014 r. z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie wyżej opisanego obiektu budowlanego, do którego załączył wszystkie wymagane prawem dokumenty, było wystarczające do rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy podatkowej, stanowiąc przesłanki do przyjęcia, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał w stosunku do ww. obiektu z początkiem roku 2015. Nie zmieniałyby tego faktu okoliczności wykonywania w budynku w styczniu 2015 r. prac wykończeniowych (układanie posadzki, prace elektryczne w zakresie wskazanym w skardze), jak również złożenie przez A.L. oświadczenia o zmianie terminu zakończenia budowy w piśmie z dnia 3 listopada 2015r. Jak wyżej wskazano, nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w związku z art. art. 57 ustawy Prawo budowlane, gdyż w świetle dokonanych przez organy ustaleń zakończenie budowy obiektu budowlanego w postaci hali produkcyjno-magazynowej, miało miejsce jeszcze w 2014 r., a w efekcie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do ww. obiektu budowlanego powstał z początkiem 2015 r. Ujawnienie, że w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji ostatecznej, na opodatkowanej nieruchomości istniały budynki przemysłowe, których podatnik nie zgłosił do opodatkowania, stanowiło podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Prawidłowo organ zastosował art. 245 § 1 pkt 1 O.p. uchylając decyzję z dnia 9 lutego 2015r. w całości i ustalając prawidłowy wymiar podatku od nieruchomości uwzględniający powierzchnię budynku. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718).