I SA/Gd 1420/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 15 stycznia 2013 r. E.K. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym przez wnioskodawcę nie jest on właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.000 zł netto, pracuje u siostry, która dzierżawi od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa gospodarstwo rolne o powierzchni około 190 ha, otrzymane od siostry pieniądze w kwocie 1.000 zł przeznacza na alimenty dla dzieci, siostra świadczy na jego rzecz mieszkanie, wyżywienie i opierunek, za które nie płaci. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że żyje samotnie, a zatem nie ma osób, które by pozostawały z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł sprzeciw wyjaśniając, że mieszka i pracuje w gospodarstwie rolnym należącym do jego siostry, sama zaś siostra mieszka w innej miejscowości. Do sprzeciwu skarżący załączył zaświadczenie o zameldowaniu siostry wystawione przez Urząd Gminy G. oraz oświadczenie matki dzieci o regularnym otrzymywaniu alimentów od skarżącego, zasądzonych wyrokiem Sądu w kwocie 900 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej "P.p.s.a", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W ocenie Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Podane przez skarżącego informacje i oświadczenia znajdują oparcie w dokumentach przedłożonych w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego oraz przy sprzeciwie. Z materiału dowodowego wynika, że skarżący mieszka sam w gospodarstwie rolnym należącym do jego siostry, w którym jednocześnie pracuje. Siostra zapewnia mu w ten sposób mieszkanie, a także wyżywienie i opierunek. Ponadto przekazuje skarżącemu środki pozwalające mu na regularne płacenie alimentów zasądzonych na rzecz jego dzieci w kwocie 900 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe dane, Sąd uznał, że skarżący wykazał, że obciążenie go obowiązkiem uiszczenia kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.