I SA/Gd 1420/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 13 września 2021 r., nr 2201-IOV-3.613.1.2021/02/09 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2, art. 249 § 1 w zw. z art. 248 § 2 pkt 1, art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) – dalej jako O.p., po rozpatrzeniu odwołania R. C. (dalej: strona lub Skarżący) od decyzji Dyrektora IAS z dnia 26 kwietnia 2021 r. odmawiającej wszczęcia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik US) z dnia 9 grudnia 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r., wydanej wobec T. Spółki z o.o. (dalej: Spółka), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Naczelnik US wydał w dniu 9 grudnia 2016 r. decyzję w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2012 r., określającą Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Pismem z 20 marca 2021 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej. Jednocześnie na podstawie art. 252 § 1 O.p. wniósł o wstrzymanie z urzędu wykonania decyzji Naczelnika US "z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo, że decyzja ta jest dotknięta wadami określonymi w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej". Decyzją z dnia 26 kwietnia 2021 r. Dyrektor IAS odmówił wszczęcia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej. Dyrektor IAS stwierdził, na podstawie odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego (stan na 30 marca 2021 r.), że Skarżący nie jest członkiem zarządu Spółki (data dokonania wpisu 11 września 2013 r.), co oznacza, że nie legitymuje się własnym interesem prawnym i w momencie składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji był osobą nieuprawnioną do jego złożenia. Odwołanie, w którym strona wniosła o wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 120, art. 121 § 2 w zw. z art. 248 § 1 O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej bez uzasadnienia dlaczego postępowanie z urzędu nie zostało wszczęte. Skarżący zarzucił, że decyzja wydana bez podstawy prawnej stanowi naruszenie zasad praworządności i zasad państwa prawa oraz że jest to wystarczająca przesłanka do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej z urzędu. Podniósł, że organ nie podał uzasadnienia odmowy wszczęcia postępowania z urzędu, czym naruszył zaufanie do organów, które powinny być zainteresowane wydawaniem rozstrzygnięć zgodnie z przepisami, przez podległe mu jednostki administracji państwowej; - art. 249 § O.p. w zw. z art. 133 § 2 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 KPA w zw. z art. 235 § 1 KPA poprzez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy, ponieważ nie był on stroną postępowania podatkowego toczącego się wobec Spółki, w konsekwencji nie może zostać uznany za uprawnionego do zgłoszenia żądania stwierdzenia nieważności wydanej decyzji wobec Spółki, - art. 248-249 O.p. w zw. z art. 133 § 2 w zw. z art. 28 KPA poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej jest postępowaniem podatkowym zwyczajnym (głównym) jako kontynuacja postępowania głównego, a nie postępowaniem nadzwyczajnym odrębnym; - art. 248 § 1 i art. 249 § 1 w zw. z art. 131 § 2 O.p. poprzez uznanie, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej wszczęte z urzędu lub wszczęte na wniosek musi oznaczać tożsamość podmiotów w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu nadzwyczajnym; - art. 248 § 1 i 249 § 1 O.p. w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 28 KPA w zw. z art. 253 § 1 i § 2 KPA w związku z art. 133 § 2 O.p. poprzez uznanie, że Skarżący nie może być stroną postępowania nadzwyczajnego, z uwagi na art. 131 O.p.; - art. 249 § 2 O.p. poprzez wykładnię rozszerzającą treść przepisu; - art. 249 § 2 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 KPA w zw. z art. 156 2 KPA, który precyzuje inne przesłanki odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na nieodwracalne skutki prawne. W piśmie z dnia 13 lipca 2021 r. Skarżący wniósł o uznanie w postępowaniu nadzwyczajnym, że ostateczna decyzja podatkowa z dnia 9 grudnia 2016 r. jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p., a mianowicie została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto ponownie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ostatecznej, ponieważ zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że decyzja ta jest wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor IAS po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję na wstępie podkreślił, że zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: KPA) przepisów KPA nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa. Zasady niniejszego postępowania oparte są zatem na przepisach z zakresu O.p., a nie KPA. Organ odwoławczy podkreślił, ze zgodnie z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Zasada ta ma podstawowe znaczenie zarówno dla ochrony praw nabytych, jak też dla ochrony porządku prawnego, bowiem oznacza, że sprawa podatkowa, która została już zakończona, nie może być ponownie przedmiotem postępowania podatkowego. Zasada trwałości nie jest zasadą bezwzględną, bowiem w szczególnych przypadkach - jak wynika ze zdania drugiego art. 128 O.p. - decyzje ostateczne mogą zostać uchylone, zmienione lub może zostać stwierdzona ich nieważność, nie mniej jednak ich wzruszalność stanowi wyjątek od reguły trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz w ustawach podatkowych. Przedmiotowe stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest jedną z instytucji, w ramach trybów nadzwyczajnych, służącą wyeliminowaniu z obrotu prawnego rozstrzygnięcia dotkniętego jedną z enumeratywnie określonych w art. 247 § 1 O.p. kwalifikowanych wad. Dyrektor IAS przywołując treść art. 248 § 1 O.p., w myśl którego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony, wskazał również na art. 249 § 1 O.p. mówiący kiedy organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Dyrektor IAS podkreśla, że użyty w treści art. 249 § 1 zwrot "w szczególności" w powiązaniu z art. 165a ww. ustawy stanowi również podstawę do odmowy wszczęcia przedmiotowego postępowania w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot, który nie jest stroną. W pierwszej kolejności należy bowiem dokonać analizy wniosku pod względem formalnym, tj. sprawdzenia np. czy osoba wnosząca podanie jest osobą uprawnioną, czy spółka nadal funkcjonuje. Jak wynika z KRS (odpis pełny stan na dzień 15 lipca 2021 r.) Skarżący nie jest członkiem zarządu Spółki (data dokonania wpisu 11 września 2013 r.), oznacza to, że w momencie składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji nie był osobą uprawnioną do jego złożenia. Zgodnie z treścią art. 133 O.p. stroną w postępowaniu podatkowym może być jedynie podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117b O.p. Byli członkowie zarządu osób prawnych w rozumieniu przepisów Rozdziału 15 Działu III O.p., traktowani są jak osoby trzecie. Ustawa ta nie przewiduje więc dla tych podmiotów statusu równoważnego statusowi spółki. W konsekwencji z chwilą utraty statusu członka zarządu, kończy się ich prawo do faktycznego uczestniczenia w postępowaniu podatkowym dotyczącym samej spółki. Dyrektor IAS podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, że stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Dla uzyskania przez określony podmiot przymiotu strony nie wystarcza więc wykazanie jakiegokolwiek interesu faktycznego dającego się nawet racjonalnie uzasadnić. W opinii Dyrektora IAS Skarżący nie ma własnego interesu prawnego w znaczeniu obiektywnym i materialnoprawnym w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest wymiar podatku od towarów i usług należnego od spółki. Dyrektor IAS podkreśla, że w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki, w rezultacie którego wydana decyzja została adresowana do Spółki, jako podatnika, Skarżący nie legitymuje się własnym interesem prawnym, w wyżej wykazanym jego rozumieniu. W niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r. mogła zostać skierowana wyłącznie do Spółki, ponieważ tylko ona posiadała interes prawny w tym postępowaniu i tylko ona mogła być jego stroną. Także w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie spółka posiadała interes prawny. Dyrektor IAS podkreślił fakt, że w dniu 2 lutego 2020 r. Spółka została wykreślona z KRS (nr wpisu [...]) - data uprawomocnienia 26 maja 2020 r. Jak wynika z art. 6945 § 2 KPC wykreślenie spółki z KRS stanowi wpis konstytutywny, zatem wprowadzenie tego wpisu do rejestru decyduje o zakończeniu bytu prawnego spółki. Z chwilą prawomocnego wykreślenia spółki z rejestru sądowego przestają istnieć prawa i obowiązki przysługujące spółce, wynikające ze stosunków zobowiązanych z udziałem spółki Skoro zatem Spółka utraciła podmiotowość prawno-podatkową, to tym samym utraciła ona zdolność procesową do bycia stroną w postępowaniu. Wobec powyższego organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 248 § 1, art. 249 § 1 w zw. z art. 131 § 2 i 133 § 2 O.p. W ocenie organu odwoławczego nie znajdują również uzasadnienia zarzuty zawarte w pkt 1 odwołania tj. naruszenie art. 120, art. 121 § 2 w zw. z art. 248 § 1 O.p. W tym zakresie organ stwierdził, iż wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym z urzędu jest autonomiczną decyzją organu podatkowego. W art. 248 § 1 O.p. określono dychotomiczny podział w zakresie uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: wszczyna się je z urzędu lub na żądanie strony. Skoro organ nie dysponuje żądaniem strony, co niewątpliwe wynika z akt sprawy, inicjowanie postępowania "z urzędu" należy do wyłącznej prerogatywy organu administracji i nie może być w żaden sposób wymuszane żądaniem uruchomienia takiego postępowania poprzez zainteresowane osoby. Reasumując, Dyrektor IAS stwierdza, że Skarżący jako były członek zarządu spółki wykreślonej z KRS nie posiada uprawnień do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług wydanej wobec Spółki. Skarżący nie był stroną postępowania toczącego się wobec tej Spółki, w konsekwencji nie może zostać uznany za uprawnionego do zgłoszenia żądania stwierdzenia nieważności wydanej decyzji wobec Spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżący wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 133 § 2 w zw. z art. 8, art. 248 § 1, art. 252 § 1,art. 129, art. 121 § 2 O.p. oraz art. 132 § 2 w zw. z art. 9 § 3 Kodeksu karnego skarbowego w zw. z art. 201 Kodeksu spółek handlowych, oraz naruszenie prawa podatkowego poprzez: - odmowę uznania interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, bez wszczęcia postępowania i zbadania czy wykazany w odwołaniu interes prawny wnioskodawcy rzeczywiście występuje; - uznanie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej obarczonej wadliwością jest kontynuacją postępowania podatkowego, a nie postępowaniem odrębnym nadzwyczajnym, - brak przeprowadzenia badania interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu nadzwyczajnym po wszczęciu postępowania oraz brak badania czyjego interesu prawnego lub obowiązku poza stronami postępowania podatkowego mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji, - bezczynność organu, który po otrzymaniu informacji o wadach decyzji ostatecznej, które skutkować winny wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z urzędu nie podejmuje celowo postępowania z urzędu; - bezczynność organu, który otrzymał w wypowiedzeniach jednoznaczne dowody wskazujące na naruszenie art. 247 § 1 O.p. dotyczące decyzji z dnia 9 grudnia 2016 r., które powinny zobligować organ II instancji do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu; - rażące naruszenia prawa wykazane przez Skarżącego dotyczyły spraw tak istotnych jak brak przeprowadzenia postępowania dowodowego przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia - jest to obowiązek organu podatkowego wynikający wprost z art. 187 i art. 191 O.p. oraz wielu innych naruszeń prawa, które bezspornie można zakwalifikować jako rażące; - odmowę wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w sytuacji otrzymania informacji od Wnioskodawcy wraz z wykazaniem ewidentnych wad decyzji Naczelnika US, które skutkować winny natychmiastowym wstrzymaniem wykonania tak wadliwej decyzji ostatecznej; sprawa wstrzymania wykonania decyzji została oddzielona od sprawy stwierdzenia nieważności. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu. Na wstępie podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że zasady niniejszego postępowania oparte są na przepisach z zakresu O.p., a nie KPA, Kodeksu spółek handlowych, czy Kodeksu karnego skarbowego. Stwierdzić przy tym należy, że wbrew zarzutom Skarżącego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami O.p., a w toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie działania celem wyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu wystarczającym dla prawidłowego odniesienia się do wniosku Skarżącego z dnia 20 marca 2021 r. Wbrew zarzutom skargi nie znajduje uzasadnienia zarzut w zakresie braku przeprowadzenia badania interesu prawnego wnioskodawcy. Organy obu instancji odniosły się bowiem do tej kwestii zarówno w decyzji z dnia 26 kwietnia 2021 r., jak i z dnia 13 września 2021 r. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił Skarżącemu pojęcie interesu prawnego w rozumieniu przepisów O.p. oraz zasadnie wykazał brak takiego interesu po stronie wnioskodawcy. Natomiast wykazanie się interesem faktycznym nie uprawnia do bycia stroną w postępowaniu podatkowym w rozumieniu art. 133 O.p. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 133 O.p. stwierdzić należy, że w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki, w rezultacie którego wydana decyzja została adresowana do Spółki, jako podatnika, Skarżący nie legitymuje się własnym interesem prawnym, w rozumieniu tego przepisu. Skoro treść interesu prawnego wiązać można i należy, w rozumieniu art. 133 O.p., z konkretnym zobowiązaniem podatkowym - w przedmiotowej sprawie dla Spółki określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2012 r. - to brak jest jakichkolwiek podstaw, aby zasadnie wywodzić istnienie interesu prawnego po stronie byłego członka zarządu. Tylko Spółka posiadała interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Spółka uległa likwidacji w dniu 2 marca 2020 r. (nr wpisu [...]) - data uprawomocnienia 26 maja 2020 r. Według orzecznictwa sądów wykreślenie spółki z KRS stanowi wpis konstytutywny, zatem wprowadzenie tego wpisu do rejestru decyduje o zakończeniu bytu prawnego spółki - co oznacza, że z chwilą prawomocnego wykreślenia spółki z rejestru sądowego przestają istnieć prawa i obowiązki przysługujące spółce, wynikające ze stosunków zobowiązanych z udziałem spółki. Skoro zatem Spółka utraciła podmiotowość prawno-podatkową, to tym samym utraciła ona zdolność procesową do bycia stroną w postępowaniu. W zaskarżonej decyzji trafnie podniesiono, że byli członkowie zarządu osób prawnych w rozumieniu przepisów Rozdziału 15 Działu III O.p., traktowani są jak osoby trzecie. Osoba trzecia nie posiada jednak interesu prawnego w postępowaniu wymiarowym dotyczącym spółki. Ustawa nie przewiduje dla tych podmiotów statusu równoważnego statusowi spółki - strony postępowania dotyczącego określenia, bądź ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych spółki. Członkowie zarządu spółki - osoby prawnej, uczestniczą jedynie w sposób faktyczny w postępowaniu dotyczącym spółki, tylko o ile jednocześnie w dacie dokonywania konkretnych czynności posiadają uprawnienia do reprezentowania samej spółki. Powyższe oznacza, że w sensie prawnym to nie oni, ale spółka za ich pośrednictwem, uczestniczy w postępowaniu. Należy podkreślić, że Dyrektor IAS nie kwestionuje faktu, że Skarżący był prezesem zarządu spółki, jednakże na co trafnie zwraca uwagę, z chwilą utraty powyższego statusu w zarządzie spółki (wykreślonej później z KRS) Skarżący nie posiada uprawnień do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług wydanej wobec Spółki (co wynika z odpisu pełnego KRS - stan na dzień 15 lipca 2021 r.). Skarżący nie był stroną postępowania toczącego się wobec tej Spółki, w konsekwencji nie może zostać uznany za uprawnionego do zgłoszenia żądania stwierdzenia nieważności wydanej decyzji wobec Spółki. Skarżący nie wykazał w żaden sposób posiadania interesu prawnego. Ponadto - jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji - stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, zmierzającym do kontroli decyzji zapadłych w trybie zwykłego postępowania, mających walor ostateczności. Jeżeli konkretny podmiot nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym, także nie może mieć tego statusu w postępowaniu nadzwyczajnym. Za chybiony uznać przy tym należy też zarzut, że według organu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest kontynuacją postępowania podatkowego, a nie postępowaniem odrębnym nadzwyczajnym. W decyzjach organów obu instancji prawidłowo wyjaśniono specyfikę postępowań nadzwyczajnych, do których należy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Również w pełni należy zaakceptować stanowisko organu odwoławczego odnośnie zasadności wszczęcia postępowania z urzędu. Wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym z urzędu jest niezależną decyzją organu podatkowego. Złożony w tym zakresie wniosek osoby trzeciej może stanowić wyłącznie impuls do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z urzędu, lecz decyzja organu w tym przedmiocie ma charakter w pełni autonomiczny. Za niezasadny uznać należy wreszcie zarzut celowego przedłużania postępowania. Należy zauważyć, że postępowanie odwoławcze wszczęte zostało z dniem wpływu odwołania do organu tj. 13 maja 2021 r. a zakończone zostało decyzją z dnia 13 września 2021 r. Postępowanie odwoławcze trwało zatem 4 miesiące. Postępowanie zostało jednokrotnie przedłużone, celem zagwarantowania Skarżącemu realizacji prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, o czym Skarżący został powiadomiony postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do zapoznania z aktami sprawy i wypowiedział się pisemnie co do zgromadzonego materiału w dniach 13 i 15 lipca 2021 r. Podnieść należy, iż wyznaczony w art. 249 O.p. termin graniczny złożenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika US upłynie dopiero 9 grudnia 2021 r. Reasumując, w ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności lub dowodów, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem skargi. Z tych przyczyn, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) orzeczono jak w wyroku.