I SA/Gd 1428/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF, którego braki usunięto w dniu 18 grudnia 2017 r., skarżący J. S. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (odpisów: zaświadczeń i decyzji z PUP, zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych, upomnienia do uregulowania zaległości podatkowych, umowy restrukturyzacyjnej, informacji o saldzie na rachunku bankowym i dowodów obrazujących wysokość opłat za energię elektryczną i paliwo gazowe) wynika, że wnioskodawca jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która także ma status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku i nie uzyskuje żadnych dochodów, oraz dwojgiem dorosłych dzieci, z których jedno jest osobą bezrobotną, a drugie uzyskuje dochody z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.500 zł netto, stanowiące jedyne źródło utrzymania czteroosobowej rodziny. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zadłużenie z tytułu zaległości podatkowych w wysokości 314.769,60 zł (według stanu na dzień 19 października 2016 r.) oraz względem dostawców mediów w kwocie 4.298,66 zł, dochodzone w drodze egzekucji, w ramach której komornik zajął jego rachunki bankowe. Do stałych i koniecznych kosztów utrzymania wnioskodawcy i osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, należy zaliczyć ratę kredytu w kwocie 500 zł oraz opłaty za czynsz i media (gaz i energię elektryczną) w średniej miesięcznej wysokości 1.403,37 zł. Wnioskodawca oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności fakt, że wnioskodawca pozostaje faktycznie na utrzymaniu swojej córki, sam nie posiadając dochodu ani zasobów finansowych, uznano, iż udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.