I SA/Gd 1438/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w podatku od towarów i usług oddala skargę Pismem z dnia 4 listopada 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 10 grudnia 2020 r., P.W. wystąpił z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IOV-3.4103.144-162.2019/X0/10 z dnia 12 listopada 2019 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2012 r. do czerwca 2014 r.. Do wniosku o wznowienie załączył kopię odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku XXII Wydziału Gospodarczego Odwoławczego z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt XII Ga 1107/19, w którym Sąd oddalił apelację pozwanego P.W. od wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt V GC 493/15. Wnioskodawca kwestionując ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej stwierdził, że wbrew stanowisku organów podatkowych o fikcyjnym charakterze transakcji zakupu bursztynu od T. Sp. z o.o., z uzasadnienia ww. wyroku wynika, iż przedmiotowe transakcje miały miejsce w rzeczywistości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, postanowieniem nr 2201-IOV-3.603.31.2020/01/06 z dnia 3 lutego 2021 r., wznowił postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją. Dnia 8 kwietnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał decyzję nr 2201-IOV-3.603.31.2020/01/06, w której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr 2201-IOV-3.4103.144-162.2019/10/10 z dnia 12 listopada 2019 r.. Pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r. P.W. złożył odwołanie od wyżej opisanej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IOV-3.603.31.2020/01/06 z dnia 8 kwietnia 2021 r., wnosząc o jej uchylenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją nr 2201-IOV-2.603.7.2021/02/04 z dnia 26 sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję objętą odwołaniem. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że załączony do wniosku o wznowienie wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku XXII Wydziału Gospodarczego Odwoławczego sygn. akt XII Ga 1107/19 zapadł w dniu 19.08.2020r., a więc po wydaniu ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 220l-IOV-3.4103.144-162.2019/10/10 z dnia 12 listopada 2019 r.. Zatem zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych wyrok ten nie spełnia jednej z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Nadto wynikających z uzasadnienia omawianego wyroku okoliczności towarzyszących transakcjom udokumentowanym fakturami wystawionymi przez Spółkę z o.o. T. na rzecz strony nie sposób uznać za nowe, istotne dla sprawy i nieznane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Jak słusznie bowiem zauważył organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji wskazane w ww. wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku okoliczności, związane z: - podjęciem współpracy pomiędzy P.W. a Spółką T., - zapłatą za sporne faktury w formie przelewów, - złożeniem reklamacji przez P.W., na skutek dochodzenia przez T. Sp. z o.o. zapłaty przysługujących należności, - złożeniem pozwu przez K. SA w Ł. na skutek sprzeciwu Podatnika wobec próby ugodowej, o którą z wnioskiem wystąpiła ww. Spółka, - wynikające z zeznań świadków (w tym złożonych przez P.W. w I Urzędzie Skarbowym w Gdańsku w dniu 9 czerwca 2014 r. oraz M.T. w ww. postępowaniu sądowym), były znane na etapie postępowania podatkowego przed organami obu instancji i stanowiły przedmiot analizy Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Są to zatem okoliczności tożsame z tymi, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. W oparciu m.in. o te okoliczności zakwestionowano faktury wystawione przez T. Sp. z o.o. dla P.W., co wprost wynika z uzasadnienia decyzji ostatecznej. Z kolei kwestia badania surowca bursztynowego przez biegłego, jako surowca podlegającego reklamacji, w ocenie organu, nie wywołuje konieczności uchylenia decyzji ostatecznej. Okoliczność ta nie spełnia kryterium istotności dla sprawy, a więc nie może mieć wpływu na odmienne od podjętego w decyzji ostatecznej rozstrzygnięcie. Jak wynika bowiem z wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, istnieją usprawiedliwione wątpliwości co do tożsamości przedmiotu roszczenia i przedmiotu badania przez biegłego. Mianowicie: "w toku wyjaśnień przed I Urzędem Skarbowym w Gdańsku pozwany wskazał, że część towaru przeznaczył do obróbki, a część podlegała odsprzedaży. W konsekwencji nie jest obiektywnie możliwym, by do badania przez biegłego pozwany przekazał surowiec, który był przedmiotem transakcji objętej fakturą nr [...]". Podkreślono także, że P.W. już na etapie zastrzeżeń do protokołu kontroli wskazywał na sprawę toczącą się przed sądem powszechnym z powództwa T. Sp. z o.o. (w rzeczywistości K. S.A., która nabyta wierzytelność od Spółki T.) twierdząc, "że z wniosku powoda oraz opisu transakcji i materiału dowodowego złożonego w Sądzie fakt transakcji jest bezsporny i niepodważalny. Jedynie rozliczenia pomiędzy stronami są przedmiotem sporu, gdyż sprzedający chce uniknąć zwrotu z tytułu reklamacji, zaś Kupujący nie zamierza płacić za towar w tej części której jest wadliwy". Z kolei w odwołaniu od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205- SPV-3.4103.68-69.2017 z dnia 8 kwietnia 2019 r.. Podatnik zarzucał, że kontrolujący pominęli fakt toczącego się postępowania sądowego o zapłatę za część towaru i opinię biegłego w zakresie towaru objętego reklamacją strony. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku odniósł się do powyższego w wydanej decyzji stwierdzając , że tocząca się przed Sądem Rejonowym sprawa dotycząca podjęcia próby ugodowej w zakresie rozliczeń transakcji pomiędzy T. Sp. z o.o., a P.W. pozostaje bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Wynik procesu z powództwa przeciwko P.W., jest bowiem czynnością, która ma na celu dochodzenie zapłaty przysługujących należności i rozpoczyna postępowanie pojednawcze pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem, przed sądem. Kontrola Sądu, nie obejmuje natomiast kwalifikowania zdarzeń na gruncie prawa podatkowego oraz oceny skutków prawnopodatkowych, jakie one wywierają. Obowiązek ten spoczywa na organach podatkowych. W konsekwencji Dyrektor Izby w decyzji ostatecznej wyraził swoją ocenę w zakresie wpływu sprawy prowadzonej przed sądem powszechnym na analizowaną sprawę podatkową. W związku z przedstawionymi wyżej argumentami uzasadnione jest stanowisko, że skoro w postępowaniu przed sądem powszechnym nie badano żadnych okoliczności związanych z kwestionowanymi transakcjami, które byłyby nieznane organowi wydającemu decyzję ostateczną, to nie może być mowy o ujawnieniu jakiejkolwiek nowej okoliczności, lecz co najwyżej o odmiennej ocenie dotyczącej faktu zaistnienia spornych dostaw. Stwierdzono, że w postępowaniu wznowieniowym, strona wskazując na nowy dowód lub nową okoliczność, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie może odwoływać się do odmiennej wykładni lub oceny prawnej określonej okoliczności dokonanej przez inne organy stosujące prawo zawartej w rozstrzygnięciach wydanych po dniu wydania decyzji, nawet jeśli wskazana wykładnia/ocena prawna mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu, którego wznowienia domaga się strona. Tego rodzaju argumentacja nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z powyższych względów, zdaniem organu odwoławczego i przeciwnie do stanowiska strony, wnioski czy oceny wynikające z interpretacji okoliczności spornych transakcji analizowanych przez Sąd Okręgowy w Gdańsku w wyroku z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt XII Ga 1107/19, wydanym w sprawie z powództwa o zapłatę, w żaden sposób nie umożliwiają wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przy czym, niezależnie od powyższego, nie sposób pominąć faktu, że Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, a następnie Sąd Okręgowy - Odwoławczy badały przede wszystkim zasadność pozwu złożonego przez K. S.A. (cesjonariusza wierzytelności T. Sp. z o.o.) o zapłatę kwoty 52.605,45 zł, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 października 2013 r. do dnia zapłaty), jako kwoty pozostałej do zapłaty z jednej spornej w tym postępowaniu faktury, tj. faktury nr [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r.. Pozwany - P.W. - starał się dowieść, iż zobowiązanie nie istnieje z uwagi na jego zapłatę, przepisy o rękojmi za wady fizyczne rzeczy oraz upływ terminu przedawnienia. Zatem Sąd nie badał rzetelności transakcji pod względem podatkowym pomiędzy poprzednikiem prawnym powoda, tj. T. Sp. z o. o. a P.W., nie rozstrzygał kwestii realności tych transakcji. Sąd dokonał określonej oceny na potrzeby swojego postępowania, uwzględniając obowiązujące w tym postępowaniu reguły wynikające z przepisów o charakterze proceduralnym i materialnym. Przy czym, jak wyjaśniono, ocena ta nie stanowi ani nowego dowodu ani nowej okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wobec przedstawionych wyżej argumentów uzasadnione jest wg. organu odwoławczego, stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że złożony przez stronę wniosek z dnia 4 listopada 2020 r., uzupełniony pismem z dnia 10 grudnia 2020 r., o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, miał w istocie na celu przeprowadzenie postępowania merytorycznego w aspekcie uznania prawa do odliczenia przez P.W. podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, dotyczących zakupu surowca bursztynowego, wystawionych przez T. Sp. z o.o., jako dokumentów, które odzwierciedlały faktycznie dokonane transakcje gospodarcze. Tym bardziej, że możliwość merytorycznego zbadania sprawy przez sądy administracyjne została wyczerpana na skutek odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi P.W. (postanowienie Sądu z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 42/20,), a następnie oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia strony na ww. postanowienie (postanowienie Sądu z dnia 7 września 2020 r., sygn. akt I FZ 141/20). Wskazano że celem postępowania wznowieniowego nie jest powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe instancyjne i odwoławcze. Mając na uwadze zaprezentowany powyżej stan faktyczny i prawny sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji nr 2201-IOV-3.603.31.2020/01/06 z dnia 8 kwietnia 2021 r., że zarówno załączony do wniosku o wznowienie wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt XII Ga 1107/19, jak i jego uzasadnienie nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną, gdyż nie ujawniają żadnych nowych okoliczności i dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania podatkowego z powodu naruszenia prawa, skarżący wniósł o: - uchylenie powyższej decyzji w całości, - o zwolnienie skarżącego z kosztów postępowania, - zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, ewentualnie o: przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż po dacie uprawomocnienia się decyzji Izby, Sąd Okręgowy w Gdańsku wydał uzasadnienie do swojego wyroku i w przedmiotowym uzasadnieniu są wskazane dokładnie wszystkie okoliczności, które w sposób jednoznaczny potwierdzająca fakt, iż transakcje , które Urząd konsekwentnie odrzucał miały faktycznie miejsce i skutecznie doszły do skutku. Wskazał, że wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajną formę wzruszenia ostatecznej decyzji organu podatkowego, stąd też wymaga wystąpienia szczególnych przesłanek, warunkujących proceduralne przyczyny, które wpływać mogą na ostateczne stanowisko w sprawie. W przypadku, gdy przesłanka taka wystąpi, niewątpliwie powinno nastąpić ponowne podjęcie postępowania podatkowego w taki sposób, by błędy procesowe nie mogły mieć wpływu na sytuację strony. Stwierdził, że w dotychczasowym postępowaniu organów przyjęto założenie, iż transakcje zakupu bursztynu od firmy T. sp. z o.o. miały charakter fikcyjny, zaś przedmiotowe uzasadnienie wyroku, w sposób komplementarny i bezsporny wskazuje, iż przedmiotowe transakcje miału miejsce i były prawnie skuteczne. Dopiero podnoszone uzasadnienie Sądu jednoznacznie wskazało cały mechanizm zakupu i w pełni potwierdziło stanowisko skarżącego, zaś data wydania uzasadnienia w pełni pokrywa przesłanki art. 240 § 5 i tym samym pozostaje poza sporem, iż wniosek skarżącego jest w pełni uzasadniony. Stwierdził, że takie postrzeganie wznowienia postępowania skłania do przyjęcia, że niniejsza sprawa powinna podlegać wzruszeniu. Wynika to z tego, że w przywołanym uzasadnieniu, w sposób bardzo dokładny wskazany jest cały proces transakcji, wskazani są świadkowie oraz cały materiał dowodowy, który w sposób jednoznaczny i bezsporny wskazuje, iż kwestionowane przez organy podatkowe, transakcje miały miejsce i doszły do skutku, zaś ich kwestionowanie nie wytrzymuje najmniejszej próby krytyki. Pełna moc dowodowa przywołanego uzasadnienia jest oczywista i winna być uwzględniona. Powyższe powoduje, że wniosek uznać należy za dopuszczalny i roszczenie wynikające z petitum jest prawidłowe zaś odmowa wszczęcia postępowania ma ewidentnie charakter opresyjny i stanowi rażące naruszenie zarówno istotnego interesu prawnego skarżącego jak również obowiązującego porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. Ponadto podniósł fakt, iż przedmiotowe postępowanie było prowadzone pod z góry założoną tezę, nie było ani rzetelne ani nie było oparte na uczciwych zasadach. Przypłacił to nie tylko koniecznością zamknięcia firmy, ale także zdrowiem. Aktualnie leczy się psychiatrycznie i jest osobą niepełnosprawną, koszty jakie poniósł są olbrzymie nie tylko w wymiarze materialnym i tym samym jestem zdeterminowany doprowadzić sprawę do końca, ewentualnie łącznie z procedura sądową i odszkodowawczą. W piśmie procesowym z 9 listopada 2021 r., skarżący podtrzymał zaprezentowane stanowisko. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym stają się ostateczne (art. 128 Ordynacji podatkowej). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu ;prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 Ordynacji podatkowej). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 Ordynacji podatkowej wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej (por. S. Presnarowicz (w:) System prawa finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 797 i n.). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08, LEX nr 558849). Postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest bowiem usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Mając to na uwadze Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie można uznać, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nr 2201-IOV-3.4103.144-162.2019/10/10 z dnia 12 listopada 2019 r., nieznane temu organowi. Wskazać trzeba, że załączony do wniosku o wznowienie wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku zapadł w dniu 19 sierpnia 2020 r., tj. po wydaniu decyzji ostatecznej (z dnia 12 listopada 2019 r.), więc zarówno wyrok jak i jego uzasadnienie, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, jako dowód nieistniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jak wynika z akt sprawy, organom obu instancji znany był także fakt toczącej się przed sądem powszechnym z powództwa T. Sp. z o.o. sprawy o zapłatę za część towaru, o czym P.W. informował już na etapie zastrzeżeń do protokołu kontroli, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku odniósł się do powyższego w decyzji ostatecznej, wskazując, celnie zdaniem Sądu, na odmienność postępowań przed sądem powszechnym o zapłatę, a kwalifikowaniem transakcji na gruncie prawa podatkowego. Zatem uzasadnione jest stanowisko organu, że skoro w postępowaniu przed sądem powszechnym nie badano żadnych okoliczności związanych z kwestionowanymi transakcjami, które byłyby nieznane organowi wydającemu decyzję ostateczną, to nie może być mowy o ujawnieniu jakiejkolwiek nowej okoliczności, lecz co najwyżej o odmiennej ocenie dotyczącej faktu zaistnienia spornych dostaw. Powyższe, jak wskazano na wstępie uzasadnienia, nie może jednak stanowić podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd podkreśla więc, że przedmiotem badania przed Sądem Rejonowym Gdańsk Północ w Gdańsku, a następnie przed Sądem Okręgowym była zasadność pozwu o zapłatę. Sądy te nie badały rzetelności transakcji pod względem podatkowym pomiędzy T. Sp. z o. o. a skarżącym, nie rozstrzygały kwestii realności tych transakcji, lecz dokonały określonej oceny na potrzeby swojego postępowania, uwzględniając obowiązujące w tym postępowaniu reguły wynikające z przepisów o charakterze proceduralnym i materialnym. W takiej sytuacji uznać należy, że wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa miał w istocie na celu przeprowadzenie postępowania merytorycznego w aspekcie uznania prawa do odliczenia przez skarżącego podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, dotyczących zakupu surowca bursztynowego, wystawionych przez T. Sp. z o.o., jako dokumentów, które odzwierciedlały faktycznie dokonane transakcje gospodarcze. Jednak celem postępowania wznowieniowego, co zaznaczono na wstępie, nie jest powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe instancyjne i odwoławcze. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Mając to na uwadze Sąd uznał, że w prawidłowo zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż załączony do wniosku o wznowienie wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt XII Ga 1107/19 i jego uzasadnienie nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, gdyż nie ujawniają żadnych nowych okoliczności i dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z tego powodu Sąd oddalił skargę jako niezasadną (art. 151 p.p.s.a.).