I SA/Gd 1440/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący A. C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącego oświadczeniu o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 listopada 2014 r., ustalono, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką oraz dwójką małoletnich dzieci, żaden z małżonków nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, czy przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, natomiast każde z nich jest właścicielem samochodu – skarżący posiada pojazd ciężarowy marki [...] z 1992 r. o wartości 2.500 zł a jego żona samochody osobowe marki [...] z 1992 r. o wartości około 1.000 zł i [...] z 2001 r. o wartości około 8.000 zł, obecnie czteroosobowa rodzina utrzymuje się z dochodów osiąganych przez skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej – średni miesięczny dochód z tego tytułu w okresie od lipca do października 2014 r. (po uwzględnieniu opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) wyniósł 3.505,06 zł oraz z zasiłku rodzinnego przyznanego żonie skarżącego na każde z dzieci, który wypłacany jest w łącznej kwocie 154 zł miesięcznie oraz dodatku do niego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w wysokości 400 zł miesięcznie, małżonkowie zamieszkują wspólnie z rodzicami żony skarżącego i z tego tytułu partycypują w kosztach eksploatacji domu, tj. opłatach za wodę, energię elektryczną, wywóz śmieci oraz zakupie opału, w kwocie 195,66 zł miesięcznie. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, który zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynosi 500 zł. Skarżący ani jego małżonka nie posiadają oszczędności, które mogliby przeznaczyć na ten cel. Okoliczność ta prowadzi do wniosku, że małżonkowie osiągane dochody, które kształtują się na średnim miesięcznym poziomie 4.059,06 zł, w całości przeznaczają na zaspokojenie bieżących potrzeb czteroosobowej rodziny. Wpływ na podjętą ocenę miała także okoliczność przyznania żonie skarżącego zasiłku rodzinnego, do którego prawo przysługuje ze względu na niskie dochody rodziny w przeliczeniu na osobę. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.