I SA/Gd 1448/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zabezpieczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J.A. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 czerwca 2014 r. określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz orzekającej o zabezpieczeniu na majątku podatnika wykonanie tego zobowiązania, umorzył postępowanie odwoławcze. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił J.A. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł, kwotę odsetek za zwłokę należnych od ww. zobowiązania w wysokości [...] zł oraz zabezpieczył na majątku podatniczki wykonanie tego zobowiązania w łącznej kwocie [...] zł. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu J.A., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że sytuacja, w jakiej znajduje się podatniczka, pozwala na stwierdzenie zaistnienia przesłanek uzasadniających przedmiotowe zabezpieczenie; 2. art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nieustaleniu stanu majątkowego podatniczki, tym samym pominięcie rzeczywistej wartości jej majątku; 3. art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie brak było podstaw do dokonania przedmiotowego zabezpieczenia. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem, że podstawą dla dokonania przedmiotowego zabezpieczenia nie było wyzbywanie się przez podatniczkę majątku lub niewywiązywanie się przez nią z zobowiązań podatkowych - ale niska kwota deklarowanych dochodów - w sytuacji, gdy między małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa; 4. art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie polegające na naliczeniu odsetek za okres od 1 maja 2009 r. do 26 czerwca 2014 r., w sytuacji gdy 6-miesięczny okres od daty wszczęcia postępowania przez organ kontroli skarbowej upływał w dniu 5 marca 2014 r., tym samym wystąpiła przerwa w naliczaniu odsetek, czego organ nie uwzględnił. Decyzją z dnia 16 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 33a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Dyrektor wskazał również, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (art. 208 § 1 ww. ustawy). Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać aktu załatwiającego sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Orzeczenie o umorzeniu postępowania ze względu na bezprzedmiotowość jest bowiem orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 29 lipca 2014 r. określił J.A. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 18 sierpnia 2014 r. A zatem, w świetle przepisu art. 33a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z dniem 18 sierpnia 2014 r. wygasła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 czerwca 2014 r., będąca przedmiotem postępowania odwoławczego. Dyrektor wskazał również, że jednym ze skutków wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu jest niemożność rozpoznania odwołania od tej decyzji, co musi skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego. Nie mogą bowiem w obrocie prawnym równolegle istnieć dwie decyzje podatkowe dotyczące tej samej materii, czyli decyzja o zabezpieczeniu oraz decyzja wymiarowa. Organ odwoławczy podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 1/11, wyraźnie stwierdził, iż wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 tej ustawy. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego J.A., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne wskazanie przesłanek zabezpieczenia w decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r. będącej podstawą zarządzenia zabezpieczenia i naruszenie tym samym podstawowych zasad postępowania zabezpieczającego poprzez niedopuszczalne w przedmiotowym stanie faktycznym zarządzenie zabezpieczenia - a tym samym niedokonanie kontroli decyzji organu pierwszej instancji; 2. art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że sytuacja, w jakiej znajduje się podatniczka, pozwala na stwierdzenie zaistnienia przesłanek uzasadniających przedmiotowe zabezpieczenie; 3. art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nieustaleniu stanu majątkowego podatniczki, tym samym pominięcie rzeczywistej wartości jej majątku; 4. art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez zastosowanie tych przepisów, mimo że w sprawie brak było podstaw do dokonania przedmiotowego zabezpieczenia. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem, że podstawą dla dokonania przedmiotowego zabezpieczenia nie było wyzbywanie się przez podatniczkę majątku lub niewywiązywanie się przez nią z zobowiązań podatkowych - ale niska kwota deklarowanych dochodów - w sytuacji, gdy między małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa; 5. art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie, że podatnik za 2008 r. zapłacił podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości [...] zł i kwota ta podlega wyłączeniu z zabezpieczenia na majątku. W uzasadnieniu skargi J.A. podniosła, że w uzasadnieniu uchwały w sprawie I FPS 1/11 NSA stwierdził, iż wydanie i doręczenie podatnikowi decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego powoduje stan, w którym: nie ma już przedmiotu zaskarżenia odwołaniem, gdyż decyzja o zabezpieczeniu wygasła z mocy prawa, brak przedmiotu zaskarżenia oznacza niemożność rozpoznania odwołania od tej decyzji, występuje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania w postępowaniu odwoławczym. Jednakże NSA podniósł, że mimo wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, sąd administracyjny nie powinien odmawiać przeprowadzenia kontroli legalności działań organów podatkowych powołując się na bezprzedmiotowość postępowania w sytuacji, gdy skarga dotyczy decyzji w sprawie zabezpieczenia wydanej w drugiej instancji. Skarżąca powołała się na pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 125/09, zgodnie z którym wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu - nawet gdy następuje z mocy prawa w warunkach wskazanych w art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej - nie powoduje, że strona nie ma możliwości poddania tej decyzji kontroli sądu administracyjnego, bowiem nie może tak być, iż rozstrzyganie i działalnie organów podatkowych podejmowane w stosunku do podatnika mogą być pozbawione tej kontroli pod względem ich zgodności z prawem. J.A. wskazała także na wyroki z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2148/10 i z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1264/12, w których NSA wyrażał pogląd, iż okoliczność konieczności wydania przez organ odwoławczy decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie oznacza zakazu badania przez organ odwoławczy, czy w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji o zabezpieczeniu z art. 33 § 1 - 4 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie dokonał oceny przesłanek zabezpieczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zgodnie z art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Zabezpieczenia w okolicznościach wskazanych powyżej można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającej wysokość zwrotu podatku. Z powyższych unormowań wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji ma prawo przed terminem płatności zabezpieczyć zobowiązanie podatkowe na majątku podatnika. Ocenę, czy w konkretnym przypadku istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, ustawodawca pozostawił do uznania organowi podatkowego. Uznanie to powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy. W piśmiennictwie wskazuje się, że przesłanką zabezpieczenia jest w każdym przypadku tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego i że musi ona być wskazana przez organ podatkowy indywidualnie w każdym konkretnym przypadku - przede wszystkim w nawiązaniu do sytuacji finansowej podatnika. Zdarzenia wymienione w art. 33 § 1 zdanie pierwsze in fine Ordynacji podatkowej są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Ich stwierdzenie zwiększa prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego (A. Huchla [w:] H. Dzwonkowski, A. Huchla, C. Kosikowski, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, ABC 2003, uwaga 5 komentarza do art. 33). Również w judykaturze zwraca się uwagę na to, że "uzasadniona obawa" to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Zauważa się przy tym, że uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" - z uwagi na jego rozległy zakres - ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w art. 33 § 1 zdanie pierwsze in fine Ordynacji podatkowej są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby organ podatkowy orzekający o zabezpieczeniu wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają. Chodzi o takie działania podatnika lub sytuacje z nim związane, które wpływają na stan majątkowy podatnika w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy więc do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1011/11, LEX nr 1110749). Poza tym należy wskazać, że wymienienie w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, iż w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania, wystarczy wykazanie, że mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie. Użyty w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zwrot "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie w wyniku egzekucji (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 724/11, LEX nr 1053154). Ustawodawca w treści w art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej postanowił jednak, że decyzja o zabezpieczeniu wygasa: po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jak też z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Na gruncie podobnie brzmiącego przepisu art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt SK 68/03 (OTK-A 2005/11/38; Dz. U. z 2005 r. Nr 260, poz. 2183), stwierdził, że przepis ten, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), był zgodny z art. 45 i art. 77 Konstytucji RP. W wyroku tym Trybunał uznał, że to od postanowienia samego ustawodawcy zależało, iż decyzja zabezpieczająca wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej i że decyzja o zabezpieczeniu ma charakter incydentalny, wpadkowy i nie zastępuje decyzji wymiarowej, a uprawdopodabnia jedynie wysokość zaległości. Nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy - organ podatkowy ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika. Trybunał zwrócił jednak uwagę, że wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej nie wywołuje takiego skutku, iżby umarzające postępowanie decyzje drugiej instancji nie podlegały badaniu merytorycznemu sądu administracyjnego, zwłaszcza w zakresie spełnienia przesłanek zabezpieczenia. Należy również podkreślić, że w dniu 24 października 2011 r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt I FPS 1/11 (ONSAiWSA 2012/1/2), w której stwierdził, iż wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 tej ustawy. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA podniósł, że za powyższym poglądem przemawia to, iż nie ma już przedmiotu zaskarżenia, gdyż decyzja o zabezpieczeniu wygasła z mocy prawa. Poza tym, innym skutkiem wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu jest niemożność rozpoznania odwołania od tej decyzji, a gdyby nawet założyć, że dane postępowanie doprowadzi do stwierdzenia uchybień, to i tak nie można ich już w tym postępowaniu skorygować, skoro brak jest prawnej i faktycznej podstawy orzekania w tym postępowaniu odwoławczym. Decyzja taka nie kształtuje bowiem już praw i obowiązków strony, bo nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Powyższa uchwała, stosownie do art. 269 § 1 P.p.s.a., ma ogólną moc wiążącą w innych sprawach. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie podziela poglądu wyrażonego w uchwale, musi przedstawić zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przeciwnym razie musi przy orzekaniu uwzględnić pogląd prawny wyrażony w uchwale. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 1/11. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 29 lipca 2014 r. wydał decyzję, którą określił J.A. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 18 sierpnia 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Powyższe oznacza, że kwestionowana odwołaniem decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 czerwca 2014 r. w zakresie zabezpieczenia wykonania przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., wygasła z mocy prawa z dniem 18 sierpnia 2014 r. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że postępowanie odwoławcze prowadzone w sprawie decyzji zabezpieczającej podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - wobec obowiązku określonego w art. 269 § 1 P.p.s.a. - wskazuje na legalność zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zasadności wydania decyzji zabezpieczającej Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji wydając tę decyzję prawidłowo powołał się na okoliczności, które uzasadniały jej wydanie i w oparciu o właściwe odesłania określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Jeśli chodzi o kwotę przybliżonego zobowiązania podatkowego, to organ zasadnie odwołał się do ustaleń poczynionych w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącej, z których to ustaleń wynikała wielkość zobowiązania podatkowego z tytułu nie zgłoszonej do opodatkowania sprzedaży nieruchomości w miejscowości T. Odnośnie do przesłanki uzasadnionej obawy, że strona nie wykona tego zobowiązania, organ dokonał stosownej analizy finansowej i wskazując na kwotę tego zobowiązania ([...] zł) słusznie zwrócił uwagę na okoliczność, że J.A. w 2012 r. nie osiągnęła żadnego dochodu, natomiast w zeznaniu za 2013 r. wykazała dochód w wysokości [...] zł. Zdaniem Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego słusznie również wskazał, że przesłankami uzasadniającymi obawę, iż zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, jest nieterminowe regulowanie przez skarżącą zobowiązań podatkowych, czy też prowadzenie wobec niej postępowań egzekucyjnych. W tym zakresie organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania wynikającego z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Analiza uzasadnienia ww. decyzji prowadzi do wniosku, że organ przedstawił w niej sytuację skarżącej i uznał, iż zaistniała obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Istotna przy ocenie tej decyzji jest intencja ustawodawcy wprowadzającego instytucję zabezpieczenia, a jest nią ochrona interesu Skarbu Państwa przez uniemożliwienie podatnikowi uszczuplania jego majątku, z którego zobowiązanie podatkowe (zaległość podatkowa) mogłoby być wyegzekwowane. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.