I SA/Gd 1448/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A.A., W.A., D.Ż, F. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 20 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. A. i W. A. oraz F. Ż. i D. Ż. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. z dnia 12 stycznia 2015r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 r. Decyzja organu II instancji została wydana na tle następujących okoliczności faktycznych : Postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie wobec stron w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 r. W rezultacie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 12 stycznia 2015r. Wójt Gminy U. ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 250 zł. Podatkiem od nieruchomości objęto grunty pozostałe o powierzchni 1025 m2 oraz budynek według stawki dla budynków pozostałych o powierzchni 229 m2. Kwestionując ww. decyzję A. A. i W. A. oraz D. Ż. i F. Ż. wnieśli odwołanie. Strony nie zgodziły się z opodatkowaniem budynków posadowionych działce [...], w tym na działce nr [...] z uwagi na ich zły stan techniczny i użytkowy. W związku z tym strony wniosły o odstąpienie od naliczania podatku od nieruchomości od tzw. budynków pozostałych. Decyzją z dnia 20 maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia, po przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że z akt niniejszej sprawy wynika, że strony są współwłaścicielami działki nr [...] położonej w L. o powierzchni 1025m2. Nieruchomość ta oznaczona jest w ewidencji gruntów symbolem Tr (tereny różne) i w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych została opodatkowana jako grunty pozostałe stawką 0,30 zł oraz budynki pozostałe stawką 6,39 zł. W związku z tym organ II instancji zaaprobował ustaloną kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja w żaden sposób nie odnosi się do działki nr [...], która w danym roku podatkowym nie była własnością stron. Stąd też zarzuty podniesione tym zakresie organ odwoławczy uznał za całkowicie chybione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2015r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy U. z dnia 12 stycznia 2015r., ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 w zakresie tego podatku ustalonego od budynku w wysokości 128,12 zł. Na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy U.. Ponadto Skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej w kwocie 34,00 zł. Uzasadniając powyższe wnioski Skarżący podnieśli, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności: 1.z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust.1 pkt i art. 4 ust.1 pkt 2 ustawy 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 849 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 uchwały Rady Gminy U. nr [...] z dnia 29 października 2010 r., poprzez błędną wykładnię i ustalenie jakoby obiekt znajdujący się na działce nr [...] stanowił budynek w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a tym samym podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust.1 pkt i art. 4 ust.1 pkt 2 ww. ustawy i § 1 pkt 1 i 2 ww. uchwały Rady Gminy U., 2.z naruszeniem art. 121 §1, art. 122 , art. 124, art. 187 § , art. 188, art. 191, art. 197 §1 oraz art. 210 §1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613), dalej jako O.p., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz niewypełnienie obowiązku prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego prowadzące do naruszenia swobodnej oceny dowodów i zasady zaufania podatnika do organu podatkowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wzięło po uwagę wyłącznie błędne ustalenia dokonane przez organ I instancji, pomijając twierdzenia i wnioskowane dowody powołane w odwołaniu z dnia 13 lutego 2015r. oraz w piśmie z dnia 28 kwietnią 2015r., w których powoływano się nie tylko na tragiczny stan techniczny obiektów znajdujących się na działce nr [...], ale i na tymczasowość tych obiektów uniemożliwiającą uznanie ich za budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych czy art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Obiekt znajdujący się na działce nr [...] również był przed jego rozbiórką nie tylko w złym stanie technicznym, ale też miał tymczasowy charakter, uniemożliwiający uznanie go za budynek w rozumieniu ww. przepisów. Skarżący wskazali, że żaden z organów obu instancji nie przeprowadził faktycznie i formalnie wizji lokalnej nieruchomości, objętej zaskarżonymi decyzjami, co przede wszystkim wskazuje, że nie było podstaw do dokonanych przez oba organy ustaleń i tym samym prawidłowego ustalenia należnego podatku od nieruchomości. Ponadto nie przeprowadzono w toku postępowania przed organem I jak i II instancji ustaleń, w tym w drodze opinii właściwego biegłego, w oparciu o wszelkie istniejące dokumenty i dokumentację fotograficzną, w tym u zbywcy działki nr [...], w celu ustalenia, czy obiekt spełniał wymagania dla definicji budynku. Skarżący podkreślili, że już organ I instancji miał wiedzę o tymczasowości obiektów na działce nr [...], chociażby z dokumentów uzyskanych od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Ponadto obiekt znajdujący się na działce nr [...] miał identyczny tymczasowy charakter i przeznaczenie jak obiekty na działce nr [...]. Ponadto Skarżący wskazali, że przedkładają odpis ogłoszenia Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, dotyczącego ustnego przetargu w zakresie zabudowanej działki nr [...] i wnieśli o jego dopuszczenie i przeprowadzenie jako dowodu na okoliczność tymczasowości obiektu znajdującego się także na działce nr [...], a tym samym w celu wykazania niespełnienia przez ten obiekt warunków dla przyjęcia go jako budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych czy art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Skarżących, prawidłowość ich stanowiska potwierdza jednoznacznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2014r. sygn. akt I SA/Ol 826/14. Ponadto skarżący podnieśli, że z uwagi na fakt, że obiekt znajdujący się na działce nr [...] nie istniał w dacie wydawania decyzji Wójta Gminy U. z dnia 12 stycznia 2015r., to tym samym również z tej przyczyny nie było podstaw do objęcia go podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 24 lutego 2016 r., pełnomocnik skarżących podniósł, że postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r. jest toku. Decyzją z dnia 25 listopada 2015 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2014 poz. 1647 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.". Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził ani rażącego naruszenia prawa, ani też naruszenia prawa mogącego mieć istotny wpływ na wynik spawy. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię i ustalenie jakoby obiekt, znajdujący się na działce nr [...], stanowił budynek w rozumieniu ww. przepisu ustawy i w konsekwencji podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 187 §1, art. 188, art. 191,art. 197 §1 oraz art. 210 §1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz niewypełnienie obowiązku prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy obiekt na ww. działce był trwale związane z gruntem, czy miał charakter tymczasowy oraz jaki był jego stan techniczny w dniu zakupu oraz w dacie prowadzonego postępowania. Na marginesie wypada zauważyć, że kwestionowana decyzja w żaden sposób nie odnosi się do działki nr [...], która w danym roku podatkowym nie była własnością stron. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości będące gruntami oraz budynkami. Podstawą opodatkowania w przypadku gruntów jest ich powierzchnia, a budynków powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2). Budynkiem w rozumieniu ustawy jest zaś obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1 a ust.1 pkt 1). Wysokość stawek określa zaś rada gminy różnicując je w zależności od ich charakteru (art. 5). Jak stanowi art. 3 ust. 4 ww. ustawy, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Korzystając z delegacji ustawowej, Rada Gminy U. podjęła w dniu 29 października 2010r. uchwałę Nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku na rok 2011, mocą której ustaliła stawkę podatkową od gruntów pozostałych w wysokości 0,30 zł, a od budynków pozostałych w wysokości 6,39 zł. Według art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1984r. Prawo geodezyjne, kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy odnotować, że skarżący na podstawie aktu notarialnego nr Rep. A [...] z dnia 13 lipca 2011 r. nabyli na współwłasność nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], oznaczoną jako Tr (tereny różne), o powierzchni 0,1025 ha, położoną w obrębie L., gmina U.. W związku z zaistniałą różnicą pomiędzy informacją w sprawie podatku od nieruchomości a korektą deklaracji poprzedniego właściciela nieruchomości organ I instancji z urzędu wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 r. W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie Oddział Terenowy o wskazanie powierzchni użytkowej budynku, posadowionego na nieruchomości nr [...] w L.. W odpowiedzi Wojskowa Agencja Mieszkaniowa podała, że powierzchnia użytkowa budynku biurowego (rok budowy 1937 r.) posadowionego na ww. działce wynosi 229 m2. Ponadto Wojskowa Agencja Mieszkaniowa przekazała protokół zdawczo–odbiorczy z dnia 27 kwietnia 2010 r. W dniu 5 sierpnia 2014 r. przy udziale stron organ I instancji przeprowadził oględziny ww. nieruchomości, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Na podstawie oględzin ustalono, że na działce nr [...] jest zlokalizowany budynek w trakcie budowy– stan surowy. F. Ż. do protokołu podał, że budynek nabyty w 2011 r. został rozebrany w sierpniu 2011 r. W związku z tym organ, dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r., uwzględnił dane ujęte w ewidencji gruntów i budynków, protokole zdawczo- odbiorczym oraz protokole oględzin. Odnosząc się do zarzutów skargi, podkreślić należy, że w niniejszej sprawie zgromadzono dowody wskazujące, że opodatkowany obiekt jest trwale związany z gruntem, a także ma (przynajmniej częściowo) dach. Należy zatem potraktować go jako budynek. Wobec tego nie ma znaczenia dla opodatkowania wartość tego budynku oraz stan techniczny, który należałoby brać pod uwagę w sytuacji, gdyby opodatkowano ten budynek jako związany z działalnością gospodarczą, co w niniejszej sprawie nie występuje. Zaznaczyć również należy, że organ dokonując wymiaru podatku za 2011 r., uwzględnił okoliczność rozbiórki budynku na działce nr [...] w sierpniu 2011 r. Ponadto bez znaczenia dla istoty sporu jest argumentacja skarżących, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa sprzedając nieruchomość w ofercie przetargowej podała, że na działce nr [...] znajdują się obiekty tymczasowe. Ta okoliczność-jako element oferty sprzedaży – nie ma wpływu na wymiar podatku. Nie budzi przy tym wątpliwości, że strona przystępując do przetargu winna sprawdzić ofertę i dokonać wizji w terenie. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że strony w toku postępowania podatkowego nie twierdziły, iż opodatkowany budynek ma charakter mieszkalny. Stąd też brak było podstaw do prowadzenie postępowania w tym zakresie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w zupełności wystarczył do poczynienia ustaleń niezbędnych do ustalenia podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu, nie było podstaw do przeprowadzenia wizji lokalnej, o którą strony wnioskowały w toku postępowania odwoławczego. Ponadto Sąd nie podziela argumentacji skargi, że w niniejszej sprawie organ winien powołać biegłego. Opinia biegłego nie może być sporządzona na okoliczności związane ze stosowaniem prawa, czy też zmierzać do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Te kwestie są bowiem zastrzeżone dla organu prowadzącego postępowanie. Zaakcentować trzeba, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszyło przepisów O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem ustalony w sprawie stan faktyczny uznać należy za prawidłowy. Organy w sposób właściwy dokonały subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiednie normy prawne. Wbrew zarzutom skargi, kwestionowane decyzje odpowiadają wymogom, o których mowa w art. 210 §1 pkt 6 w zw. 210 § 4 O.p. Ponadto z akt sprawy wynika, że Skarżący mieli zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Końcowo, w odniesieniu do powoływanego przez skarżących wyroku WSA w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 826/14, wskazać należy, że ww. wyrok wydany został na tle odmiennego stanu faktycznego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.