I SA/Gd 1452/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 31 marca 2016 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący J. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których dokonywana jest ocena zasadności wniesionego przez stronę żądania o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W świetle powyższego oceny zasadności wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika dokonano w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że osobie fizycznej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W sprawie z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie referendarz sądowy ustalił, że skarżący posiada samochód osobowy marki [...] z 1993 r. o wartości 800 zł, przysługuje mu prawo służebności mieszkania o powierzchni 55 m2, nie posiada oszczędności, został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i z tego tytułu otrzymuje rentę rolniczą, która po uwzględnieniu kwoty zajęcia egzekucyjnego wynosi 621,90 zł netto miesięcznie, poza udokumentowanym kosztami w łącznej kwocie 294,21 zł miesięcznie skarżący ponosi także wydatki na zakup leków (100 zł) i gazu butlowego (50 zł) oraz koszty związane z używaniem samochodu (50 zł), pozostałą kwotę dochodu przeznacza na zakup żywności. W przedmiotowym wniosku skarżący podał, że jego sytuacja finansowa nie uległa poprawie. Skarżący nadal utrzymuje się z renty, która przyznana mu została do dnia 30 kwietnia 2016 r. i obecnie wypłacana jest w kwocie 619 zł netto miesięcznie, nie posiada majątku, w związku z pogorszeniem się stanu jego zdrowia zwiększeniu uległy wydatki na odpłatne leczenie, jakie dotychczas ponosił, natomiast pozostałe koszty jego utrzymania pozostały na dotychczasowym poziomie. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Obciążenie skarżącego tymi kosztami w jakiejkolwiek części doprowadziłoby do pozbawienia go środków na zaspokojenie jego podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.