I SA/Gd 1452/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi M. K. kwotę 2.214 zł brutto /słownie: dwa tysiące dwieście czternaście złotych/ tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. oddalił skargę J. K. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata M. K. Pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 3971/16 oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako: rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Wartość przedmiotu zaskarżenia Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia 20 października 2015 r. ustalił na kwotę 10.497 zł. Zgodnie z § 8 pkt 5 rozporządzenia opłata maksymalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 4.800 zł. Zatem w rozpoznawanej sprawie opłata maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 3.600 zł (75% kwoty 4.800 zł). Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 2.214 zł (w tym kwotę 414 zł tytułem podatku od towarów i usług), tj. w kwocie minimalnej, która stanowi połowę opłaty maksymalnej, o której mowa w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, pomimo że nie prowadził on sprawy w pierwszej instancji. Zdaniem orzekającego brak jest podstaw, aby przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie wyższej. Jak bowiem wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika nie w pełni odpowiada wymaganiom stawianym temu środkowi zaskarżenia przez ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd II instancji stwierdził, że brak zasadności wniesionego przez pełnomocnika środka zaskarżenia ma swoje źródło w jego wadach formalnych oraz merytorycznej nietrafności stawianych zarzutów, które dodatkowo zostały nieprawidłowo zredagowane. Zwrócił przy tym uwagę, że wnoszący skargę kasacyjną, dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.