I SA/Gd 1453/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – adwokatowi M. K. kwotę 2.214 zł brutto (słownie: dwa tysiące dwieście czternaście złotych) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata M. K. Pełnomocnik z urzędu w terminie właściwym dla wniesienia środka zaskarżenia od wyroku sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w której wniósł również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. W piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu ponowił swój wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801, dalej jako rozporządzenie) z uwagi na przepis intertemporalny zawarty w § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia o tym samym tytule Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1714), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna w kwocie 14.905 zł (ustalona zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2015 r.). W konsekwencji w sprawie ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia właściwa jest opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 5 rozporządzenia, która wynosi 4.800 zł. Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem administracyjnym w drugiej instancji zastosowanie będzie miała opłata maksymalna równa 75% z 4.800 zł, czyli w kwocie 3.600 zł. W świetle przepisów § 4 od ust. 1 do ust. 3 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 1). Ustalenie zaś opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności m.in. czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie (ust. 2). Ustaloną opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (ust. 3). Mając na uwadze treść cyt. przepisów zawartych w § 4 ust. od 1 do 3 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 2.214 zł brutto (tj. opłatę w wysokości 1.800 zł powiększoną o kwotę 414 zł podatku od towarów i usług). W ocenie referendarza sądowego za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości, jak również obszerność i stopień skomplikowania dokumentów stanowiących materiał dowodowy) ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. Biorąc pod uwagę powyższe, referendarz sądowy uznał, że przyznana kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu. Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.