I SA/Gd 146/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Dnia 20 stycznia 2011 r. W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 grudnia 2009 r. ([...]), na mocy której określono prowadzącemu Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowe "A", ul. [...] w G. podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2004 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za sierpień i listopad 2004 r. Postanowieniem z dnia 14 marca 2011 r. tutejszy Sąd odrzucił wyżej opisaną skargę z powodu uchybienia trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Jak wskazano, doręczenie podatnikowi skarżonej decyzji miało miejsce 20 grudnia 2010 r., przez co termin do wniesienia skargi upłynął 19 stycznia 2011 r., dzień przed wniesieniem skargi. Pismem z dnia 9 maja 2011 r. reprezentowany przez pełnomocnika skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odrzuconej skargi. Zdaniem wnioskodawcy, wbrew twierdzeniom tutejszego Sądu skarżący wniósł skargę z zachowaniem terminu, a w sprawie brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Podano, że przedmiotowy wniosek składany jest jedynie z "ostrożności procesowej" na wypadek nie uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej na postanowienie odrzucające skargę. Dalej wskazano, że przekroczenie terminu nie było znaczne, a zaskarżona decyzja może narazić skarżącego na niepowetowaną szkodę. Zwrócono również uwagę na długi okres pomiędzy wydaniem decyzji przez organy obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej P.p.s.a.). Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Przepisy art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. stanowią zaś, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie – równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, zgodnie z art. 88 P.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanym wniosku strona skarżąca nie wskazała przyczyny uchybienia, od ustania której należy liczyć wskazany powyżej siedmiodniowy termin. Ograniczyła się jedynie do sprzecznych twierdzeń z jednej strony podając, że terminowi nie uchybiła, z drugiej zaś wskazując na tylko nieznaczne jego przekroczenie. W tej sytuacji przyjąć należy, że wnosząc skargę strona nie miała świadomości przekroczenia terminu, a o fakcie tym dowiedziała się z chwilą doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi z tego właśnie powodu, tj. 8 kwietnia 2011 r. W ocenie Sądu, od tego dnia zaczął zatem biec termin do wniesienia przedmiotowego wniosku, a jego upływ nastąpił 15 kwietnia 2011 r. Skarżący jednak wniósł o przywrócenie terminu dopiero w dniu 9 maja 2011 r., nie zachowując tym samym ustawowego terminu siedmiodniowego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 88 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.