I SA/Gd 1460/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia H. W., utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 10 sierpnia 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego H. W. wniósł za pośrednictwem telefaksu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 listopada 2016 r., doręczonym w dniu 28 listopada 2016 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 5 grudnia 2016 r. H. W. przesłał do tutejszego Sądu skargę ponownie za pośrednictwem telefaksu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z art. 46 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji, jednym z wymogów formalnych skargi, jako szczególnego rodzaju pisma procesowego, jest jej podpisanie przez skarżącego. W znaczeniu powszechnie używanym podpis to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny. W judykaturze i doktrynie akcentuje się, że podpis musi być własnoręczny; nie stanowi natomiast podpisu faksymile, czyli mechaniczne odbicie podpisu za pomocą kliszy czy pieczątki, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 459/10, LEX nr 643406). Podobny problem pojawia się w związku z wykorzystaniem do przesyłania pism procesowych faksu, nie ma bowiem możliwości stwierdzenia, czy podpis na tak wniesionym piśmie został złożony własnoręcznie (zob. A. Jędrzejewska, Pisemna forma oświadczenia woli a "automatyzacja" obrotu prawnego, PiP 1993, z. 1, s. 69-74). Podpis na dokumencie jest bowiem formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten, Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym, Palestra 1973, nr 1, s. 11-12). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarga H. W. wniesiona została za pośrednictwem telefaksu i nie zawierała własnoręcznego podpisu strony. W związku z powyższym Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania skarżący nie usunął braku formalnego skargi w sposób, który umożliwiałby nadanie skardze dalszego biegu. Zgodnie z art. 58 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (§ 1 pkt 3). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.