I SA/Gd 1462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. i T.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 8 maja 2013 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela uznającego zgłoszone zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadnione, skarżący A.B. i T.B. wnieśli o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że prowadzenie wobec nich postępowania egzekucyjnego grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Egzekwowana jest bowiem należność o znacznej wysokości, dla jej zaspokojenia niezbędna może okazać się egzekucyjna sprzedaż nieruchomości, co spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zakresem zastosowania wskazanej instytucji objęte są wyłącznie te akty i czynności, które mogą zostać wykonane, co donosi się do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania się lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Z powyższego stwierdzenia wynika zatem m.in., że nie można wstrzymać wykonania aktów lub czynności, które odmawiają przyznania danego prawa bądź uchylenia nałożonego na stronę zobowiązania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 399/13, CBOSA). Przedmiotem wniosku skarżących jest postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez wierzyciela uznające podniesione w toku postępowania egzekucyjnego zarzuty za nieuzasadnione. Zaskarżone więc do Sądu postanowienia nie spełniają kryteriów aktów nadających się do wykonania. Rozstrzygnięcie przez wierzyciela kwestii zasadności zarzutów podnoszonych w postępowaniu egzekucyjnym jest działaniem wyłącznie procesowym, nie zawierającym w istocie żadnej wartości materialnej, którą dałoby się wykonać w drodze dopuszczalnych środków egzekucyjnych (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt. II SA/Sz 1336/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 126/14, CBOSA). Nie wynika z niego wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego, nie kreuje on zatem obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie nie zamyka możliwości wyegzekwowania od skarżących (ustalonej inną decyzją administracyjną) zaległości podatkowej. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżone postanowienie należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Mając powyższe na uwadze należało uznać wniosek skarżących za nieuzasadniony i na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.